สวัสดีค่ะ!! เข้าเรื่องเลยนะคะ
ฉันกับแฟนคบกันได้1 ปีค่ะ ฉันอยู่กรุงเทพฯ ส่วนเค้าทำงานที่ต่างจังหวัด ซึ่งเราไกลกันมาก 630 กม.
เราไม่ค่อยมีเวลาคุยกันเพราะเค้าทำงานหนักมาก เค้าอาศัยอยู่กับยาย2 คนค่ะ. งานทุกอย่างเค้าต้องทำเองทั้งหมด
ไม่ว่าจะกรีดยางพารา ทำนา งานบ้านทุกอย่าง ฉันเข้าใจนะคะว่ามันเหนื่อยที่ต้องมารับผิดชอบงานทุกอย่าง
ช่วงคบกันแรกๆ เค้ามีเวลาให้ฉันเสมอค่ะ คุยกันวันนึงไม่ต่ำกว่า5 ชม. โทรหาฉันไม่ต่ำกว่า10 สายต่อวัน
ทำงานมาเหนื่อยแค่ไหนเค้าก็คุยกับฉันได้ตลอด ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย ดึกแค่ไหนก็ไม่อยากวางสาย
แต่ทุกวันนี้ เราแทบไม่ได้คุยกันค่ะ วันนึงคุยกันแค่วันละครั้งก่อนนอน ไม่ถึงชม.ด้วยซ้ำ ไปไหนไม่ค่อยบอก ชอบมาบอกครั้งเดียวคือตอนคุยกันก่อนนอน
แล้วปล่อยให้ฉันรอแบบนี้ทุกวัน โดยที่เราไม่รู้ว่าเค้าหายไปไหน ทำอะไร เค้าเคยสัญญากับฉันตลอดวว่าต่อไปเค้าจะบอกฉันทุกครั้งก่อนจะไปไหน
จะปรับปรุงตัวให้ดีกว่านี้ จะใส่ใจฉันให้มากกว่านี้ แต่เค้าไม่เคยทำได้อย่างที่เค้าพูดหรอกค่ะ
เค้ายังเหมือนเดิม ชอบทำให้ฉันเสียใจบ่อยๆแต่เค้าไม่เคยรู้หรอกค่ะ ความรักมันไม่ใช่แค่รัก มันคือการดูแล
ใส่ใจ ให้อภัย ซึ่งฉันมีให้เค้าตลอด แต่เค้าไม่เคยนึกถึงความรู้สึกเราบ้างเลยค่ะ
ตอนนี้ความรู้สึกที่มี มันมีแต่คำถามที่ว่า ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับการให้อภัยไปตลอดชีวิตแบบนี้หรอ ที่จริงเรื่องมันยาวมากค่ะ เอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวคนอ่านจะรำคาญ ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
ถ้าคนที่บอกว่ารักทำให้เสียใจซ้ำๆกับเรื่องเดิม ๆควรพอหรือยังอยู่ที่เดิม
ฉันกับแฟนคบกันได้1 ปีค่ะ ฉันอยู่กรุงเทพฯ ส่วนเค้าทำงานที่ต่างจังหวัด ซึ่งเราไกลกันมาก 630 กม.
เราไม่ค่อยมีเวลาคุยกันเพราะเค้าทำงานหนักมาก เค้าอาศัยอยู่กับยาย2 คนค่ะ. งานทุกอย่างเค้าต้องทำเองทั้งหมด
ไม่ว่าจะกรีดยางพารา ทำนา งานบ้านทุกอย่าง ฉันเข้าใจนะคะว่ามันเหนื่อยที่ต้องมารับผิดชอบงานทุกอย่าง
ช่วงคบกันแรกๆ เค้ามีเวลาให้ฉันเสมอค่ะ คุยกันวันนึงไม่ต่ำกว่า5 ชม. โทรหาฉันไม่ต่ำกว่า10 สายต่อวัน
ทำงานมาเหนื่อยแค่ไหนเค้าก็คุยกับฉันได้ตลอด ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย ดึกแค่ไหนก็ไม่อยากวางสาย
แต่ทุกวันนี้ เราแทบไม่ได้คุยกันค่ะ วันนึงคุยกันแค่วันละครั้งก่อนนอน ไม่ถึงชม.ด้วยซ้ำ ไปไหนไม่ค่อยบอก ชอบมาบอกครั้งเดียวคือตอนคุยกันก่อนนอน
แล้วปล่อยให้ฉันรอแบบนี้ทุกวัน โดยที่เราไม่รู้ว่าเค้าหายไปไหน ทำอะไร เค้าเคยสัญญากับฉันตลอดวว่าต่อไปเค้าจะบอกฉันทุกครั้งก่อนจะไปไหน
จะปรับปรุงตัวให้ดีกว่านี้ จะใส่ใจฉันให้มากกว่านี้ แต่เค้าไม่เคยทำได้อย่างที่เค้าพูดหรอกค่ะ
เค้ายังเหมือนเดิม ชอบทำให้ฉันเสียใจบ่อยๆแต่เค้าไม่เคยรู้หรอกค่ะ ความรักมันไม่ใช่แค่รัก มันคือการดูแล
ใส่ใจ ให้อภัย ซึ่งฉันมีให้เค้าตลอด แต่เค้าไม่เคยนึกถึงความรู้สึกเราบ้างเลยค่ะ
ตอนนี้ความรู้สึกที่มี มันมีแต่คำถามที่ว่า ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับการให้อภัยไปตลอดชีวิตแบบนี้หรอ ที่จริงเรื่องมันยาวมากค่ะ เอาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวคนอ่านจะรำคาญ ขอบคุณที่รับฟังนะคะ