ที่ทำอยู่ทุกวันนี้เค้าเบื่อเรา หรือไม่อยากใส่ใจเรา

ผมเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างขี้น้อยใจ แต่ผมเลือกที่จะเก็บมันไว้คนเดียวไม่อยากบอกเค้าเท่าไหร่ว่าเราน้อยใจ กลัวมันจะเป็นปัญหา
ผมอยู่ปราจีนบุรี  แฟนผมบ้านก็อยู่ที่นี่แต่เธอไปเรียนที่ ม.กรุงเทพธน  คือทุกวันเวลาเราคุยกันน้อยมาก  แต่ล้ะครั้งที่คุยกันเราไม่ค่อยจะเช้าใจกัน
ผมบอกเธอยอมๆกันมั่งก็ได้นะ แต่เธอไม่เคยยอม พอพูดแบบนี้ทีไรเธอปรี๊ดแตกตลอด  วันนึงหลังเลิกเรียนผมก็อยากคุยกับเธอนะ อยากคุยกับเธอแต่เธอไม่มีเวลา เธอเลิกเรียน4โมงทุกวัน  กว่าจะได้คุยกันก็สามสี่ทุ่ม  เธอบอกไม่ว่าง ผมก็โอเค เข้าใจไม่ว่างคือไม่ว่าง  ผมบอกเธอว่าเหมือนเราเริ่มห่างกันออกไปทุกทีเลยนะ  แต่เธอไม่ได้ตอบอะไร  ผมอยากจะรู้เวลาผมไม่พอใจผมน้อยใจ เธอจะรู้ไหม  รึเป็นผมฝ่ายเดียวที่ต้องรอเธอ ต้องยอมเธอ?  ทุกวันนี้ที่ยังคบกันเพราะผมรักเธอมาก  ผมถามเธอไม่คิดว่าผมจะทิ้งผมไปบ้างหรอ เธอบอกว่า ไม่อยาก เธอรู้ว่าผมไม่มีทางทำแน่ๆ  นั่นมันก็ใช่  คือบางครั้งเธอก็ว่างนะ อย่างเช่นวันนี้เธอว่างไม่ได้เรียน แต่เธอเลือกที่จะทำอย่างอื่นมากกว่าคุยกับผมสัก5นาทีก็ยังดี   ผมควรจะเข้าใจเธอไห้มากกว่านี้ใช่ไหม? รึผมต้องการอะไรแน่ๆจากตัวเธอ ผมยังไม่เข้าใจตัวผมเอง  เวลาเกิดเรื่องผมยอมรับผิดตลอดทั้งๆที่ผิดและไม่ผิด  ผมก็อยากไห้เค้าได้รู้บ้างว่าความรักมันเป็นเรื่องของการยอม ไม่ใช่จะเอาแต่ตัวเองถูกทุกอย่าง  ถ้าผมเว้นช่องว่างนี้ไปเรื่อยๆ มันจะมีใครมาแทรกตรงกลางรึป่าวผมอยู่โดยอาศัยความเชื่อใจ ผมต้องทำยังไงดี? รึที่บอกมาทั้งหมดนี้ผมผิดจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่