เรื่องมีอยู่ว่า...
เราเคยแอบชอบเพื่อนคนนึง เราเรียนกันคนละคณะ เค้าเป็นคนน่ารักมาก ใคร ๆ ต่างก็พากันชอบเค้า ส่วนเรานะหรอ ก็หลบอยู่ในมุมสิค่ะ เรามันลูกเป็ดขี้เหร่ จะเอาไรไปสู้ใครเขาหละ เราก็อยู่เงียบ ๆ ไม่ได้แสดงตัวอะไรมากมาย แอบชอบ แอบมองเค้าอยู่ห่าง ๆ คือเราชอบเค้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยนะ แบบ จำภาพเค้าได้ติดตาเลย ไม่เคยรู้สึกชอบใครขนาดนี้มาก่อน ก็เค้าน่ารักขนาดนั้น ใครจะไม่ชอบหละ...
อยู่มาวันนึง เค้าก็แอดเฟสบุ๊คเรามาเฉยเลย คือดีใจแบบบอกไม่ถูก แทบอยากร้องกรี๊ดอ่ะ ก็รีบรับสิค่ะ รอรัยละ 555+ หลังจากที่เค้าแอดมาอ่ะนะ เค้าก็ชอบมากดไลค์เฟสเราตลอดเลย เราก็ชอบไปกดไลค์เค้าเหมือนกันแหละ กดไปกดมา อยู่ดี ๆ ก็ได้คุยแชทกันเฉยเลย ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอะไร คุยกันไปคุยกันมาเราเลยให้ไอดีไลน์ไปเลย (ใจง่ายเนอะ 555+) แต่เค้าก็แอดมานะ เราก็คุยกันตลอด เค้าจะชอบส่งรูปมาให้เราดู บางทีก็ให้เราช่วยเลือก ว่าเราชอบรูปไหน ก่อนเค้าจะอัพลงเฟสเค้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร บางวันต้องเป็นนาฬิกาปลุกให้เค้าด้วย คือแบบ ฟินอ่ะ จะต้องตื่นก่อนเวลาที่ควรตื่นก็ยอมทำ 555+
จนถึงวันนี้วันที่เราจะได้เจอกันครั้งแรกหลังจากคุยกันมาหลายเดือน คือเราต้องไปเอาของที่เรายืมเค้าไว้ แต่จิง ๆ เราไม่ได้ตั้งใจจะยืมเค้านะ คือแบบมันจำเป็นต้องใช้นะ คุยกันแล้วเราก็บ่น ๆ ให้เค้าฟังว่า เพื่อนเรามีหมดแล้ว สงสัยเราต้องไปซื้อบ้างแล้ว เค้าเลยบอกกับเราว่าเค้าก็มี เอาของเค้าไปใช้ก็ได้ เค้าให้ยืม เราก็ต้องไปเอาของที่ยืม แต่แบบ ได้ของแล้วก็รีบกลับเลย ไม่ได้คุยอะไรกันมาก กลับมาคุยกันในไลน์ ในเฟส เหมือนเดิม
จนถึงวันนี้ วันที่เค้าชวนเราไปกินข้าวครั้งแรก เราก็รีบตกลงเลย 555+ แต่ก็อย่างว่ามันเป็นการเจอกันที่จะต้องได้พูดคุยกัน แต่วันนั้นก็เป็นวันที่เงียบมาก เพราะมัวแต่เขิล ข้าวนี่ไม่ได้กินหรอก รู้สึกอิ่มไปหมด เค้าก็พยายามชวนคุยนะ แต่เรามัวแต่เขินไง ไม่ทำอะไร ไม่พูดไม่จา นั่งยิ้มอย่างเดียว จนวันนั้นก็ผ่านไป เราก็ยังคงคุยกันอยู่หลายเดือนทีเดียว จนถึงวันที่เราจะต้องเลิกคุยกับเค้าเพราะเหตุผลจำเป็นบางอย่าง เราก็ได้บอกเหตุผลนั้นกับเค้าไป เค้าก็เข้าใจดี แล้วเราก็ห่างกันไปพักนึง...
แล้ววันที่เราเสียใจที่สุดก็มาถึง หลายเดือนผ่านไป จากที่เราไม่ได้คุยกัน เค้าก็ได้ไปเจอกับผู้หญิงอีกคน และเค้าก็ได้ตัดสินใจคบกัน เขาคนนั้น สวย และน่ารักมาก เขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก เรานะหรอ ก็เสียใจสิ T__T ได้แต่เฝ้ามองความรักของเขาทั้งคู่เบ่งบาน เขาดูรักกันมากอ่ะ ไม่มีที่ให้คนนอกอย่างเราเข้าไปได้เลยอ่ะ ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกัน ผ่านวันเป็นเดือน ผ่านเดือนเป็นปี เขาก็รักกันดีอ่ะ แต่เราก็ยังมีโอกาสได้ติดต่อกันอยู่บ้างนะ ในระยะเวลานั้น พูดคุยกันเรื่องทั่วไป แต่โอกาสสำหรับเรามันก็ไม่ได้มีมาก อยู่ดี ๆ เราก็โดนบล็อคทุกอย่างที่จะสามารถติดต่อเค้าได้ ก็งงดิว่าเกิดรัยขึ้น อยู่แต่กับคำถามว่าทำไม...??? แต่ก็ทำรัยไม่ได้ ได้แต่ทำใจ จนเวลาผ่านไปเกือบ 1 ปีมั้งที่ไม่ได้คุยกันเลยอ่ะ เราเลยตัดสินใจลองกดเข้าไปดูอีกที น้ำตามันล้นอ่ะ เค้าเลิกบล็อคเราแล้ว มันดีใจแบบบอกไม่ถูกเลย จากวันแรกที่เค้าเป็นคนแอดเรามา ถึงวันนี้เป็นเราเองที่แอดเค้ากลับไป แล้วก็นั่งลุ้นว่าเค้าจะรับแอดมั้ย...??? สรุป รับสิค่ะ นี่แทบกรี๊ดอีกรอบ ดีใจมากค๊าา แต่เราก็ได้แค่ส่องแหละ ยังไม่ได้ทักไปหาเค้า ผ่านไปหลายเดือนเลยแหละ ถึงกล้าทักไป และปรากฎว่าช่วงนั้นเค้าก็ทะเลาะกับแฟนเค้าด้วย เราก็ได้คุยกันถามเรื่องทั่วไปปกติ แต่ด้วยความที่เขาทั้งคู่รักกันมาก เค้าก็กลับไปคืนดีกันเหมือนเดิมจนเวลาผ่านไป 2 ปี เขาทั้งคู่ก็เลิกกัน ซึ่งเราก็รับรู้มาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คุยกันอะไรมากมาย เพราะคิดว่าเค้าคงไม่เลิกกันจริง ๆ เดี๋ยวก็ดีกัน...
แต่การกลับมาของเค้ารอบนี้ มันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เค้าดูเปิดใจมากขึ้น เค้าให้เราได้รู้จักเค้ามากขึ้น เราก็ดีใจนะที่เราได้กลับมาคุยกัน โดยที่เราทั้งคู่ไม่ได้มีความรับผิดชอบ หรือพันธะอะไรใด ๆ กับใคร แต่เราก็ไม่ได้จะคิดหรอกนะว่าเราจะต้องได้เป็นแฟน หรือคนพิเศษสำหรับเค้า แค่ได้คุยกันแค่นี้ทุกวันมันก็ดีมากพอ เราคุยกันทุกวันเลยนะ คุยมาหลายเดือน ทั้งไลน์ ทั้งเฟส ทั้งวีดีโอคอล ขอบคุณเทคโนโลยีที่อำนวย...
ที่พิเศษมากกว่านั้นคือ เค้าขอเราเป็นแฟนด้วย ..." เป็นแฟนกันนะ "... บวกกับเสียงอ้อนจากเค้า เรานี่อยากจะตบหน้าตัวเองแรง ๆ คิดว่าฝันไป แต่เราก็ไม่ได้ตอบตกลงอะไรนะ และนี่คือสิ่งที่ทำให้เราเสียใจอย่างนึงที่เราไม่ได้ตอบเค้าในวันนั้น เค้าก็คงจะเสียใจอยู่นะ คิดว่าถ้าเป็นเรา เราก็คงเสียใจ แต่ไม่ได้ปฏิเสธนะ แค่แบบมันเขิล ทำตัวไม่ถูกด้วย แต่เราเคยบอกกับเค้าว่า เราไม่อยากเป็นแฟนกับเค้าหรอก เพราะถ้าเป็นแฟนกันแล้วอ่ะ เรากลัวต้องเลิกกัน เราไม่อยากเสียเค้าไปอีก เราอยากให้เค้าอยู่กับเราแบบนี้นาน ๆ แค่รู้ว่าเรารู้สึกกันยังไงก็พอ จนถึงทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่...???
ด้วยความที่อยู่ไกลกัน เราก็ได้มีโอกาสนัดเจอกัน เราไม่ได้เจอกันนานมากกก ปีกว่า หรือสองปี ไม่แน่ใจ มันก็แบบ เขิลอ่ะ เจอกันก็ ทำรัยไม่ถูก จะกิน จะเดิน จะนั่ง ก็มัวแต่เขิล แล้วก็จากกันแบบเขิล ๆ แล้วหลังจากที่นัดเจอกันวันนั้น เราก็นัดเจอกันเรื่อย ๆ ซึ่งทุกครั้งที่เจอกัน ความรู้สึกมันก็พิเศษขึ้นทุกครั้งที่เจอ อาจจะเจอกันไม่นาน แต่มันเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่มีความสุขมาก ไม่อยากจาก แต่ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ...
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ วันที่เราได้กลับมาเจอกัน มันเกือบ 3 ปีเลยนะ คือจิง ๆ มันอาจจะไม่นานมากหรอกกับการที่เรากลับมาคุยกันในตอนนี้ แต่ระยะเวลาเกือบ 3 ปีที่ผ่านมา มันคงนานมากพอที่จะให้เราได้คำตอบว่ามันนานแค่ไหน มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมาก เรารู้แค่ว่าเวลาที่ผ่านมา ที่เรารอคอยมันมีค่ามาก คุ้มค่ากับการที่เรารอคอยใครสักคน คนที่เราแอบชอบในวันนั้น มาเป็นแฟนกับเราในวันนี้ เราก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรมันทำให้เราได้กลับมาเจอกับเค้าอีก แล้วเราก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เรารอเค้าได้เกือบ 3 ปี สิ่งที่เราบอกกับตัวเองมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอ จนถึงตอนนี้ เราจะไม่ขอสัญญาอะไรนะ แต่ถ้ามีโอกาสได้ดูแลเค้า เราจะทำให้ดีที่สุด เราอาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่เราจะทำให้เค้ารู้สึกโชคดีที่สุดที่มีเราเป็นแฟน...^__^
ขอเป็นกำลังใจให้กับคนที่อาจกำลังแอบชอบใครสักคนอยู่ ขอให้คนที่คุณแอบชอบ เขาก็ชอบคุณเหมือนกัน ทุกคนอาจไม่ได้สมหวัง ทุกคนอาจไม่ได้รับความรักที่ตัวเองต้องการ แต่อย่างน้อยการที่เราได้ทำดีกับใครสักคน หรือได้บอกรักใครสักคน ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เรารู้สึก แต่อย่างน้อย เราก็ได้ทำ และได้บอกความรู้สึกของเรากับเค้าไป อย่าไปกลัว...ความรักเมื่อเกิดขึ้นย่อมสวยงามเสมอนะคะ อาจจะเล่ายาวไปหน่อยก็ขอบคุณมากนะคะที่เสียสละเวลาอ่านจนจบ
ใครเคยได้เป็นแฟนกับคนที่เราแอบชอบบ้าง ฟินเนอะ...!!!
เราเคยแอบชอบเพื่อนคนนึง เราเรียนกันคนละคณะ เค้าเป็นคนน่ารักมาก ใคร ๆ ต่างก็พากันชอบเค้า ส่วนเรานะหรอ ก็หลบอยู่ในมุมสิค่ะ เรามันลูกเป็ดขี้เหร่ จะเอาไรไปสู้ใครเขาหละ เราก็อยู่เงียบ ๆ ไม่ได้แสดงตัวอะไรมากมาย แอบชอบ แอบมองเค้าอยู่ห่าง ๆ คือเราชอบเค้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยนะ แบบ จำภาพเค้าได้ติดตาเลย ไม่เคยรู้สึกชอบใครขนาดนี้มาก่อน ก็เค้าน่ารักขนาดนั้น ใครจะไม่ชอบหละ...
อยู่มาวันนึง เค้าก็แอดเฟสบุ๊คเรามาเฉยเลย คือดีใจแบบบอกไม่ถูก แทบอยากร้องกรี๊ดอ่ะ ก็รีบรับสิค่ะ รอรัยละ 555+ หลังจากที่เค้าแอดมาอ่ะนะ เค้าก็ชอบมากดไลค์เฟสเราตลอดเลย เราก็ชอบไปกดไลค์เค้าเหมือนกันแหละ กดไปกดมา อยู่ดี ๆ ก็ได้คุยแชทกันเฉยเลย ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอะไร คุยกันไปคุยกันมาเราเลยให้ไอดีไลน์ไปเลย (ใจง่ายเนอะ 555+) แต่เค้าก็แอดมานะ เราก็คุยกันตลอด เค้าจะชอบส่งรูปมาให้เราดู บางทีก็ให้เราช่วยเลือก ว่าเราชอบรูปไหน ก่อนเค้าจะอัพลงเฟสเค้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร บางวันต้องเป็นนาฬิกาปลุกให้เค้าด้วย คือแบบ ฟินอ่ะ จะต้องตื่นก่อนเวลาที่ควรตื่นก็ยอมทำ 555+
จนถึงวันนี้วันที่เราจะได้เจอกันครั้งแรกหลังจากคุยกันมาหลายเดือน คือเราต้องไปเอาของที่เรายืมเค้าไว้ แต่จิง ๆ เราไม่ได้ตั้งใจจะยืมเค้านะ คือแบบมันจำเป็นต้องใช้นะ คุยกันแล้วเราก็บ่น ๆ ให้เค้าฟังว่า เพื่อนเรามีหมดแล้ว สงสัยเราต้องไปซื้อบ้างแล้ว เค้าเลยบอกกับเราว่าเค้าก็มี เอาของเค้าไปใช้ก็ได้ เค้าให้ยืม เราก็ต้องไปเอาของที่ยืม แต่แบบ ได้ของแล้วก็รีบกลับเลย ไม่ได้คุยอะไรกันมาก กลับมาคุยกันในไลน์ ในเฟส เหมือนเดิม
จนถึงวันนี้ วันที่เค้าชวนเราไปกินข้าวครั้งแรก เราก็รีบตกลงเลย 555+ แต่ก็อย่างว่ามันเป็นการเจอกันที่จะต้องได้พูดคุยกัน แต่วันนั้นก็เป็นวันที่เงียบมาก เพราะมัวแต่เขิล ข้าวนี่ไม่ได้กินหรอก รู้สึกอิ่มไปหมด เค้าก็พยายามชวนคุยนะ แต่เรามัวแต่เขินไง ไม่ทำอะไร ไม่พูดไม่จา นั่งยิ้มอย่างเดียว จนวันนั้นก็ผ่านไป เราก็ยังคงคุยกันอยู่หลายเดือนทีเดียว จนถึงวันที่เราจะต้องเลิกคุยกับเค้าเพราะเหตุผลจำเป็นบางอย่าง เราก็ได้บอกเหตุผลนั้นกับเค้าไป เค้าก็เข้าใจดี แล้วเราก็ห่างกันไปพักนึง...
แล้ววันที่เราเสียใจที่สุดก็มาถึง หลายเดือนผ่านไป จากที่เราไม่ได้คุยกัน เค้าก็ได้ไปเจอกับผู้หญิงอีกคน และเค้าก็ได้ตัดสินใจคบกัน เขาคนนั้น สวย และน่ารักมาก เขาทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก เรานะหรอ ก็เสียใจสิ T__T ได้แต่เฝ้ามองความรักของเขาทั้งคู่เบ่งบาน เขาดูรักกันมากอ่ะ ไม่มีที่ให้คนนอกอย่างเราเข้าไปได้เลยอ่ะ ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกัน ผ่านวันเป็นเดือน ผ่านเดือนเป็นปี เขาก็รักกันดีอ่ะ แต่เราก็ยังมีโอกาสได้ติดต่อกันอยู่บ้างนะ ในระยะเวลานั้น พูดคุยกันเรื่องทั่วไป แต่โอกาสสำหรับเรามันก็ไม่ได้มีมาก อยู่ดี ๆ เราก็โดนบล็อคทุกอย่างที่จะสามารถติดต่อเค้าได้ ก็งงดิว่าเกิดรัยขึ้น อยู่แต่กับคำถามว่าทำไม...??? แต่ก็ทำรัยไม่ได้ ได้แต่ทำใจ จนเวลาผ่านไปเกือบ 1 ปีมั้งที่ไม่ได้คุยกันเลยอ่ะ เราเลยตัดสินใจลองกดเข้าไปดูอีกที น้ำตามันล้นอ่ะ เค้าเลิกบล็อคเราแล้ว มันดีใจแบบบอกไม่ถูกเลย จากวันแรกที่เค้าเป็นคนแอดเรามา ถึงวันนี้เป็นเราเองที่แอดเค้ากลับไป แล้วก็นั่งลุ้นว่าเค้าจะรับแอดมั้ย...??? สรุป รับสิค่ะ นี่แทบกรี๊ดอีกรอบ ดีใจมากค๊าา แต่เราก็ได้แค่ส่องแหละ ยังไม่ได้ทักไปหาเค้า ผ่านไปหลายเดือนเลยแหละ ถึงกล้าทักไป และปรากฎว่าช่วงนั้นเค้าก็ทะเลาะกับแฟนเค้าด้วย เราก็ได้คุยกันถามเรื่องทั่วไปปกติ แต่ด้วยความที่เขาทั้งคู่รักกันมาก เค้าก็กลับไปคืนดีกันเหมือนเดิมจนเวลาผ่านไป 2 ปี เขาทั้งคู่ก็เลิกกัน ซึ่งเราก็รับรู้มาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คุยกันอะไรมากมาย เพราะคิดว่าเค้าคงไม่เลิกกันจริง ๆ เดี๋ยวก็ดีกัน...
แต่การกลับมาของเค้ารอบนี้ มันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เค้าดูเปิดใจมากขึ้น เค้าให้เราได้รู้จักเค้ามากขึ้น เราก็ดีใจนะที่เราได้กลับมาคุยกัน โดยที่เราทั้งคู่ไม่ได้มีความรับผิดชอบ หรือพันธะอะไรใด ๆ กับใคร แต่เราก็ไม่ได้จะคิดหรอกนะว่าเราจะต้องได้เป็นแฟน หรือคนพิเศษสำหรับเค้า แค่ได้คุยกันแค่นี้ทุกวันมันก็ดีมากพอ เราคุยกันทุกวันเลยนะ คุยมาหลายเดือน ทั้งไลน์ ทั้งเฟส ทั้งวีดีโอคอล ขอบคุณเทคโนโลยีที่อำนวย...
ที่พิเศษมากกว่านั้นคือ เค้าขอเราเป็นแฟนด้วย ..." เป็นแฟนกันนะ "... บวกกับเสียงอ้อนจากเค้า เรานี่อยากจะตบหน้าตัวเองแรง ๆ คิดว่าฝันไป แต่เราก็ไม่ได้ตอบตกลงอะไรนะ และนี่คือสิ่งที่ทำให้เราเสียใจอย่างนึงที่เราไม่ได้ตอบเค้าในวันนั้น เค้าก็คงจะเสียใจอยู่นะ คิดว่าถ้าเป็นเรา เราก็คงเสียใจ แต่ไม่ได้ปฏิเสธนะ แค่แบบมันเขิล ทำตัวไม่ถูกด้วย แต่เราเคยบอกกับเค้าว่า เราไม่อยากเป็นแฟนกับเค้าหรอก เพราะถ้าเป็นแฟนกันแล้วอ่ะ เรากลัวต้องเลิกกัน เราไม่อยากเสียเค้าไปอีก เราอยากให้เค้าอยู่กับเราแบบนี้นาน ๆ แค่รู้ว่าเรารู้สึกกันยังไงก็พอ จนถึงทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่...???
ด้วยความที่อยู่ไกลกัน เราก็ได้มีโอกาสนัดเจอกัน เราไม่ได้เจอกันนานมากกก ปีกว่า หรือสองปี ไม่แน่ใจ มันก็แบบ เขิลอ่ะ เจอกันก็ ทำรัยไม่ถูก จะกิน จะเดิน จะนั่ง ก็มัวแต่เขิล แล้วก็จากกันแบบเขิล ๆ แล้วหลังจากที่นัดเจอกันวันนั้น เราก็นัดเจอกันเรื่อย ๆ ซึ่งทุกครั้งที่เจอกัน ความรู้สึกมันก็พิเศษขึ้นทุกครั้งที่เจอ อาจจะเจอกันไม่นาน แต่มันเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่มีความสุขมาก ไม่อยากจาก แต่ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ...
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ วันที่เราได้กลับมาเจอกัน มันเกือบ 3 ปีเลยนะ คือจิง ๆ มันอาจจะไม่นานมากหรอกกับการที่เรากลับมาคุยกันในตอนนี้ แต่ระยะเวลาเกือบ 3 ปีที่ผ่านมา มันคงนานมากพอที่จะให้เราได้คำตอบว่ามันนานแค่ไหน มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมาก เรารู้แค่ว่าเวลาที่ผ่านมา ที่เรารอคอยมันมีค่ามาก คุ้มค่ากับการที่เรารอคอยใครสักคน คนที่เราแอบชอบในวันนั้น มาเป็นแฟนกับเราในวันนี้ เราก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรมันทำให้เราได้กลับมาเจอกับเค้าอีก แล้วเราก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เรารอเค้าได้เกือบ 3 ปี สิ่งที่เราบอกกับตัวเองมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอ จนถึงตอนนี้ เราจะไม่ขอสัญญาอะไรนะ แต่ถ้ามีโอกาสได้ดูแลเค้า เราจะทำให้ดีที่สุด เราอาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่เราจะทำให้เค้ารู้สึกโชคดีที่สุดที่มีเราเป็นแฟน...^__^
ขอเป็นกำลังใจให้กับคนที่อาจกำลังแอบชอบใครสักคนอยู่ ขอให้คนที่คุณแอบชอบ เขาก็ชอบคุณเหมือนกัน ทุกคนอาจไม่ได้สมหวัง ทุกคนอาจไม่ได้รับความรักที่ตัวเองต้องการ แต่อย่างน้อยการที่เราได้ทำดีกับใครสักคน หรือได้บอกรักใครสักคน ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เรารู้สึก แต่อย่างน้อย เราก็ได้ทำ และได้บอกความรู้สึกของเรากับเค้าไป อย่าไปกลัว...ความรักเมื่อเกิดขึ้นย่อมสวยงามเสมอนะคะ อาจจะเล่ายาวไปหน่อยก็ขอบคุณมากนะคะที่เสียสละเวลาอ่านจนจบ