สวัสดีครับ
ผมชื่อก้อง ผมมีแฟนที่คบกันมา 1 ปีเกือบจะ 2 ปีแล้วครับ ช่วงแรกๆผมเอาใจใส่เธอ เทคแคร์ ห่วงใยทำให้เธอมีความสุข เธอก็ทำให้ผมมีความสุขเหมือนกัน เรารักกันมาก มีบ้างครั้งที่ทะเลาะกันเธอมักจะบอกเลิก ผมเข้าใจว่าอารมณ์ร้อน แต่ที่เธอบอกเลิกเธอแค่โมโหแต่จริงๆแล้วเธอไม่เคยคิดจะเลิกกันเลยด้วยซ้ำ ผมคบกับเธอมานานกว่าคนอื่นผมอยากให้เธอเป็นคนสุดท้าย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมใส่ใจ ดูแล เธอน้อยลง จนเธอเอ่ยปากถามผมว่าเรายังเหมือนเดิมใช่ไหม เรายังไม่เปลี่ยนไปใช่ไหม แต่มีคำตอบที่ผมยังไม่แน่ใจหรือตอบไม่ได้ ช่วงหลังๆมาผมติดเพื่อน ติดเที่ยว ติดเกมส์ สนใจอย่างอื่นมากกว่าเธอ ก่อนคบกันเราสองคนจะได้แลกเปลี่ยนรหัสผ่านเฟสเพื่อแลกความไว้ใจของกันและกัน กระทั่งความรู้สึกผมลดลงแต่ไม่เคยรักเธอน้อยลงเลย ความรู้สึกผมเปลี่ยนไปทำให้ผมทำอย่างที่ไม่เคยทำ เปลี่ยนรหัสผ่านเฟส. ลบรูปโปร์ที่เป็นรูปคู่ แอดเฟสผู้หญิงคนโน้นคนนี้ ทักแชทคนนั้นคนนี้ ผมไม่ได้สนใจเธออีกเลย แต่เธอยังทักมาถามผมตามปกติ กินข้าวหรือยัง สบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง อะไรที่ทำให้ผมตอบเธอช้ากว่าคนอื่น บางทีคิดจะไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าเธอเสียใจขนาดไหน ผมเริ่มคุยกับผู้หญิงคนนึง เธอเข้าใจผม พูดหวาน ให้คำปรึกษาที่ดีจนทำให้ผมลืมเธอไปในขณะนั้น หลังจากที่ผมไม่ตอบไม่ทักเธอแล้ว เธอก็เงียบหายไป เราไม่ได้คุยกันเป็นอาทิตย์แล้วก่อนหน้านี้ " เธอเคยถามผมว่าเหมือนเดิมอยู่ไหม รักกันอยู่ไหม ทำไมสถานะของเรามันเหมือนคนไม่รักกันแล้ว นี่เราเลิกกันแล้วจิงๆหรอ " ผมก็ตอบเธอไปตามปกติว่าเราแค่ห่างกัน ไม่ได้เลิกกัน อะไรบางอย่างที่ทำให้ผมไม่ยอมปล่อยเธอไป ยังอยากยื้ออยากรั้งให้เธอเจ็บอยู่อย่างนั้น หลังจากที่ผมตอบเธอไปแบบนั้นเธอก็หายไปเลย ผมไม่ได้สนใจใส่ใจอะไร ผมกลับไปคุยกับผู้หญิงอีกคน กลับไปมีความสุขกับเพื่อน ในช่วงเวลานั้นผมลืมเธอไปเลย จนกระทั่งเมื่อถึงวันที่เธอประสบอุบัติเหตุญาติของเธอโทรมาบอกว่า น้องเกิดอุบิติเหตุอาการเป็นตายเท่ากัน ผมได้ฟังคำนั้นผมแทบล้มทั้งยืน ผมเพิ่งจะรุ้สึกตัวว่าทำร้ายเธอตอนที่เธอกำลังจะจากผมไป ผมน้ำตาคลอ จุกพูดอะไรไม่ออก เพราะความงี่เง่าของผมเองแท้ๆที่จะทำให้ต้องเสียเธอไป ในความรุ้สึกตอนนั้นผมขอให้เธอปลอดภัย ขอให้เธอกลับมา ผมสัญญาจะรักเธอเหมือนเดิมจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีกแล้ว. แต่พ่อของเธอโทรมาบอกผมด้วยเสียงสั่นๆ น้องเสียแล้ว นาทีนั้นผมแทบจะยืนไม่ไหว ผมไม่มีแรง ผมไม่อยากรับรู้อะไรแล้วทั้งนั้น เพื่อนผมเคยบอกเสมอ "สิ่งมีค่ารักษามันให้ดีที่สุด ก่อนที่เราจะไม่ได้มีโอกาศรักษามันอีก" ผมเข้าใจแล้วว่ามันเป็นยังไง ตอนที่เธออยู่ผมรำคาญ เบื่อเธอ จึงหาคนใหม่คุย ตอนที่ผมบอกกับเธอว่าห่างกันแค่เพื่อผมจะไปหาคนใหม่ถ้ามันใช่ผมจะกลับมาบอกเลิกเธอ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเห็นแก่ตัว ทำร้ายคนๆหนึ่งไว้ ตอนนี้ผมไม่มีโอกาศกอด ไม่มีโอกาศจับมือเธอ รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ ทุกๆอย่างที่เป็นเธอต่อไปนี้ผมจะไม่มีโอกาศได้สัมผัสมันอีกแล้ว ผมโง่ที่ทิ้งคนที่อยู่เคียงข้างกันมาเกือบ2ปีเพื่อไปหาคนที่คุยแล้วรู้สึกดีแค่ไม่กี่วัน ช่วงเวลาที่ห่างกันผมไม่ได้คิดถึงเธอ ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกเธอ ไม่ได้ใส่ใจเธอรู้สึกยังไง จนมาถึงตอนนี้ผมอยากขอเธอคืนกลับมา กลับมาเคียงข้างผมอีกครั้ง. รูปโปร์ที่เคยลบทิ้งตอนนี้ผมกลับมาตั้งมันใหม่ตอนที่ไม่มีเธอแล้ว อยากให้กลับมาอยู่ในรูปถ่ายด้วยกันอีกครั้ง ถ้าเธอได้ยินผมตอนนี้มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากพูดให้เธอได้ยิน "มนัสญา ที่รักกลับมาได้ไหม กลับมาเคียงข้างกันอีก ผมสัญญาจะทำให้ทุกอย่างดีกว่านี้ กลับมาเริ่มกันใหม่ได้ไหม ผมรักเธอนะ มนัสญา" สำหรับเรื่องสั้นนี้ผมอยากให้สอนใจใครอีกหลายๆคน มีคนรักอยู่แล้วรักกันให้มาก เข้าใจกัน จับมือไปด้วยกัน อย่าให้ใครต้องเดินเพียงลำพัง ดูแลความรักทุกวันให้ดีดี ก่อนที่อะไรจะสายไป แล้วจะต้องมานั่งเสียใจ ร้องไห้แบบผม
เคยทำร้ายคนที่รักคุณด้วยการไปคุยกับคนอื่นไหม ?
ผมชื่อก้อง ผมมีแฟนที่คบกันมา 1 ปีเกือบจะ 2 ปีแล้วครับ ช่วงแรกๆผมเอาใจใส่เธอ เทคแคร์ ห่วงใยทำให้เธอมีความสุข เธอก็ทำให้ผมมีความสุขเหมือนกัน เรารักกันมาก มีบ้างครั้งที่ทะเลาะกันเธอมักจะบอกเลิก ผมเข้าใจว่าอารมณ์ร้อน แต่ที่เธอบอกเลิกเธอแค่โมโหแต่จริงๆแล้วเธอไม่เคยคิดจะเลิกกันเลยด้วยซ้ำ ผมคบกับเธอมานานกว่าคนอื่นผมอยากให้เธอเป็นคนสุดท้าย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมใส่ใจ ดูแล เธอน้อยลง จนเธอเอ่ยปากถามผมว่าเรายังเหมือนเดิมใช่ไหม เรายังไม่เปลี่ยนไปใช่ไหม แต่มีคำตอบที่ผมยังไม่แน่ใจหรือตอบไม่ได้ ช่วงหลังๆมาผมติดเพื่อน ติดเที่ยว ติดเกมส์ สนใจอย่างอื่นมากกว่าเธอ ก่อนคบกันเราสองคนจะได้แลกเปลี่ยนรหัสผ่านเฟสเพื่อแลกความไว้ใจของกันและกัน กระทั่งความรู้สึกผมลดลงแต่ไม่เคยรักเธอน้อยลงเลย ความรู้สึกผมเปลี่ยนไปทำให้ผมทำอย่างที่ไม่เคยทำ เปลี่ยนรหัสผ่านเฟส. ลบรูปโปร์ที่เป็นรูปคู่ แอดเฟสผู้หญิงคนโน้นคนนี้ ทักแชทคนนั้นคนนี้ ผมไม่ได้สนใจเธออีกเลย แต่เธอยังทักมาถามผมตามปกติ กินข้าวหรือยัง สบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง อะไรที่ทำให้ผมตอบเธอช้ากว่าคนอื่น บางทีคิดจะไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าเธอเสียใจขนาดไหน ผมเริ่มคุยกับผู้หญิงคนนึง เธอเข้าใจผม พูดหวาน ให้คำปรึกษาที่ดีจนทำให้ผมลืมเธอไปในขณะนั้น หลังจากที่ผมไม่ตอบไม่ทักเธอแล้ว เธอก็เงียบหายไป เราไม่ได้คุยกันเป็นอาทิตย์แล้วก่อนหน้านี้ " เธอเคยถามผมว่าเหมือนเดิมอยู่ไหม รักกันอยู่ไหม ทำไมสถานะของเรามันเหมือนคนไม่รักกันแล้ว นี่เราเลิกกันแล้วจิงๆหรอ " ผมก็ตอบเธอไปตามปกติว่าเราแค่ห่างกัน ไม่ได้เลิกกัน อะไรบางอย่างที่ทำให้ผมไม่ยอมปล่อยเธอไป ยังอยากยื้ออยากรั้งให้เธอเจ็บอยู่อย่างนั้น หลังจากที่ผมตอบเธอไปแบบนั้นเธอก็หายไปเลย ผมไม่ได้สนใจใส่ใจอะไร ผมกลับไปคุยกับผู้หญิงอีกคน กลับไปมีความสุขกับเพื่อน ในช่วงเวลานั้นผมลืมเธอไปเลย จนกระทั่งเมื่อถึงวันที่เธอประสบอุบัติเหตุญาติของเธอโทรมาบอกว่า น้องเกิดอุบิติเหตุอาการเป็นตายเท่ากัน ผมได้ฟังคำนั้นผมแทบล้มทั้งยืน ผมเพิ่งจะรุ้สึกตัวว่าทำร้ายเธอตอนที่เธอกำลังจะจากผมไป ผมน้ำตาคลอ จุกพูดอะไรไม่ออก เพราะความงี่เง่าของผมเองแท้ๆที่จะทำให้ต้องเสียเธอไป ในความรุ้สึกตอนนั้นผมขอให้เธอปลอดภัย ขอให้เธอกลับมา ผมสัญญาจะรักเธอเหมือนเดิมจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีกแล้ว. แต่พ่อของเธอโทรมาบอกผมด้วยเสียงสั่นๆ น้องเสียแล้ว นาทีนั้นผมแทบจะยืนไม่ไหว ผมไม่มีแรง ผมไม่อยากรับรู้อะไรแล้วทั้งนั้น เพื่อนผมเคยบอกเสมอ "สิ่งมีค่ารักษามันให้ดีที่สุด ก่อนที่เราจะไม่ได้มีโอกาศรักษามันอีก" ผมเข้าใจแล้วว่ามันเป็นยังไง ตอนที่เธออยู่ผมรำคาญ เบื่อเธอ จึงหาคนใหม่คุย ตอนที่ผมบอกกับเธอว่าห่างกันแค่เพื่อผมจะไปหาคนใหม่ถ้ามันใช่ผมจะกลับมาบอกเลิกเธอ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเห็นแก่ตัว ทำร้ายคนๆหนึ่งไว้ ตอนนี้ผมไม่มีโอกาศกอด ไม่มีโอกาศจับมือเธอ รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ ทุกๆอย่างที่เป็นเธอต่อไปนี้ผมจะไม่มีโอกาศได้สัมผัสมันอีกแล้ว ผมโง่ที่ทิ้งคนที่อยู่เคียงข้างกันมาเกือบ2ปีเพื่อไปหาคนที่คุยแล้วรู้สึกดีแค่ไม่กี่วัน ช่วงเวลาที่ห่างกันผมไม่ได้คิดถึงเธอ ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกเธอ ไม่ได้ใส่ใจเธอรู้สึกยังไง จนมาถึงตอนนี้ผมอยากขอเธอคืนกลับมา กลับมาเคียงข้างผมอีกครั้ง. รูปโปร์ที่เคยลบทิ้งตอนนี้ผมกลับมาตั้งมันใหม่ตอนที่ไม่มีเธอแล้ว อยากให้กลับมาอยู่ในรูปถ่ายด้วยกันอีกครั้ง ถ้าเธอได้ยินผมตอนนี้มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากพูดให้เธอได้ยิน "มนัสญา ที่รักกลับมาได้ไหม กลับมาเคียงข้างกันอีก ผมสัญญาจะทำให้ทุกอย่างดีกว่านี้ กลับมาเริ่มกันใหม่ได้ไหม ผมรักเธอนะ มนัสญา" สำหรับเรื่องสั้นนี้ผมอยากให้สอนใจใครอีกหลายๆคน มีคนรักอยู่แล้วรักกันให้มาก เข้าใจกัน จับมือไปด้วยกัน อย่าให้ใครต้องเดินเพียงลำพัง ดูแลความรักทุกวันให้ดีดี ก่อนที่อะไรจะสายไป แล้วจะต้องมานั่งเสียใจ ร้องไห้แบบผม