โลกสวย Vs โลกความเป็นจริง

ตามตรงเลยครับว่า ช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบ เข้ามหาลัย ความเครียดหนิทวีคูณมาก เเละปัญหาต่างๆนาๆก็ ไม่ว่างเว้นเลยครับ
โดยส่วนตัวผมโดนเลี้ยงมาให้อยู่บนโลกความเป็นจริงเสียมากกว่าการเลี้ยงดูเเบบปะคบปะหงมครับ

วันนึงผมก็อยากจะตั้งคำถามครับว่า

คนเราเเน่นอนยังไงก็ต้องมีวันนึงที่คุณล้ม เเต่สิ่งที่สำคัญอย่างหนึ่งคือเเรงพลักดันที่จะทำให้เราเดินต่อไป
ผมก็จะโดนเเม่ติประมาณว่า เอาเวลาที่นั่งเศร้าไปอ่านหนังสือสอบดีกว่าไหม ทำงี้ได้อะไรขึ้นมา เสียเวลาเปล่าๆ

เเต่บางทีความรู้สึกผมมันก็ต้องการเเค่ คำปลอบใจ หรือเเค่อ้อมกอดให้ผมมีเเรงสู้เเค่นั้นเเหละครับ

บางทีผมโดนบรีฟบ่อยเเล้วรู้สึกว่าตัวเองด้อยความหมายมากเลยครับ เหมือนยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าสึกที่เราทำไปมีความหมายบ้างหรือเปล่า
ผมมาตั้งกระทู้นี้ ส่วนนึงก็อยากมาระบายครับ เก็บไว้บางทีมันก็อึกอัด

ส่วนนึงคือ ผมอยากทราบด้วยครับว่า เวลาคนส่วนใหญ่เจอสถานะการณ์นี้
มีวิธีรับมือยังไงบ้าง เผื่อจะได้เเชร์ประสบการณ์ อะไรให้ได้เห็นอะไรมากขึ้นครั