เมื่อเเฟนผมเเอบคบกับเพื่อนร่วมงานที่ทำงานสายการบินเดียวกันกับเธอที่มีเเฟนแล้ว

เป็นกระทู้เเรกนะครับ
ผมจะพยายามย่อให้ไม่ยาวมากนะครับ
เตือนคนที่อยู่ไกลกันให้ระวังมากๆครับเพราะเสี่ยงต่อการถูกนอกใจ

เริ่มเลยนะครับ

ผมกับเเฟนเราคบกันมา6ปี
เรา2คนอายุเท่ากัน เราคบกันตั้งเเต่เรียนอยู่มัทยม เราเรียนคนละโรงเรียนกัน เค้าเรียน ภว. ผมเรียน อาชีวะ
หลังจากที่เค้าได้เรียนจบมอ6 เเฟนผมได้ขึ้นไปเรียนต่อที่หัวหิน ที่ มหาลัย มสด หัวหิน เรียนสายการบิน ซึ่งผมหยุดเรียน1ปี หลังจากนั้นเค้าได้พาผมไปหาที่เรียนที่ กทม เค้าเป็นคนจัดการทุกอย่าง เพื่อที่เราจะได้อยู่ไกล้กัน ผมเรียน มหาลัย มธบ เรา2คนก็รักกันมากเป็นปกติอยู่แล้วครับ หัวหินกับกทมไม่ได้ไกลกันมากเราสามารถไปหากันได้อยู่บ่อยๆ

หลังจากที่เค้าเรียนจบเค้าได้ไปทำงานที่สายการบินสีเหลือ ที่ภูเก็ต

นี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เเฟนผมเปลี่ยนไป ซึ่งทุกครั้งที่ผมโทหา เค้าก็จะรับและอธิบายว่า ทำอะไรอยู่ อยู่ที่ใหนกับใคร เค้าจะบอกหมดเป็นปกติ เเต่พักหลังๆ สัก3-4เดือนมันดูเเปลกๆ โทรหาไม่ค่อยรับสาย ชอบโกหก ชอบนอนเร็วผิดปกติ ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ผมก็กลับไปหาเค้าที่ ภูเก็ต ทุกครั้งอยู่แล้วเพราะเรา2คนอยู่คนละจังหวังกัน เราก็ไปเที่ยวกันปกติที่มาหา ผมขอโทสับเธอมาเล่น เธอก็ให้ ผมก็จะส่งรูปในไลน์ ผมดันไปเห็นคนคนนึงในไลน์ เลยเปิดเค้าไปอ่าน คุยหวานน้าตาลเรียกพี่เลยครับ คุยเค้าตัวเอง ซึ่งเพื่อนร่วมงานของเค้าที่คุยด้วยนั้นก็มีครอบครัวอยู่แล้ว ผมเห็นผมเลยถามว่าใคร เเฟนผมตอบพี่ที่ทำงาน เค้าก็คุยกับเเบบนี้กับที่ทำงานทุกคนเเหละ ok ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร
หลังจากนั้นจับได้อีก แต่ไม่ใช่ในไลน์เเต่เป็นในวอทเเอพเเทน เราก็ทะเลาะกันมากขึ้น ผมก็กลับมา กทม  เราก็ไม่ได้เจอกันเเต่ยังคุยกันทุกวันเหมือนเดิม ผมตัดสินใจลงไปหาเค้าที่ภูเก็ตเเต่บอกเค้าว่าจะลงไปวันที่22 เเต่ผมจะลงไปวันที่20 โดยไม่บอกเค้า พอผมไปถึง ภก ผมก็ไปสนามบิน เพื่อรอให้เค้าเลิกงาน ผมรอจนเค้าเดินออกมา

(ผมคิดในใจว่ามันต้องออกมาพร้อมกันเเน่ มันก็จริงครับมันเดินออกมาพร้อมกัน ) ซึ่งผช มันถือกุจเเจรถของเเฟนผมอยู่ เเล้วเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆก็เดินออกมา ผมเลยเดินเข้าไปหาเเฟนผม ผชที่มันคุยด้วยก็ยื่นกุจเเจไปให้พี่อีกคนนึงเเทน ผมก็บอกว่าเอากุจเเจรถมา พี่เค้าก็ยื่นมาให้ผม เเต่แฟนผมหน้าตาเฉยชามากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็พาเดินไปที่รถเพื่อสงบสติอารมย์ของผม เพราะปกติมันจะกลับกลับเเฟนผมเพราะเป็นทางผ่าน ผมก็ถามเเฟนผมว่าทำมั้ยต้องทำเเบบนี้ด้วย เเฟนฝมก็ตอบก็มันไม่มีอะไรอะ ผบก็ถามกับไปว่าถ้าผมไม่มีก็กลับด้วยกับอีกดิ เเฟนผมก็เงียบ เราก็ได้เเยกย้ายกันกับบ้าน

วันรุ่งขึ้น ผมก็ยังคุยกันดีอยู่ พอตกเย็นเค้าบอกเลิกผม ผมบอกทำมัย เค้าบอกผมผิดคำสัญญาที่ไปยุ่งกับผชคนที่แฟนผมกำลังคุยด้วย คือผมผิดใช้มัยที่หึงหวงแฟนตัวเอง เค้าก็ตัดสาย ผมโทรไปเท่าไรเค้าก็ไม่รับสาย ผมเลยไปหาเค้าที่สนามบิน เเต่เค้าเลิกงานเเล้ว ผมเลยตัดสินใจไปหาเค้าตามชายหาดไกล้ๆสนามบิน ผมมองหารถเค้าเพราะผมจำทะเบียนรถได้ เเละผมก็หารถเเฟนผมเจอ

สิ่งเเรกที่เห็นคือ เค้านั่งอยู่หน้าหาด กับเพื่อนร่วมงานผช คนนั้นที่เเฟนผมคุยด้วย ผมนี่รู้สึกเเบบคนที่กำลังหมดเเรงไกล้ตายประมานนั้นเลย มันเจ็บมาก คนที่เรามีปัญหาด้วยกับมานั่งอยู่ด้วยกันกับเเฟนเรา บอกเลิกเราเเต่มานั่งอยู่กับผช

ผมเดินเข้าไปหาแล้วคุยกับเเฟนผมขอโอกาศคืนดี เเต่เธอไม่ยอม ผมบอกพี่มายุ่งกับเเฟนผมทำมัย เมียพี่ก็มีอยู่แล้ว มันตอบกับมาว่าน้องไม่ต้องยุ่งเรื่องของพี่ เเฟนน้องบอกว่าเลิกกับน้องแล้ว  คือตอนนั้นผมยากจะชกหน้าไอยิ้มนั้นมาก ถ้าผมทำอะไรไปตอนนั้นเค้าคงไม่กลับมาเเน่ ผมคิดผิด ผมไม่ทำเค้าก็ไม่กลับมาอยู่ดี

เค้าเลือก ผช คนนั้นก็คือเพื่อนร่วมงานนั้นเองเค้าขับรถไป2คน ส่วนผมขับรถพร้อมกับน้ำตา

ทุกวันนี้เค้า2คนก็ยังคบกันอยู่และยังทำงานที่เดียวกัน เเต่เปลี่ยนจากทำสายการบินนกมาอยู่สายการบินสิงโต

ปล. ผมไม่โทษเธอหรอกครับ โทษที่ผมดูเเลเธอไม่ดีเอง

ขอบคุณที่อ่านจบนะครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่