[[ความทรงจำสีจาง]]

ในวันธรรมดาวันหนึ่ง ในขณะที่ผมใช้ชีวิตตามปกติ นั้งเล่นเรื่อยเปื่อยที่บ้าน ผมได้ไปสดุดตากับสิ่งของสิ่งหนึ่งบนชั้นหนังสือ  สิ่งนั้นก็คือสมุดที่ครูเขียนรายงานผลการเรียนสมัยอนุบาลมันเป็นสมุดที่รวบรวมผลงาน ประเมินผลการเรียน รวมไปถึงรายงานพฤติกรรมของผมตอนอยู่ที่โรงเรียน ผมใช้เวลาเปิดอ่านมันทีละหน้าๆเพื่อรำลึกความหลังอยู่  ผมก็ได้ไปสดุดตากับชื่อชื่อหนึ่ง "แตง" เป็นชื่อที่ปรากฎอยู่ในรายชื่อเพื่อนสนิท2-3คนสมัยอนุบาลหนึ่ง ชื่อนี้เป็นชื่อเดียวที่ผมจำได้ลางๆ เธอเป็นเด็กผู้หญิงลูกครึ่ง มีผมสีทองผิวสีขาว นั้นคือลักษณะของเธอทั้งหมดที่ผมจำได้ เธอคือเพื่อนที่สนิทที่สุดของผมถึงผมจะจำเรื่องเกียวกับเธอไม่ได้มาก แต่ก็รู้ว่าผมได้ใช้เวลาร่วมกับเธอมากพอสมควรความทรงจำเกี่ยวกับแตงที่ผมจำได้ชัดเจนมากที่สุดก็คือ ในช่วงวันเเรกๆที่ผมเข้าเรียนในโรงเรียนเป็นตอนที่แม่ผมไปส่งที่รร.ผมกำลังร้องไห้งอแงตามภาษาเด็ก เเล้วแตงก็มาปลอบผมในขณะที่ตัวเองก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน หลังจากนั้นแตงได้ย้ายโรงเรียนออกไปหลังจากจบชั้นอนุบาลหนึ่งนั่นทำให้ผมได้ใช้เวลาอยู่กับแตงเเค่ปีเดียวเท่านั้นแต่ผมรู้สึกผูกพันธุ์กับเธอมาก
            
            พอผมดูหนังสือรายงานผลการเรียนจบ ความรู้สึกผมเปลี่ยนจากก่อนหน้านี้เป็นหลังมือมันเป็นความรู้สึกที่ค่อยข้างอธิบายยาก ผมในตอนนร้เปลี่ยนไปมากจากตอนอนุบาลจากคนที่เคยร่าเริงทักคนไปทั่วกลับเป็นคนที่เข้ากับคนไม่ค่อยเก่ง มีเพื่อนสนิทไม่มาก ไม่มีเรื่องที่ถนัดสักอย่าง  ผมถามคำถามกับตัวเองว่า เวลาที่ผ่านมาเราไปทำไรอยู่ ทำไมเราถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี่
มันเป็นเวลาเกือบ15ปีเเล้วที่จขกท.ลืมความทรงจำที่มีค่าเหล่านี้ไป..........


ปล1.ปกติ จขกท ไม่ได้ตั้งกระทู้เเนวนี้ กระทู้อาจจะไม่ไหลลื่นเท่าที่ควร

ปล2.จขกทไม่ได้ตรวจเรื่องการสะกดคำอาจมีสะกดผิดบ้างต้องขออภัย