ขอถามคำถามหน่อยนะคะ ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ยังไง สำหรับคนที่กลัวการเริ่มต้นใหม่
เราอยู่ต่างประเทศมา8ปี ทำงาน ใช้ชีวิตอยู่สองคนสามีภรรยา ไม่มีลูกด้วยกัน ครอบครัวเราอยู่เมืองไทยกันหมด
ชีวิตเราพึ่งพาตัวเองมาตลอด ตอนอยู่เมืองไทยก็อยู่คนเดียวได้ ทำงานไปเช้าเย็นกลับบ้าน ไม่เคยมีปัญหา
แต่พอแต่งงาน เราก็ใช้ชีวิตของเราแบบนี้มาเรื่อยๆ ทำงาน ดูแลสามี ไปเที่ยวกันสองคน มีความสุขตามประสา ชีวิตมีกันสองคน พึ่งพาสามี สามีพึ่งพาเรา
เราไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ไม่ชอบปาร์ตี้ สามีก็มีบริษัทของเค้า ที่ทำงานเค้าเราก็ไปบ้าง เค้ารู้จักเพื่อนร่วมกันเรา เรารู้จักลูกน้องเค้า
เพื่อนๆของเราที่นี่แทบนับคนได้ เพื่อนๆสนิทก็อยู่ไทย เราทำงาน 5 ปี ออกมาดูแลสามี 1ปี 1เดือนได้
แต่แล้วสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดกับเราไวขนาดนี้ก็ได้เกิดขึ้น เราสูญเสียสามีเมื่อสี่เดือนที่แล้ว
เราเข้าใจทุกอย่างนะ เรื่องธรรมชาติ การสูญเสีย แต่มันยากที่จะปรับตัว ตอนนี้อยู่คนเดียว จัดการอะไรคนเดียว มันเหมือนอะไรแหว่งไปเลย เคว้งคว้างมาก
ช่วง4เดือนที่ผ่านมา พยายามทำใจ กลับไทยไปหาครอบครัว ไปอยู่กับครอบครัวสามี ไปเที่ยว หาหมอที่ปรึกษา มันก็ทำใจได้พอสมควร อารมณ์เศร้ามันก็มาอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้กระทบอะไรกับการใช้ชีวิตประจำวัน เราไม่คิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เรายังคิดว่าโลกยังน่าอยู่ ไม่เคยคิดทำร้ายตัวเอง หมอก็บอกว่าเรายังไม่เข้าข่ายโรคซึมเศร้า
แต่สิ่งที่เรากลัวและกังวลในตอนนี้คือการเริ่มต้นใหม่ บอกตรงๆเรากลัวมาก
สิ่งที่เราวางแผนที่จะทำร่วมกันกับสามี มันพังไม่เป็นท่า เราต้องย้ายที่อยู่ ไม่สามารถอยู่ที่เดิมได้ เราต้องหางานใหม่เพื่อเลี้ยงตัวเองได้
ตอนนี้อยู่ระหว่างเก็บของเพื่อย้ายบ้าน เรากลัวนะ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
ตอนสามีอยู่ จะทิ้งของอะไรสักอย่าง มันง่ายไปหมด เสื้อผ้าเก่าๆ ใส่กล่องบริจาคไม่เคยเสียดาย ตอนนี้เค้าไม่อยู่ พอเราต้องเก็บของใช้ของเค้า เอาใส่กล่องบริจาค เราทำใจไม่ค่อยได้เลย ของทุกชิ้นมีความทรงจำเต็มไปหมด ฟังดูเหมือนเวอร์ แต่มันจริงมากๆ เราร้องไห้เกือบทุกวันตอนเราต้องเก็บของๆเค้า
เรารู้สึกได้เลยว่าเราอยู่ทางแยก ทั้งในความเป็นจริงและ ทางอารมณ์
ทางอารมณ์ -- มันจะมีความขัดแย้งในตัวเองตลอดเวลา เราอยากเจอเค้าในฝันทุกคืน แต่อีกใจก็อยากให้เค้าไปสบายไม่ต้องห่วง เราอยากรู้สึกว่าเค้ายังอยู่กับเรา อยากเห็นเค้า แต่เราก็ไม่เชื่อเรื่องวิญญาณ อยากจะคิดว่าเค้าไปสบายหมดห่วง แต่เราก็โหยหาเค้าตลอด
ทางความเป็นจริง -- เราอยากมีคนอยู่ใกล้ๆคอยให้คำปรึกษา แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ด้วยเลย หรือมีคนให้คำปรึกษา แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ เราอยากกลับบ้านหาพ่อแม่พี่น้อง แต่เราไม่สามารถทำได้ในตอนนี้ กลับไปก็ยังไม่รู้จะทำอะไร
จะเริ่มต้นใหม่ยังไงดี จะทำให้ตัวเองทำใจได้ไวขึ้นยังไงดี
ถ้าอ่านแล้วสับสน ต้องขอโทษนะคะ ตอนนี้ในหัวเราสับสนพอๆกัน
อยากระบาย อึดอัด จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ยังไง
เราอยู่ต่างประเทศมา8ปี ทำงาน ใช้ชีวิตอยู่สองคนสามีภรรยา ไม่มีลูกด้วยกัน ครอบครัวเราอยู่เมืองไทยกันหมด
ชีวิตเราพึ่งพาตัวเองมาตลอด ตอนอยู่เมืองไทยก็อยู่คนเดียวได้ ทำงานไปเช้าเย็นกลับบ้าน ไม่เคยมีปัญหา
แต่พอแต่งงาน เราก็ใช้ชีวิตของเราแบบนี้มาเรื่อยๆ ทำงาน ดูแลสามี ไปเที่ยวกันสองคน มีความสุขตามประสา ชีวิตมีกันสองคน พึ่งพาสามี สามีพึ่งพาเรา
เราไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ไม่ชอบปาร์ตี้ สามีก็มีบริษัทของเค้า ที่ทำงานเค้าเราก็ไปบ้าง เค้ารู้จักเพื่อนร่วมกันเรา เรารู้จักลูกน้องเค้า
เพื่อนๆของเราที่นี่แทบนับคนได้ เพื่อนๆสนิทก็อยู่ไทย เราทำงาน 5 ปี ออกมาดูแลสามี 1ปี 1เดือนได้
แต่แล้วสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดกับเราไวขนาดนี้ก็ได้เกิดขึ้น เราสูญเสียสามีเมื่อสี่เดือนที่แล้ว
เราเข้าใจทุกอย่างนะ เรื่องธรรมชาติ การสูญเสีย แต่มันยากที่จะปรับตัว ตอนนี้อยู่คนเดียว จัดการอะไรคนเดียว มันเหมือนอะไรแหว่งไปเลย เคว้งคว้างมาก
ช่วง4เดือนที่ผ่านมา พยายามทำใจ กลับไทยไปหาครอบครัว ไปอยู่กับครอบครัวสามี ไปเที่ยว หาหมอที่ปรึกษา มันก็ทำใจได้พอสมควร อารมณ์เศร้ามันก็มาอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้กระทบอะไรกับการใช้ชีวิตประจำวัน เราไม่คิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เรายังคิดว่าโลกยังน่าอยู่ ไม่เคยคิดทำร้ายตัวเอง หมอก็บอกว่าเรายังไม่เข้าข่ายโรคซึมเศร้า
แต่สิ่งที่เรากลัวและกังวลในตอนนี้คือการเริ่มต้นใหม่ บอกตรงๆเรากลัวมาก
สิ่งที่เราวางแผนที่จะทำร่วมกันกับสามี มันพังไม่เป็นท่า เราต้องย้ายที่อยู่ ไม่สามารถอยู่ที่เดิมได้ เราต้องหางานใหม่เพื่อเลี้ยงตัวเองได้
ตอนนี้อยู่ระหว่างเก็บของเพื่อย้ายบ้าน เรากลัวนะ ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
ตอนสามีอยู่ จะทิ้งของอะไรสักอย่าง มันง่ายไปหมด เสื้อผ้าเก่าๆ ใส่กล่องบริจาคไม่เคยเสียดาย ตอนนี้เค้าไม่อยู่ พอเราต้องเก็บของใช้ของเค้า เอาใส่กล่องบริจาค เราทำใจไม่ค่อยได้เลย ของทุกชิ้นมีความทรงจำเต็มไปหมด ฟังดูเหมือนเวอร์ แต่มันจริงมากๆ เราร้องไห้เกือบทุกวันตอนเราต้องเก็บของๆเค้า
เรารู้สึกได้เลยว่าเราอยู่ทางแยก ทั้งในความเป็นจริงและ ทางอารมณ์
ทางอารมณ์ -- มันจะมีความขัดแย้งในตัวเองตลอดเวลา เราอยากเจอเค้าในฝันทุกคืน แต่อีกใจก็อยากให้เค้าไปสบายไม่ต้องห่วง เราอยากรู้สึกว่าเค้ายังอยู่กับเรา อยากเห็นเค้า แต่เราก็ไม่เชื่อเรื่องวิญญาณ อยากจะคิดว่าเค้าไปสบายหมดห่วง แต่เราก็โหยหาเค้าตลอด
ทางความเป็นจริง -- เราอยากมีคนอยู่ใกล้ๆคอยให้คำปรึกษา แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ด้วยเลย หรือมีคนให้คำปรึกษา แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ เราอยากกลับบ้านหาพ่อแม่พี่น้อง แต่เราไม่สามารถทำได้ในตอนนี้ กลับไปก็ยังไม่รู้จะทำอะไร
จะเริ่มต้นใหม่ยังไงดี จะทำให้ตัวเองทำใจได้ไวขึ้นยังไงดี
ถ้าอ่านแล้วสับสน ต้องขอโทษนะคะ ตอนนี้ในหัวเราสับสนพอๆกัน