กำลังจะจบซีซั่นนี้แล้ว และพี่ทรูก็เริ่มสอนให้เราทำใจเมื่อจบซีซั่นโดยการไม่ถ่าย 4 คนสุดท้ายที่ไปธันเดอร์โดม
ไม่คิดว่าจะเหงา แต่ตอนนี้ก็เหงามาก
มีคนโพสต์เพลงนี้ขึ้นในทวิต บรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีมาก
คือเพลง อยากหยุดเวลา ของปาล์มมี่
ที่ทำให้ผมนึกถึงตอนจบ AF2 ที่มีเพลงหนึ่งที่บรรยายความรู้สึกตอนนั้น ตอนนี้ยังจำได้ดี
และมันเป็นเพลงของปาล์มมี่ร้องไว้เหมือนกัน คือเพลงความทรงจำสีจาง
อาจจะเป็นความรู้สึกคล้ายๆกัน ในตอนรุ่นสองยังไม่มีค่ายเพลงทรู
เราไม่รู้เลยว่าหลังออกจากบ้าน นลฝ.จะไปอยู่ที่ไหน จะมีงานให้เราเห็นบ้างไหม
มันเป็นความไม่มั่นใจในอนาคต ที่รู้ว่ารุ่นสองจะเป็นความทรงจำของเราถึงมันจะสีจางไปบ้าง
แต่ก็จะไม่หายไปไหน เรารู้ว่ายังมีความทรงจำร่วมกันอยู่ที่นั่น
แต่ระยะระหว่างรุ่นสองจนมาถึงรุ่น 12 เอเอฟเริ่มมีซัพพอร์ทนักล่าฝันของเราขึ้นเรื่อย
ได้เชียร์มาบางรุ่นมากบ้างน้อยบ้างหรือไม่มีคนถูกใจบ้าง
แต่ก็รู้ว่าออกจากบ้านก็จะยังได้ข่าวคราวอยู่
แต่มันก็เหมือนจะมาถึงยุคที่ความนิยมเสื่อมถอยลงของ AF
ด้วยไม่รู้ว่านลฝ.รุ่นนี้จะไปกันรอดแค่ไหน
ผมกลับไปมีความรู้สึกกลับไปเหมือนรุ่นสองอีกครั้ง ที่ไม่รู้ว่าจะได้เห็นนลฝ.อยู่ในวงการอีกมากน้อยแค่ไหน
และยิ่งไม่มีรายการ True Moment ตามชีวิตนลฝ.หลังออกจากบ้าน มันคงยิ่งเหมือนหักดิบที่จะไม่ได้เจอ
กับรุ่น AF12
ไม่คิดว่าผูกพัน แต่ก็ผูกพัน
ไม่คิดว่าจะคิดถึง แต่ก็คิดถึง
เอาจริงๆโดยส่วนตัวผมไม่ได้รู้สึกว่ารุ่นนี้อาจจะไม่ได้สนิทกันทั้งรุ่นมากมาย
อย่างเทียบกับรุ่นแปดที่รู้สึกได้เลยว่ารักกันทั้งรุ่นจริงๆ จนสามารถไปเที่ยวทะเลกันทั้งรุ่นหลังออกจากบ้านได้จริงๆ (ทุกรุ่นตั้งแต่รุ่นสองมาก็พูดเหมือนกันเรื่องไปทะเล แต่ไม่รู้มีกี่รุ่นที่ทำได้จริงนะ ฮ่าๆ)
แต่รุ่น 12 นี่มีคาแรกเตอร์ประจำตัวที่ชัดเจนทุกคน จนเราจำได้
มีเรื่องราวให้จำมากมาย พูดถึงแต่ละคนแล้วจะบอกว่า คนนี้เคยทำเรื่องโน้น คนโน้นเคยทำเรื่องนี้
ไม่รู้ว่าจะได้เห็น
จิน้อย ทำหน้าสารพัดหน้าร้อยแปดอารมณ์ตั้งแต่ดราม่ายันดุ๊กดิ๊กได้ที่ไหนอีก
มาริว ทำหน้ากวนๆกับสารพัดคำพูดที่มีแต่ subtext ให้แปล เดาใจเอ็งยากมากขอบอก
พี่โบ๊ท คำพูดฮาๆ เสียงหัวเราะลั่นๆ เสียงเพลงเพราะๆ ฟังแล้วอยากตบกะโหลกพร้อมกับเอ็นดูไปพร้อมกัน
พี่แม็ก คำพูดซื่อๆ เงียบๆใจสู้ และจะมีใครที่คุยกับต้นไม้ได้แบบนี้อีกไหม
รวมถึงเพื่อนๆ โฟกัส เบนซ์หญิง น้องแพรว ฯลฯ
อยากให้เวลาช่วงนี้มันผ่านไปช้าๆจริงๆครับ
ไม่เคยมีความรู้สึกนี้ตั้งแต่จะจบซีซั่น AF2 จนมาถึง AF12
ไม่คิดว่าจะเหงา แต่ตอนนี้ก็เหงามาก
มีคนโพสต์เพลงนี้ขึ้นในทวิต บรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีมาก
คือเพลง อยากหยุดเวลา ของปาล์มมี่
ที่ทำให้ผมนึกถึงตอนจบ AF2 ที่มีเพลงหนึ่งที่บรรยายความรู้สึกตอนนั้น ตอนนี้ยังจำได้ดี
และมันเป็นเพลงของปาล์มมี่ร้องไว้เหมือนกัน คือเพลงความทรงจำสีจาง
อาจจะเป็นความรู้สึกคล้ายๆกัน ในตอนรุ่นสองยังไม่มีค่ายเพลงทรู
เราไม่รู้เลยว่าหลังออกจากบ้าน นลฝ.จะไปอยู่ที่ไหน จะมีงานให้เราเห็นบ้างไหม
มันเป็นความไม่มั่นใจในอนาคต ที่รู้ว่ารุ่นสองจะเป็นความทรงจำของเราถึงมันจะสีจางไปบ้าง
แต่ก็จะไม่หายไปไหน เรารู้ว่ายังมีความทรงจำร่วมกันอยู่ที่นั่น
แต่ระยะระหว่างรุ่นสองจนมาถึงรุ่น 12 เอเอฟเริ่มมีซัพพอร์ทนักล่าฝันของเราขึ้นเรื่อย
ได้เชียร์มาบางรุ่นมากบ้างน้อยบ้างหรือไม่มีคนถูกใจบ้าง
แต่ก็รู้ว่าออกจากบ้านก็จะยังได้ข่าวคราวอยู่
แต่มันก็เหมือนจะมาถึงยุคที่ความนิยมเสื่อมถอยลงของ AF
ด้วยไม่รู้ว่านลฝ.รุ่นนี้จะไปกันรอดแค่ไหน
ผมกลับไปมีความรู้สึกกลับไปเหมือนรุ่นสองอีกครั้ง ที่ไม่รู้ว่าจะได้เห็นนลฝ.อยู่ในวงการอีกมากน้อยแค่ไหน
และยิ่งไม่มีรายการ True Moment ตามชีวิตนลฝ.หลังออกจากบ้าน มันคงยิ่งเหมือนหักดิบที่จะไม่ได้เจอ
กับรุ่น AF12
ไม่คิดว่าผูกพัน แต่ก็ผูกพัน
ไม่คิดว่าจะคิดถึง แต่ก็คิดถึง
เอาจริงๆโดยส่วนตัวผมไม่ได้รู้สึกว่ารุ่นนี้อาจจะไม่ได้สนิทกันทั้งรุ่นมากมาย
อย่างเทียบกับรุ่นแปดที่รู้สึกได้เลยว่ารักกันทั้งรุ่นจริงๆ จนสามารถไปเที่ยวทะเลกันทั้งรุ่นหลังออกจากบ้านได้จริงๆ (ทุกรุ่นตั้งแต่รุ่นสองมาก็พูดเหมือนกันเรื่องไปทะเล แต่ไม่รู้มีกี่รุ่นที่ทำได้จริงนะ ฮ่าๆ)
แต่รุ่น 12 นี่มีคาแรกเตอร์ประจำตัวที่ชัดเจนทุกคน จนเราจำได้
มีเรื่องราวให้จำมากมาย พูดถึงแต่ละคนแล้วจะบอกว่า คนนี้เคยทำเรื่องโน้น คนโน้นเคยทำเรื่องนี้
ไม่รู้ว่าจะได้เห็น
จิน้อย ทำหน้าสารพัดหน้าร้อยแปดอารมณ์ตั้งแต่ดราม่ายันดุ๊กดิ๊กได้ที่ไหนอีก
มาริว ทำหน้ากวนๆกับสารพัดคำพูดที่มีแต่ subtext ให้แปล เดาใจเอ็งยากมากขอบอก
พี่โบ๊ท คำพูดฮาๆ เสียงหัวเราะลั่นๆ เสียงเพลงเพราะๆ ฟังแล้วอยากตบกะโหลกพร้อมกับเอ็นดูไปพร้อมกัน
พี่แม็ก คำพูดซื่อๆ เงียบๆใจสู้ และจะมีใครที่คุยกับต้นไม้ได้แบบนี้อีกไหม
รวมถึงเพื่อนๆ โฟกัส เบนซ์หญิง น้องแพรว ฯลฯ
อยากให้เวลาช่วงนี้มันผ่านไปช้าๆจริงๆครับ