ถึง ครูอภิเชษฐ์

เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อเช้าวานนี่ เราได้นั่งแท็กซี่ เพื่อไปต่อรถตู้ไปทำงาน ด้วยความรีบบวกกับฝนตก ก็รีบจ่ายเงินแท็กซี่รีบลงจากรถ  พอขึ้นไปนั่งในรถตู้ก็หามือถือไม่เจอ จำได้ว่าใส่ในกระเป๋ากางเกง คงหล่นในแท็กซี่ แน่นอน มีพี่ผู้หญิงนั่งถัดจากเราไปคนหนึ่ง แกให้ยืมโทรศัพท์ เราก็โทรเข้าไปที่มือถือตัวเองก็ติด แต่ไม่มีคนรับ โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีคนรับ (โทรศัพท์เปิดระบบสั่น) ก็เลยคิดว่าไม่ได้คืนแล้วละ เลยขอโทรไป
บอกแฟนว่าโทรศัพท์หาย ให้แฟนช่วยโทรตามอีกที แล้วคืนโทรศัพท์ยกมือไหว้ขอบคุณ ในความมีน้ำใจ ระหว่างนั่งรถก็คิดไป 99%ไม่ได้คืน ถือว่าฟาดเคราะห์ไปแล้วกัน พรุ้งนี้ก็วันเกิดแล้ว ดีกว่าเจ็บตัว(คิดไปนู้นนน) พอถึงที่ทำงานก็เล่าให้พี่ที่ทำงานฟัง แกบอกว่าเอาเบอร์มาเดียวพี่โทรให้ แกโทรไปก็ติด ทีนี่มีคนรับ เขาก็บอกว่าเก็บโทรศัพท์หล่นบนแท็กซี่ ตอนนี่นัดรับกับพี่จาที่โรงเรียน เราก็บอกว่าอ๋อแฟนเราเอง ขอบคุณมากๆคะ ขอบคุณไปกี่ครั้งไม่รู้ แล้วก็วางสายไป(แฟนเราไม่ได้ชื่อจา แต่พิม์ว่าพี่จ๋าาาา อิอิ) พอตกเย็นกลับบ้านไป แฟนก็เล่าให้ฟังว่า "เขาชื่อครูอภิเชฐ์"เป็นครูสอนที่โรงเรียน รัตนโกสินสมโภช วิทยาเขตลาดกระบัง   ไม่ได้เจอหน้าเขา เพราะเขาต้องรีบขึ้นสอน เขาฝากโทรศัพท์ไว้กับยาม ที่โรงเรียน เราเสียดายที่ทั้งเราและแฟนไม่มีโอกาสได้ขอบคุณด้วยตัวเอง ถ้ามีโอกาสจะต้องไปขอบคุณด้วยตัวเองให้ได้ ใครพอรู้จักก็ฝากบอกด้วยนะค่ะ ว่าขอบคุณมากจริงๆ คุณทำให้เรารู้ว่าคนดียังมีในสังคมไทย ทั้งๆที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะได้คืน แต่เพราะมีคนดีๆแบบคุณ เรื่องราวดีๆแบบนี้ถึงเกิดขึ้น ขอบคุณจากใจคะ "ถ้าแท็กผิดขออภัยด้วยคะ"