(โพสต์ระบาย) รู้ว่าเขาไม่คิดอะไร แต่ทำไมใจมันไม่จำ ทำไมต้องมีหวัง ทำถูกแล้วใช่ไหม (ช-ช)

สวัสดีครับ . . . กระทู้แรกของผมครับ ผมเรียนปี1นะครับ
เรื่องมีอยู่ว่าช่วงม.6 … ผมปิ๊งน้องคนนึงใน IG ผมเลยตัดสินใจขอไลน์น้องไปครับ นี่แหละครับ จุดเริ่มต้นความเจ็บปวด
ผมเริ่มทักน้องเค้าไปครับไถ่ถามสาระทุกข์สุขดิบ ไร้สาระ เรื่อยเปื่อยไป ก็ทำไงได้ละครับคนมันชอบ5555 แต่น้องเค้าไม่ค่อยตอบนะครับคงเป็นเพราะเรียนหนัก(ไม่ก็รำคาญผม) แต่ไม่เป็นไรครับเราเลือกแล้ว ทำเต็มที่

จนมีโอกาสได้นัดน้องเค้ามาร้านนมแถวโรงเรียนผม(เราเรียนจังหวัดเดียวกันแต่คนละร.ร.)วินาทีแรกที่ผมเห็นเค้าหัวใจมันร้องว่า “ตกหลุมรักแล้ว” น้องเค้าน่ารักมาก ดีมาก รู้สึกหัวใจมันพองโตเหมือนลูกบอลเป่าลม เอาละครับเมื่อตกหลุมรักแล้วมันก็ต้องทุ่มสุดตัว ไม่เผื่อใจเลย จากนั้นผมก็นัดน้องเค้ามาเที่ยวกันบ่อยๆทุกวันหยุดแต่น้องเค้าไม่ค่อยว่างนะครับเรียนหนัก แต่ทุกครั้งที่ผมเจอน้องเค้าผมรู้สึก โคตรมีความสุข เหมือนหัวใจลอยได้ มีความหวังมาก
ทุกครั้งผมจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายครับ ค่าตั๋วหนัง ค่าอาหาร ผมยินดีและมีความสุขมาก ช่วงผมไปสอบเข้ามหาลัยที่ไหนผมจะซื้อของมาฝากน้องเค้าทุกครั้งครับ ไปไหนจะนึกถึงเค้าตลอดรู้สึกดีมากๆที่ได้ดูแลน้องเค้า . . . ซึ่งความรู้สึกผมมันไม่ใช่แบบพี่น้องแล้ว

และแล้วก็ถึงจุดผมต้องเจ็บ หลังจากคุยกันเกือบ3เดือน ผมตัดสินใจบอกความรู้สึกที่ผมมีให้น้องเค้าไป “พี่รู้สึกดีกับน้องนะครับ พี่ชอบน้องนะ” และคำตอบที่ได้ . . . แดรกแห้วสิครัช ท่านผู้ชม “ขอโทษนะพี่ พี่เป็นคนดีมากนะ แต่ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย” (สาสสสสละก็ไม่บอกให้เรามโนตั้งนาน) T_T จะทำไรได้ละครับ นอกจากทำใจ เรามันไม่ใช่สำหรับเค้านิ บอกตัวเองว่าหยุดคิด หยุดมโน หยุดหวัง พอๆๆ ช่วงนั้นผมดื่มหนักมากครับเพราะมันทำให้ผมกล้าบอกตัวเองว่า “หยุดคิด หยุดมโน อย่าหวัง”TT (รู้ครับแอลกอฮอล์ไม่ดีแต่อารมณ์มันพาไปผม19นะครับ)

หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมกับน้องเค้าก็ไม่ค่อยคุยกันอีกเลยครับ มีทักทายกันปกติ(ปกติมาก) ผมก็ดื่มเหมือนเดิม(เพื่อนดีก็งี้) เพ้อเหมือนเดิม มโนไปว่าเค้าจะเห็นใจเราบ้าง TT ผมตัดสินใจที่จะหยุดความรู้สึกทรมาณแบบนี้ หยุดการหวังลมๆแล้งๆของหัวใจ ผม block line,unfriend facebook น้องเค้าครับ แต่ความรู้สึกคิดถึง ความเป็นห่วงน้องเค้ามันยิ่งทวีคูณ ผมทรมาณมาก อยู่ไม่สุขคิดถึงน้องเค้าตลอด (ยังดีนะได้ที่เรียนต่อแล้ว ถึงจะเพ้อแต่ไม่ทิ้งการเรียน)

และแล้ว . . . 1เดือนผ่านไป(มิ.ย.58) น้องเค้าทักเฟสบุ๊คผมมาครับ !!! “พี่บล็อกไลน์ผมเหรอ ลบเพื่อนในเฟสทำไม เป็นไร” ผมซึ่งกำลังเมาได้ที่ งานดราม่าก็มา “พี่ขอโทษนะ พี่ทำใจไม่ได้จริงๆ พี่ไม่อยากมีความหวังอีกแล้ว น้องก็รู้พี่ชอบน้อง” และก็กลายเป็นค่ำคืนแห่งการดราม่าและเจ็บปวด(รู้สึกเหมือนเข็มล้านเล่มทิ่มมาที่หัวใจ) สุดท้ายแล้วผมก็”แพ้ใจตัวเอง” กลับไปมีความหวังลมๆแล้งๆต่อไป วันๆได้แต่รอน้องเค้าตอบไลน์ต่อไป ผมนี่มันโง่มากเนอะ อ่อนแอจัง ไม่ชอบเลย

น้องเค้าเกิดเดือนมิถุนาครับ(ทำไมถึงกลับมาทักเราเดือนเกิดตัวเองน้า) ผมเลยซื้อของขวัญให้น้องเค้าครับ แต่ก็รู้สึกโอเคมากนะที่ได้กลับมาคุยกันอีก ในสถานะอะไร?ไม่รู้? แต่หลังจากให้ของขวัญไปแล้ว เราก็กลับมาคุยกันอีกไปกินข้าวกันอยู่สักพัก และก็เงียบหายเหมือนเดิมครับ? น้องเค้าไม่ค่อยตอบไลน์ ไม่ค่อยคุยกันอีกแล้ว? ผมก็ดราม่าสิครับ งานแอลกอฮอล์ก็กลับมาสิครับ  แต่ความหวังความรักที่ผมมีให้น้องเค้าไปมันก็เหมือนเดิมนะ

ผมตัดสินใจ(อีกแล้วเหรอ)ที่จะหยุดความรู้สึกอ่อนแอ หวั่นไหวแบบที่เป็นอยู่ หยุดความหวังลมๆแล้งๆ รอบนี้ผมเดินห่างน้องเองครับ ผม block line , face , instagram,tel …. ทุกๆอย่างที่ผมจะติดต่อน้องเค้าได้ มันเจ็บครับ ทรมาณครับ แต่เพื่อนๆก็ปลอบผมว่า “เจ็บสั้น ดีกว่าปวดนาน”

2 เดือนแล้วครับที่ผมกับน้องเค้าไม่ได้ติดต่อกัน เหมือนคนไม่รู้จักกันอีกครั้ง และผมก็เริ่มที่จะยอมรับความจริง เลิกเพ้อได้(บ้าง)แล้ว

. . . แต่ความเจ็บปวดยังไม่จบเท่านี้  . . .