ตอนที่ 2
หลังจากวันที่พี่ J ไปส่งผมที่บ้านได้ไม่นาน ผมกับพี่ J ก็ทำความรู้จักกันจนรู้ว่าต่างฝ่ายต่างชอบอะไรกันบ้างซึ่งเหมือนที่ผมบอกทุกๆคนในตอนแรกไม่มีผิดเลยว่า ผมกับพี่แกชอบอะไรๆเหมือนกันมากๆดังนั้นเวลาผมจะซื้อของขวัญให้พี่แกในวันเกิดผมก็ไม่ต้องคิดอะไรมากเลยเพราะผมแค่เลือกของที่ผมชอบเท่านั้นก็พอซึ่งมันก็....ได้ผลจริงๆอย่างที่ผมหวังเอาไว้ นั้นก็คือพี่J แกชอบของขวัญที่ผมซื้อให้เอามากๆ แต่ติดปัญหาตรงที่ว่า ผมไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าผมเป็นคนให้ไป
พี่J: นี้เทค
ผม:หือออ ว่า
พี่J:เทค พอจะรู้จักใครที่รู้วันเกิดเราป้ะ ?
ผม:ใครหรอ ว่าแต่ วันเกิดพี่วันที่เท่าไรแล้วนะ (จริงๆผมรู้แหละ)
พี่J: เปล่าๆ วันที่ 4 ก.ค. อะ
ผม:อ่อๆ..... ห้ะ ...เห้ยยยยย !! ก็วันนี้อะดิ
พี่J:เออ วันนี้ ลืมได้ไงวะ ทั้งๆที่วันที่เกิดเรา2คนก็เหมือนกัน (ผมวันที่ 4 ก.พ. พี่แก 4 ก.ค.)
ผม:น่าๆ สุขสันวันเกิดนะ ขอให้มีความสุขมากๆ
หลังจากนั้นผมกับพี่แกก็แกล้งกันไปแกล้งกันมาก็ถึงเวลาไปเรียนและ หลังจากนั้นไม่นานทาง ร.รก็มีกิจกรรมเดินเห่พระวันกินเจ ซึ่งวันนั้นทำให้พี่Jมองผมไปแปลกกว่าเดิม เพราะวันนั้นมีข่าวลือว่า ผมไปแอบชอบเพื่อนของพี่แก ซึ่งทำให้พี่แกเริ่มห่างผมมากขึ้นๆ จนเราสองคนก็ไม่ได้คุยกันพักใหญ่ๆ เดินผ่านกันโดยไม่มีคำทักทายใดๆเลย แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกทำให้ผมกับพี่แกกลับมาคุยกันเหมือน เหตุอาจจะเป็นเพราะพี่แกพึ่งรู้ว่าข่าวนั้นเป็นเรื่องที่ไม่จริง หรือเปล่าผมก็ไม่มั่นใจเท่าไร
เราสองคนก็คุยกันไปจนถึงวันเกิดพี่แก อีกรอบซึ่งวันที่ ร.ร. เลิกช้ามากเพราะมีกิจกรรมและผมเองก็ลืมวันเกิดพี่แกเสียสนิทเลยและหลังจากที่งานเลิกผมที่ไม่ค่อยสบายก็กำลังเดินไปเอากระเป๋าในสภาพที่คล้ายๆกับซอมบี้ ทั้งโทรม ทั้งตัวร้อน ทั้งปวดหัว ในขณะที่ผมกำลังเดินไปอยู่นั้นผมก็รู้สึกได้ว่าพี่j แกเดินตามมา ซึ่งมันก็จริงแต่ที่แปลกกว่านั้นคือพี่แกไม่ได้แค่รีบเดินตาม แต่พี่แกกระโดดกอดผมจากข้างหลังของผม ผมก็สตั้นแป๊ปหนึ่งเหมือนกัน ไม่สบายบวกกับ เขิน บวกกับ งง ด้วยเลยค้างไปแป๊ปหนึ่งและหน้าของพี่แกก็ติดกับลำคอของผม มือและแขนของพี่แกก็ยังคงกอดอยู่อย่างนั้นและแล้วพี่แกก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า
พี่J: เทค...ไหวหรือเปล่า ?
ผม: หึ...
ผมเลยผลักตัวออกจากอ้อมกอดของพี่แกและเดินไปนั่งที่ม้านั่งพี่J แกก็ยืนมองผมสักพักและพี่แกก็ไปเพราะพี่แกต้องไปรับหลานชายที่ ร.ร. แต่มันชั่งน่าแปลกใจมากที่จู่ๆพี่แกก็กลับมาคุย และกลับมาแกล้งเราเหมือนเดิมทั้งๆที่เราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะกอดด้วยกันได้แท้ๆและภายในวันนั้นเองพี่Jก็โทรมาหาผมอยู่ 3สายติดๆ แต่ผมก็ไม่ได้รับเพราะผมนอนป่วยอยู่จะได้รับก็ตอนที่สายที่4โทรมา
พี่J:เทค..ไหวไหม เป็นอะไรมากไหม?
ผม:เรา..ไม่เป็นไร..
พี่J:ถ้าพรุ่งนี้มาร.ร.ไม่ไหวโทรมาบอกเรานะเดียวเราจัดการเรื่องลาให้
ผม:ไม่ต้องหรอก เราอะเป็นรองหัวหน้าห้องนะ เราต้องไปร.ร.อยู่แล้วถึงแม้จะไม่ไหวก็เถอะ
พี่J:อย่าดื้อได้ไหม ถ้ารู้ว่าไม่ไหวก็ไม่ต้องมาหรอก พักผ่อนอยู่บ้านแหละดีแล้ว
ผม:อื้ม ขอบใจนะ ถ้างั้นเรา..นอนแหละนะ ฝันดีคุณหัวหน้าห้อง 1
พี่J:ครับบ คุณรองหัวหน้าห้อง 2
เช้าวันถัดมา
ผมในสภาพที่เหมือนพึ่งเกิดใหม่ก็มาร.ร.ด้วยอาการแจ่มใส ร่าเริงเหมือนเดิม ส่วนพี่Jก็มักจะมาสายเป็นประจำเพราะพี่Jติดเกมมากเวลาเรียนก็ชอบหลับในห้องเรียน แต่ก็แปลกที่พี่Jเก่งคณิตมากถึงแม้จะชอบหลับเป็นประจำ ส่วนที่ประจำที่พี่แกชอบไปตอนพักกินข้าวคือห้องสมุด เพราะว่าที่ห้องสมุดเปิดแอร์และเงียบมากพี่แกเลยชอบไปอ่านหนังสือไม่ก็ไปนอนภายในวันนั้นผมที่กินข้าวเสร็จเร็วเพราะต้องรีบไปทำงานให้หัวหน้าห้องที่ห้องสมุดแต่ผมดันมาเร็วเกินไปผมเลยหยิบหนังสือไปนั่งอ่านเล่นๆแต่แล้วก็มีมือคู่หนึ่งมาจี้เอวผม ผมเลยสะดุ้งและหันไปกะว่าจะด่าสักชุดใหญ่ๆแต่คนที่ทำคือ...พี่Jนั้นเอง พี่แกก็ถามผมว่ามา
พี่J:มาทำอะไรที่นี้เนี้ย เทค?
ผม:กะว่าจะมาช่วยหัวหน้าห้องอะ แต่เรามาเร็วเลยอยากอ่านหนังสือรออะ
พี่J:งั้น....เรา..ขอนั่งด้วยคนสิ
ผม:อืม ตามสบาย
ผมและพี่Jก็ได้คุยกันนานมากๆผมจึงรู้ว่าพี่แกชอบมาที่ห้องสมุดเพราะอะไร และผมก็ได้รู้จักพี่แกมากขึ้นด้วย
ต่อมาไม่นานผมกับแฟนก็ทะเลาะกันหนักมากเพราะผมย้ายร.ร.โดยที่ไม่ยอมบอกแฟนผมเลยโมโหมาก แต่ผมจะบอกแล้วแต่แฟนผมไม่สนใจผม ผมเลยไม่อยากรบกวน ในขณะที่ผมกำลังนั่งเศร้าพี่Jก็เดินมาจากไหนไม่รู้มาปลอบผมว่า
พี่J:ไม่เป็นไรนะเทค ไม่ต้องเครียด
ผม:อื้ม ขอบใจนะ
ต่อมาไม่นานโรงเรียนก็ได้จัดการเข้าค่ายขึ้นแต่ผมดันมาสายทำให้ผมได้นั่งรถคันเดียวกับพี่Jและนั่งข้างๆกันเราสองคนจึงคุยกันและนั่งฟังเพลงที่ทั้งคู่ชอบ จนถึงที่มหาลัยแห่งหนึ่ง
และยังมีประสบการณ์อื่นๆที่เกิดขึ้นกับเราสองคนครับ
ขอบคุณนะครับที่รับชมแต่ยังไม่จบเพียงแค่นี้นะครับ ยังมีต่ออีกครับ เรื่องราวที่ผมเล่าทั้งหมดนะครับจะเกิดภายใน 3 ปีของการเป็นนักเรียนม.ปลาย(ปัจจุบัน)ของผมนะครับซึ่งอาจจะมีความผิดพลาดบ้างก็ขอโทษด้วยนะคร้าบ
''เขา'' คิดยังไงกับ ''ผม'' ตอน 2
หลังจากวันที่พี่ J ไปส่งผมที่บ้านได้ไม่นาน ผมกับพี่ J ก็ทำความรู้จักกันจนรู้ว่าต่างฝ่ายต่างชอบอะไรกันบ้างซึ่งเหมือนที่ผมบอกทุกๆคนในตอนแรกไม่มีผิดเลยว่า ผมกับพี่แกชอบอะไรๆเหมือนกันมากๆดังนั้นเวลาผมจะซื้อของขวัญให้พี่แกในวันเกิดผมก็ไม่ต้องคิดอะไรมากเลยเพราะผมแค่เลือกของที่ผมชอบเท่านั้นก็พอซึ่งมันก็....ได้ผลจริงๆอย่างที่ผมหวังเอาไว้ นั้นก็คือพี่J แกชอบของขวัญที่ผมซื้อให้เอามากๆ แต่ติดปัญหาตรงที่ว่า ผมไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าผมเป็นคนให้ไป
พี่J: นี้เทค
ผม:หือออ ว่า
พี่J:เทค พอจะรู้จักใครที่รู้วันเกิดเราป้ะ ?
ผม:ใครหรอ ว่าแต่ วันเกิดพี่วันที่เท่าไรแล้วนะ (จริงๆผมรู้แหละ)
พี่J: เปล่าๆ วันที่ 4 ก.ค. อะ
ผม:อ่อๆ..... ห้ะ ...เห้ยยยยย !! ก็วันนี้อะดิ
พี่J:เออ วันนี้ ลืมได้ไงวะ ทั้งๆที่วันที่เกิดเรา2คนก็เหมือนกัน (ผมวันที่ 4 ก.พ. พี่แก 4 ก.ค.)
ผม:น่าๆ สุขสันวันเกิดนะ ขอให้มีความสุขมากๆ
หลังจากนั้นผมกับพี่แกก็แกล้งกันไปแกล้งกันมาก็ถึงเวลาไปเรียนและ หลังจากนั้นไม่นานทาง ร.รก็มีกิจกรรมเดินเห่พระวันกินเจ ซึ่งวันนั้นทำให้พี่Jมองผมไปแปลกกว่าเดิม เพราะวันนั้นมีข่าวลือว่า ผมไปแอบชอบเพื่อนของพี่แก ซึ่งทำให้พี่แกเริ่มห่างผมมากขึ้นๆ จนเราสองคนก็ไม่ได้คุยกันพักใหญ่ๆ เดินผ่านกันโดยไม่มีคำทักทายใดๆเลย แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกทำให้ผมกับพี่แกกลับมาคุยกันเหมือน เหตุอาจจะเป็นเพราะพี่แกพึ่งรู้ว่าข่าวนั้นเป็นเรื่องที่ไม่จริง หรือเปล่าผมก็ไม่มั่นใจเท่าไร
เราสองคนก็คุยกันไปจนถึงวันเกิดพี่แก อีกรอบซึ่งวันที่ ร.ร. เลิกช้ามากเพราะมีกิจกรรมและผมเองก็ลืมวันเกิดพี่แกเสียสนิทเลยและหลังจากที่งานเลิกผมที่ไม่ค่อยสบายก็กำลังเดินไปเอากระเป๋าในสภาพที่คล้ายๆกับซอมบี้ ทั้งโทรม ทั้งตัวร้อน ทั้งปวดหัว ในขณะที่ผมกำลังเดินไปอยู่นั้นผมก็รู้สึกได้ว่าพี่j แกเดินตามมา ซึ่งมันก็จริงแต่ที่แปลกกว่านั้นคือพี่แกไม่ได้แค่รีบเดินตาม แต่พี่แกกระโดดกอดผมจากข้างหลังของผม ผมก็สตั้นแป๊ปหนึ่งเหมือนกัน ไม่สบายบวกกับ เขิน บวกกับ งง ด้วยเลยค้างไปแป๊ปหนึ่งและหน้าของพี่แกก็ติดกับลำคอของผม มือและแขนของพี่แกก็ยังคงกอดอยู่อย่างนั้นและแล้วพี่แกก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า
พี่J: เทค...ไหวหรือเปล่า ?
ผม: หึ...
ผมเลยผลักตัวออกจากอ้อมกอดของพี่แกและเดินไปนั่งที่ม้านั่งพี่J แกก็ยืนมองผมสักพักและพี่แกก็ไปเพราะพี่แกต้องไปรับหลานชายที่ ร.ร. แต่มันชั่งน่าแปลกใจมากที่จู่ๆพี่แกก็กลับมาคุย และกลับมาแกล้งเราเหมือนเดิมทั้งๆที่เราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะกอดด้วยกันได้แท้ๆและภายในวันนั้นเองพี่Jก็โทรมาหาผมอยู่ 3สายติดๆ แต่ผมก็ไม่ได้รับเพราะผมนอนป่วยอยู่จะได้รับก็ตอนที่สายที่4โทรมา
พี่J:เทค..ไหวไหม เป็นอะไรมากไหม?
ผม:เรา..ไม่เป็นไร..
พี่J:ถ้าพรุ่งนี้มาร.ร.ไม่ไหวโทรมาบอกเรานะเดียวเราจัดการเรื่องลาให้
ผม:ไม่ต้องหรอก เราอะเป็นรองหัวหน้าห้องนะ เราต้องไปร.ร.อยู่แล้วถึงแม้จะไม่ไหวก็เถอะ
พี่J:อย่าดื้อได้ไหม ถ้ารู้ว่าไม่ไหวก็ไม่ต้องมาหรอก พักผ่อนอยู่บ้านแหละดีแล้ว
ผม:อื้ม ขอบใจนะ ถ้างั้นเรา..นอนแหละนะ ฝันดีคุณหัวหน้าห้อง 1
พี่J:ครับบ คุณรองหัวหน้าห้อง 2
เช้าวันถัดมา
ผมในสภาพที่เหมือนพึ่งเกิดใหม่ก็มาร.ร.ด้วยอาการแจ่มใส ร่าเริงเหมือนเดิม ส่วนพี่Jก็มักจะมาสายเป็นประจำเพราะพี่Jติดเกมมากเวลาเรียนก็ชอบหลับในห้องเรียน แต่ก็แปลกที่พี่Jเก่งคณิตมากถึงแม้จะชอบหลับเป็นประจำ ส่วนที่ประจำที่พี่แกชอบไปตอนพักกินข้าวคือห้องสมุด เพราะว่าที่ห้องสมุดเปิดแอร์และเงียบมากพี่แกเลยชอบไปอ่านหนังสือไม่ก็ไปนอนภายในวันนั้นผมที่กินข้าวเสร็จเร็วเพราะต้องรีบไปทำงานให้หัวหน้าห้องที่ห้องสมุดแต่ผมดันมาเร็วเกินไปผมเลยหยิบหนังสือไปนั่งอ่านเล่นๆแต่แล้วก็มีมือคู่หนึ่งมาจี้เอวผม ผมเลยสะดุ้งและหันไปกะว่าจะด่าสักชุดใหญ่ๆแต่คนที่ทำคือ...พี่Jนั้นเอง พี่แกก็ถามผมว่ามา
พี่J:มาทำอะไรที่นี้เนี้ย เทค?
ผม:กะว่าจะมาช่วยหัวหน้าห้องอะ แต่เรามาเร็วเลยอยากอ่านหนังสือรออะ
พี่J:งั้น....เรา..ขอนั่งด้วยคนสิ
ผม:อืม ตามสบาย
ผมและพี่Jก็ได้คุยกันนานมากๆผมจึงรู้ว่าพี่แกชอบมาที่ห้องสมุดเพราะอะไร และผมก็ได้รู้จักพี่แกมากขึ้นด้วย
ต่อมาไม่นานผมกับแฟนก็ทะเลาะกันหนักมากเพราะผมย้ายร.ร.โดยที่ไม่ยอมบอกแฟนผมเลยโมโหมาก แต่ผมจะบอกแล้วแต่แฟนผมไม่สนใจผม ผมเลยไม่อยากรบกวน ในขณะที่ผมกำลังนั่งเศร้าพี่Jก็เดินมาจากไหนไม่รู้มาปลอบผมว่า
พี่J:ไม่เป็นไรนะเทค ไม่ต้องเครียด
ผม:อื้ม ขอบใจนะ
ต่อมาไม่นานโรงเรียนก็ได้จัดการเข้าค่ายขึ้นแต่ผมดันมาสายทำให้ผมได้นั่งรถคันเดียวกับพี่Jและนั่งข้างๆกันเราสองคนจึงคุยกันและนั่งฟังเพลงที่ทั้งคู่ชอบ จนถึงที่มหาลัยแห่งหนึ่ง
และยังมีประสบการณ์อื่นๆที่เกิดขึ้นกับเราสองคนครับ
ขอบคุณนะครับที่รับชมแต่ยังไม่จบเพียงแค่นี้นะครับ ยังมีต่ออีกครับ เรื่องราวที่ผมเล่าทั้งหมดนะครับจะเกิดภายใน 3 ปีของการเป็นนักเรียนม.ปลาย(ปัจจุบัน)ของผมนะครับซึ่งอาจจะมีความผิดพลาดบ้างก็ขอโทษด้วยนะคร้าบ