ผมเป็นคนที่ชอบเขียนเพลงมากครับ เริ่มเขียนตั้งแต่ ม.3 นั่นคือเพลงแรกในชีวิตหลังจากผมเรียนกีต้าร์เป็น
ครั้งแรกนั้นผมเขียนให้แฟนผม (ปัจจุบันเลิกไปแล้ว) ใช้เวลา 15 นาที นึกอะไรก็เขียนไปๆ เพราะผมจะรีบเอาไปง้อเธอ
หลังจากนั้นผมก็ฝึกเขียนมาตลอด ตอน ม.ปลายผมแทบไม่สนใจเรียน เปิดสมุดหน้ากลางแล้วก็ละเลงวลีเต็มหน้ากระดาษ
เพื่อนบางคนก็ชมผมว่าทำดีนะ ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันดีจริงรึเปล่าหรือแค่คำปลอบโยนรักษาน้ำใจในฐานะเพื่อน
แต่มันก็เป็นพลังที่ทำให้ผมเขียนเพลงมาเรื่อยๆ และหลังก็เริ่มมีคนรู้จักให้ผมเขียนให้ ผมก็ยินดีสิครับ
...จนเวลาผ่านมาเรื่อยๆผมเริ่มโตขึ้นมาหน่อย จากที่ชอบเขียนเพลงเร็วๆก็เริ่มทำเป็นวัน ทำเป็นอาทิตย์
กว่าจะเรียบเรียงคำร้องกับทำนองให้มันลงตัวก็ปวดหัวไปมากแต่สุดท้ายมันก็สำเร็จและผมก็เผยแพร่ใน facebook account ของตัวเอง
แต่แปลกมากครับผมเขียนเพลงให้แฟนคนไหนคนั้นต้องเลิกกับผมตลอด บางคนคบมาดีๆไม่มีวี่แววอยู่ดีๆก็จบไปแบบไม่มีสาเหตุ
แต่จะรักหรือเลิกผมก็สามารถเล่าเรื่องผ่านดนตรีได้ ผมเลยกลายเป็นคนที่ชอบเขียนเพลงอกหักเอามากๆ
ล่าสุดที่ผมเขียนแบบจริงจัง เหตุการณ์มันเกิดตรงที่ว่ากลุ่มเพื่อนผู้ชาย ม.ปลายของผมเนี่ยอกหักกันทั้งกลุ่มรวมผมด้วย
ซึ่งมันโคตรจะบังเอิญแต่ที่มันบังเอิญกว่าคือเราทุกคนโดนบอกเลิก
ผมเลยคิดว่าไม่ได้ละต้องเอาหน่อย 55555- ก็เลยจัดไป นั่งอยู่ในห้องเงียบๆเล่นกีต้าร์แล้วคำร้องก็วิ่งเข้ามาในหัว...
"ความรัก...มันก็แค่ความรัก ฉันต้องกลายเป็นคนที่ลำบาก เกิดจากความเปลี่ยนผัน...ในหัวใจ" คืนนั้นผมเลยนั่งยาวจนเช้า
มันก็เสร็จผมอัพลงเฟสตามเคยแล้วแท็กเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนมันก็อารมณ์แบบนั้นพอดีมันบอกว่า "ใช่เลย"
ปกติคำร้องกะเมโลดี้เนี่ยมันจะมาตอนผมจดไม่ได้ เช่น โหนรถเมล์,นั่งวินมอไซค์,เดินอยู่ตามท้องถนน เสียดายครับ 555555-
ขอบคุณที่อ่านผมบ่นจนจบครับ
ปล.อยากให้เขียนเพลงให้ลองหลังไมค์มาได้นะครับ
ผมแค่อยากเล่าเรื่องก่อนนอน...
ครั้งแรกนั้นผมเขียนให้แฟนผม (ปัจจุบันเลิกไปแล้ว) ใช้เวลา 15 นาที นึกอะไรก็เขียนไปๆ เพราะผมจะรีบเอาไปง้อเธอ
หลังจากนั้นผมก็ฝึกเขียนมาตลอด ตอน ม.ปลายผมแทบไม่สนใจเรียน เปิดสมุดหน้ากลางแล้วก็ละเลงวลีเต็มหน้ากระดาษ
เพื่อนบางคนก็ชมผมว่าทำดีนะ ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันดีจริงรึเปล่าหรือแค่คำปลอบโยนรักษาน้ำใจในฐานะเพื่อน
แต่มันก็เป็นพลังที่ทำให้ผมเขียนเพลงมาเรื่อยๆ และหลังก็เริ่มมีคนรู้จักให้ผมเขียนให้ ผมก็ยินดีสิครับ
...จนเวลาผ่านมาเรื่อยๆผมเริ่มโตขึ้นมาหน่อย จากที่ชอบเขียนเพลงเร็วๆก็เริ่มทำเป็นวัน ทำเป็นอาทิตย์
กว่าจะเรียบเรียงคำร้องกับทำนองให้มันลงตัวก็ปวดหัวไปมากแต่สุดท้ายมันก็สำเร็จและผมก็เผยแพร่ใน facebook account ของตัวเอง
แต่แปลกมากครับผมเขียนเพลงให้แฟนคนไหนคนั้นต้องเลิกกับผมตลอด บางคนคบมาดีๆไม่มีวี่แววอยู่ดีๆก็จบไปแบบไม่มีสาเหตุ
แต่จะรักหรือเลิกผมก็สามารถเล่าเรื่องผ่านดนตรีได้ ผมเลยกลายเป็นคนที่ชอบเขียนเพลงอกหักเอามากๆ
ล่าสุดที่ผมเขียนแบบจริงจัง เหตุการณ์มันเกิดตรงที่ว่ากลุ่มเพื่อนผู้ชาย ม.ปลายของผมเนี่ยอกหักกันทั้งกลุ่มรวมผมด้วย
ซึ่งมันโคตรจะบังเอิญแต่ที่มันบังเอิญกว่าคือเราทุกคนโดนบอกเลิก
ผมเลยคิดว่าไม่ได้ละต้องเอาหน่อย 55555- ก็เลยจัดไป นั่งอยู่ในห้องเงียบๆเล่นกีต้าร์แล้วคำร้องก็วิ่งเข้ามาในหัว...
"ความรัก...มันก็แค่ความรัก ฉันต้องกลายเป็นคนที่ลำบาก เกิดจากความเปลี่ยนผัน...ในหัวใจ" คืนนั้นผมเลยนั่งยาวจนเช้า
มันก็เสร็จผมอัพลงเฟสตามเคยแล้วแท็กเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนมันก็อารมณ์แบบนั้นพอดีมันบอกว่า "ใช่เลย"
ปกติคำร้องกะเมโลดี้เนี่ยมันจะมาตอนผมจดไม่ได้ เช่น โหนรถเมล์,นั่งวินมอไซค์,เดินอยู่ตามท้องถนน เสียดายครับ 555555-
ขอบคุณที่อ่านผมบ่นจนจบครับ
ปล.อยากให้เขียนเพลงให้ลองหลังไมค์มาได้นะครับ