ตั้งแต่คนไทยบัญญัติคำว่า 'โลกสวย' เดี๋ยวนี้ชักจะใช้พร่ำเพรื่อไปนะคะ

เพราะจริงๆคำว่าโลกสวยมีความหมายว่า คนที่หาข้อแย้งคนอื่นด้วยความเมตตาที่ผิดๆ เช่น  
มีคนจรจัดมาเคาะประตูขออาศัยบ้านแต่คุณไม่ให้ แล้วคุณป้าคนนึงก็ตะโกนบอกว่า "ใจร้ายเหลือเกินแค่นี้ก็ให้เขาไม่ได้"
แบบนี้ถึงจะเรียกคุณป้าว่า โลกสวย

แต่เดี๋ยวนี้เหมือนแค่ใช้พูดให้สะใจกันเฉยๆ ทั้งๆที่ไม่ได้ถูกประเด็นจริงๆเลย
คนคิดบวกจะถูกจัดให้เป็นคนโลกสวยทันที แล้วแบบนี้อะไรคือ การมองโลกแบบเป็นกลางล่ะ?

นี่แหละค่ะคือโจทษ์ที่ดิชั้นอยากให้มาแชร์กันว่า 'เส้นแบ่งของคนโลกสวยกับคนคิดบวกมันคืออะไร'