สวัสดีค่ะ เชื่อว่าหลายๆคนที่เลิกกับแฟนเก่า ยังมีความรู้สึกคิดถึง อยากรีเทิร์นอะไรแบบนี้
ความรู้สึกตอนอกหักนี่มันทรมานนะคะ เราร้องไห้หนักมาก ขอร้องแล้วขอร้องอีกสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไป
ความรู้สึกที่ก่อนจะนอนก็คิด ตื่นขึ้นมาก็คิด ความรู้สึกที่ว่างเปล่า กินอะไรไม่ลง กินอะไรก็ไม่อร่อย
ทรมานทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ บอกตรงๆค่ะ ตอนนั้นมันทรมานสุดๆ ไม่มีแรงกำลังอยากจะทำอะไรเลย
แต่คนเราต้องลุกขึ้นสู้ต่อค่ะ ไม่ว่าชีวิตเราจะเจออะไรหนักหนาแค่ไหน เราอย่ายอมแพ้ อย่าทิ้งตัวเราเองเด็ดขาด
เขาไม่รักเรา แต่เราต้องรักตัวเอง ตอนนั้นจขกท.เฮิร์ทหนักๆประมาณสัปดาห์เดียวค่ะ รู้สึกว่าร่างกายและจิตใจตัวเองแย่มากๆ
แต่เราคิดได้ค่ะ ว่าเราจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องทรมานแบบนี้ไปนานๆ เราต้องลุกขึ้นมาค่ะ เราต้องทำให้เขารู้ว่าถึงไม่มีเขาเราก็อยู่ได้
จขกท.เริ่มจากคุยกับเพื่อนค่ะ หาใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังเราระบายความรู้สึกออกมา เชื่อเถอะค่ะ ว่าถ้าได้ระบายมันออกมามันจะรู้สึกดีขึ้น
ถ้าคนเดียวไม่พอ จะอีกกี่คนก็ไปพูดคุยเล่าให้เขาฟังเถอะค่ะ แต่สำหรับจขกท. มีแค่คน3คนเท่านั้นที่ จขกท.ไประบายให้ฟัง
คนนึงเป็นเพื่อนที่มหาลัย เรียนคนละคณะ แต่เป็นเพื่อนที่ดีและเราเชื่อว่าเค้าพร้อมจะรับฟังเราในทุกๆเรื่อง
อีกคนนึงเป็นอาจารย์ที่สนิทและเรากล้าที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ท่านฟัง และคนสุดท้ายเป็นเพื่อนที่ได้รู้จักในพันทิปค่ะ
โชคดีมากที่จขกท.ได้รู้จักเพื่อนคนนี้ เขาเข้าใจเราทุกๆอย่าง เป็นเพื่อนที่รู้จักกันทางโซเชียลแต่เราไว้ใจกล้าที่จะปรึกษาเขา
บุคคล3คนนี้ จขกท.ถือว่าเขาเป็นพระคุณอย่างยิ่งที่ทำให้จขกท.รู้สึกดีขึ้นได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ดีขึ้นทั้งหมด เพราะยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเป็นหลัก
ช่วงที่เราเศร้า เราคิดหนักๆ เพื่อนี่รู้จักกันผ่านพันทิปแนะนำให้จขกท.ออกไปข้างนอกบ้าง อย่าอยู่กับตัวเอง ลุกขึ้นมาออกกำลังกายบ้าง
มันช่วยได้นะคะ เพราะจขกท.มักจะอยู่กับตัวเองในห้องทั้งวัน อยู่กับความคิด ความเศร้าเดิมๆ การที่ได้ออกไปข้างนอกอย่างน้อยก็ไม่ทำให้เราต้องอยู่กับตัวเอง
อยู่กับความคิดซ้ำๆ หรือแม้แต่การลุกขึ้นมาออกกำลังกายมันก็ช่วยให้เรารู้สึกปลดปล่อยได้นะ และช่วงนั้นจขกท.ก็พยายามหาธรรมะฟังเพื่อให้รู้สึกปลง
ธรรมะก็ช่วยให้เราเข้าใจความเป็นจริงอะไรหลายๆอย่าง และเมื่อเราเริ่มคิดน้อยลงสภาพจิตใจเราดีขึ้น ทุกๆอย่างมันก็เหมือนจะเริ่มดีค่ะ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะหายขาดนะคะ ช่วงที่เรากลับมาอ่อนแอก็มี แต่มันไม่เท่ากับช่วงแรกที่เฮิร์ทหนักๆ แต่เราต้องดึงสติค่ะ เราต้องกลับมา อย่าจมกับอดีต
ช่วงที่เราตัดขาดกับแฟนเก่าเราปิดทุกช่องทางติดต่อกับเขาค่ะ แม้กระทั่งเบอร์โทร เราก็บลอคเบอร์ไม่ให้เขาโทรเข้าได้ เพราะเราจะเป็นคนใจอ่อนค่ะ
ถ้าคิดจะตัดแล้วเราต้องไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองใจอ่อน จนวันนึงเราคิดถึงเขามากๆ เราอันบลอคเฟสเขาเพื่อเข้าไปส่องค่ะ แต่เราก็เตรียมใจไว้แล้ว
ว่าถ้าเห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นเราต้องรับให้ได้ พอได้ส่องแล้วเห็นเขามีความสุขดีกับคนที่เขาเลือกใจนึงก็เสียใจนะคะ แต่อีกใจมันก็ดีที่ทำให้เราหายคิดถึงบ้าง
จนวันนึงเขาแอดเฟรนมา เราก็คิดอยู่สักพักค่ะว่าเราจะรับหรือไม่รับดี สุดท้ายเราก็รับแอดค่ะ เพราะเราค่อนข้างมั่นใจว่าเรารับได้ถ้าเห็นเขากับคนอื่น
แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดค่ะ เพราะสังเกตจากสเตตัสในเฟสของเขา ดูก็รู้ค่ะว่าเขาเศร้าๆเรื่องความรัก แต่เราในฐานะที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้ว
ก็คิดค่ะว่าเรื่องของเขา ช่างเขาเถอะ แต่อีกใจก็เป็นห่วงค่ะ เพราะอย่างน้อยเราก็เคยคบกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเลยค่ะ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่า
พอเรารับแอดเขาแล้ว ก็มีพูดคุยทักทายกันบ้าง และสิ่งที่ฉันได้ค้นพบคือเราไม่ได้รู้สึกที่อยากจะกลับไปหาเขาอีกแล้ว ไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบที่เคยรู้สึก
อาจเป็นเพราะเราเจ็บมามาก ทรมานมาเยอะ ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนค่ะ จุดๆนี้คือมันดีแบบบอกไม่ถูกเลยค่ะ คือเราไม่คิดว่าเราจะมาถึงจุดๆนี้ได้เร็วขนาดนี้
แต่เพราะเรารักตัวเราเองค่ะ เราถึงพยายามทุกๆอย่าง เราพยายามหาหนทางที่จะทำให้เราเลิกคิด เลิกรู้สึก ระหว่างทางตั้งแต่วันที่เราตัดขาดกับเขา
กับวันนี้ มันเหมือนว่าเราเดินทางมาไกล และในที่สุดเราก็ถึงจุดหมาย แต่จุดหมายของเราไม่ใช่จุดที่ว่าเราลืมเขา เพราะตลอดเวลาเราทำทุกอย่างเพื่อที่จะลืมเขา
ทั้งพยายามลืม บางคนบอกว่ายิ่งพยายามก็จะยิ่งไม่ลืม เราก็ลองไม่พยายามลืมดู แต่วันนี้ฉันค้นพบแล่วล่ะค่ะ ว่าคนที่เคยเป็นความทรงจำของเรา
ให้ทำยังไงมันก็ไม่ลืม และถึงเราจะไม่ลืมเขาแต่เราก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสบายใจได้ค่ะ เพียงแต่ว่าคุณต้องมาถึงจุดๆที่คุณไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบที่คุณเคยรู้สึก
คุณจะไม่ลืมเขาแต่คุณอาจจะแค่นึกถึงเขา และไม่ได้นึกถึงตลอดเวลา มันเป็นเพียงแค่บางเวลาเท่านั้นค่ะ เพราะเขาไม่ได้สำคัญสำหรับคุณอีกต่อไป
ใครที่มาถึงจุดๆนี้ได้คุณจะรู้เลยค่ะว่าตลอดเวลาที่เราเศร้าเสียใจแบบหนักๆ นั่นมันก็แค่ส่วนหนึ่งเล็กๆในชีวิตที่ผ่านเข้ามาเป็นรสชาติชีวิต
เพราะชีวิตเราไม่ได้เดินบนทางที่สวยงามตลอดเวลา เมื่อคุณผ่านอะไรหนักๆมาแล้ว ต่อให้อนาคตคุณเจอเรื่องหนักๆอีกแค่ไหน
คุณก็จะมีความเชื่อมั่นว่าคุณจะผ่านมันไปได้อีกครั้ง ทุกๆอย่างเข้ามาเป็นประสบการณ์ เข้ามาเพื่อให้จำ ไม่ใช่เพื่อให้ลืม และคุณจงจำวันที่คุณเสียใจสุดๆ
จำในสิ่งที่คุณทำผิดพลาด และเอาความทรงจำอันแสนเจ็บปวดตอนนั้นมาเตือนใจเราว่าเราจะไม่พลาดอีก เพราะเราได้รู้รสของความเจ็บปวดแล้ว
สุดท้ายนี้อยากจะเป็นกำลังใจให้ทุกๆคนที่กำลังอยู่ในช่วงที่เศร้าสุดๆ หรือคนที่กำลังเดินทางเพื่อมาถึงเส้นชัย ถึงแม้เราจะเจ็บปวด แต่เราต้องผ่านมันมาให้ได้ค่ะ
ถึงเขาจะทิ้งเรา แต่เราต้องไม่ทิ้งตัวเองไว้กลางทาง จงเดินหน้าต่อไปค่ะ ความสุข ความรู้สึกฟินๆรอคุณอยู่ข้างหน้า ถ้าคุณไม่ยอมแพ้ เส้นชัยก็ไม่หนีไปไหนนะคะ สู้ๆค่ะ✌️✌️
ปล.ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านจนจบ😃😃
ปล.2 ระยะเวลาโดยประมาณ2เดือนค่ะ ตั้งแต่ที่เราเจ็บสุดๆ จนวันนี้มันฟินสุดๆ😄😄
[แชร์ประสบการณ์ แนะนำ และให้กำลังใจ] กว่าจะมาถึงจุดๆนี้ >>จุดที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับแฟนเก่า #มันโคตรสุขและโคตรจะฟินเลย
ความรู้สึกตอนอกหักนี่มันทรมานนะคะ เราร้องไห้หนักมาก ขอร้องแล้วขอร้องอีกสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไป
ความรู้สึกที่ก่อนจะนอนก็คิด ตื่นขึ้นมาก็คิด ความรู้สึกที่ว่างเปล่า กินอะไรไม่ลง กินอะไรก็ไม่อร่อย
ทรมานทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ บอกตรงๆค่ะ ตอนนั้นมันทรมานสุดๆ ไม่มีแรงกำลังอยากจะทำอะไรเลย
แต่คนเราต้องลุกขึ้นสู้ต่อค่ะ ไม่ว่าชีวิตเราจะเจออะไรหนักหนาแค่ไหน เราอย่ายอมแพ้ อย่าทิ้งตัวเราเองเด็ดขาด
เขาไม่รักเรา แต่เราต้องรักตัวเอง ตอนนั้นจขกท.เฮิร์ทหนักๆประมาณสัปดาห์เดียวค่ะ รู้สึกว่าร่างกายและจิตใจตัวเองแย่มากๆ
แต่เราคิดได้ค่ะ ว่าเราจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องทรมานแบบนี้ไปนานๆ เราต้องลุกขึ้นมาค่ะ เราต้องทำให้เขารู้ว่าถึงไม่มีเขาเราก็อยู่ได้
จขกท.เริ่มจากคุยกับเพื่อนค่ะ หาใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังเราระบายความรู้สึกออกมา เชื่อเถอะค่ะ ว่าถ้าได้ระบายมันออกมามันจะรู้สึกดีขึ้น
ถ้าคนเดียวไม่พอ จะอีกกี่คนก็ไปพูดคุยเล่าให้เขาฟังเถอะค่ะ แต่สำหรับจขกท. มีแค่คน3คนเท่านั้นที่ จขกท.ไประบายให้ฟัง
คนนึงเป็นเพื่อนที่มหาลัย เรียนคนละคณะ แต่เป็นเพื่อนที่ดีและเราเชื่อว่าเค้าพร้อมจะรับฟังเราในทุกๆเรื่อง
อีกคนนึงเป็นอาจารย์ที่สนิทและเรากล้าที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้ท่านฟัง และคนสุดท้ายเป็นเพื่อนที่ได้รู้จักในพันทิปค่ะ
โชคดีมากที่จขกท.ได้รู้จักเพื่อนคนนี้ เขาเข้าใจเราทุกๆอย่าง เป็นเพื่อนที่รู้จักกันทางโซเชียลแต่เราไว้ใจกล้าที่จะปรึกษาเขา
บุคคล3คนนี้ จขกท.ถือว่าเขาเป็นพระคุณอย่างยิ่งที่ทำให้จขกท.รู้สึกดีขึ้นได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ดีขึ้นทั้งหมด เพราะยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเป็นหลัก
ช่วงที่เราเศร้า เราคิดหนักๆ เพื่อนี่รู้จักกันผ่านพันทิปแนะนำให้จขกท.ออกไปข้างนอกบ้าง อย่าอยู่กับตัวเอง ลุกขึ้นมาออกกำลังกายบ้าง
มันช่วยได้นะคะ เพราะจขกท.มักจะอยู่กับตัวเองในห้องทั้งวัน อยู่กับความคิด ความเศร้าเดิมๆ การที่ได้ออกไปข้างนอกอย่างน้อยก็ไม่ทำให้เราต้องอยู่กับตัวเอง
อยู่กับความคิดซ้ำๆ หรือแม้แต่การลุกขึ้นมาออกกำลังกายมันก็ช่วยให้เรารู้สึกปลดปล่อยได้นะ และช่วงนั้นจขกท.ก็พยายามหาธรรมะฟังเพื่อให้รู้สึกปลง
ธรรมะก็ช่วยให้เราเข้าใจความเป็นจริงอะไรหลายๆอย่าง และเมื่อเราเริ่มคิดน้อยลงสภาพจิตใจเราดีขึ้น ทุกๆอย่างมันก็เหมือนจะเริ่มดีค่ะ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะหายขาดนะคะ ช่วงที่เรากลับมาอ่อนแอก็มี แต่มันไม่เท่ากับช่วงแรกที่เฮิร์ทหนักๆ แต่เราต้องดึงสติค่ะ เราต้องกลับมา อย่าจมกับอดีต
ช่วงที่เราตัดขาดกับแฟนเก่าเราปิดทุกช่องทางติดต่อกับเขาค่ะ แม้กระทั่งเบอร์โทร เราก็บลอคเบอร์ไม่ให้เขาโทรเข้าได้ เพราะเราจะเป็นคนใจอ่อนค่ะ
ถ้าคิดจะตัดแล้วเราต้องไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองใจอ่อน จนวันนึงเราคิดถึงเขามากๆ เราอันบลอคเฟสเขาเพื่อเข้าไปส่องค่ะ แต่เราก็เตรียมใจไว้แล้ว
ว่าถ้าเห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นเราต้องรับให้ได้ พอได้ส่องแล้วเห็นเขามีความสุขดีกับคนที่เขาเลือกใจนึงก็เสียใจนะคะ แต่อีกใจมันก็ดีที่ทำให้เราหายคิดถึงบ้าง
จนวันนึงเขาแอดเฟรนมา เราก็คิดอยู่สักพักค่ะว่าเราจะรับหรือไม่รับดี สุดท้ายเราก็รับแอดค่ะ เพราะเราค่อนข้างมั่นใจว่าเรารับได้ถ้าเห็นเขากับคนอื่น
แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดค่ะ เพราะสังเกตจากสเตตัสในเฟสของเขา ดูก็รู้ค่ะว่าเขาเศร้าๆเรื่องความรัก แต่เราในฐานะที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้ว
ก็คิดค่ะว่าเรื่องของเขา ช่างเขาเถอะ แต่อีกใจก็เป็นห่วงค่ะ เพราะอย่างน้อยเราก็เคยคบกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเลยค่ะ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่า
พอเรารับแอดเขาแล้ว ก็มีพูดคุยทักทายกันบ้าง และสิ่งที่ฉันได้ค้นพบคือเราไม่ได้รู้สึกที่อยากจะกลับไปหาเขาอีกแล้ว ไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบที่เคยรู้สึก
อาจเป็นเพราะเราเจ็บมามาก ทรมานมาเยอะ ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนค่ะ จุดๆนี้คือมันดีแบบบอกไม่ถูกเลยค่ะ คือเราไม่คิดว่าเราจะมาถึงจุดๆนี้ได้เร็วขนาดนี้
แต่เพราะเรารักตัวเราเองค่ะ เราถึงพยายามทุกๆอย่าง เราพยายามหาหนทางที่จะทำให้เราเลิกคิด เลิกรู้สึก ระหว่างทางตั้งแต่วันที่เราตัดขาดกับเขา
กับวันนี้ มันเหมือนว่าเราเดินทางมาไกล และในที่สุดเราก็ถึงจุดหมาย แต่จุดหมายของเราไม่ใช่จุดที่ว่าเราลืมเขา เพราะตลอดเวลาเราทำทุกอย่างเพื่อที่จะลืมเขา
ทั้งพยายามลืม บางคนบอกว่ายิ่งพยายามก็จะยิ่งไม่ลืม เราก็ลองไม่พยายามลืมดู แต่วันนี้ฉันค้นพบแล่วล่ะค่ะ ว่าคนที่เคยเป็นความทรงจำของเรา
ให้ทำยังไงมันก็ไม่ลืม และถึงเราจะไม่ลืมเขาแต่เราก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสบายใจได้ค่ะ เพียงแต่ว่าคุณต้องมาถึงจุดๆที่คุณไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบที่คุณเคยรู้สึก
คุณจะไม่ลืมเขาแต่คุณอาจจะแค่นึกถึงเขา และไม่ได้นึกถึงตลอดเวลา มันเป็นเพียงแค่บางเวลาเท่านั้นค่ะ เพราะเขาไม่ได้สำคัญสำหรับคุณอีกต่อไป
ใครที่มาถึงจุดๆนี้ได้คุณจะรู้เลยค่ะว่าตลอดเวลาที่เราเศร้าเสียใจแบบหนักๆ นั่นมันก็แค่ส่วนหนึ่งเล็กๆในชีวิตที่ผ่านเข้ามาเป็นรสชาติชีวิต
เพราะชีวิตเราไม่ได้เดินบนทางที่สวยงามตลอดเวลา เมื่อคุณผ่านอะไรหนักๆมาแล้ว ต่อให้อนาคตคุณเจอเรื่องหนักๆอีกแค่ไหน
คุณก็จะมีความเชื่อมั่นว่าคุณจะผ่านมันไปได้อีกครั้ง ทุกๆอย่างเข้ามาเป็นประสบการณ์ เข้ามาเพื่อให้จำ ไม่ใช่เพื่อให้ลืม และคุณจงจำวันที่คุณเสียใจสุดๆ
จำในสิ่งที่คุณทำผิดพลาด และเอาความทรงจำอันแสนเจ็บปวดตอนนั้นมาเตือนใจเราว่าเราจะไม่พลาดอีก เพราะเราได้รู้รสของความเจ็บปวดแล้ว
สุดท้ายนี้อยากจะเป็นกำลังใจให้ทุกๆคนที่กำลังอยู่ในช่วงที่เศร้าสุดๆ หรือคนที่กำลังเดินทางเพื่อมาถึงเส้นชัย ถึงแม้เราจะเจ็บปวด แต่เราต้องผ่านมันมาให้ได้ค่ะ
ถึงเขาจะทิ้งเรา แต่เราต้องไม่ทิ้งตัวเองไว้กลางทาง จงเดินหน้าต่อไปค่ะ ความสุข ความรู้สึกฟินๆรอคุณอยู่ข้างหน้า ถ้าคุณไม่ยอมแพ้ เส้นชัยก็ไม่หนีไปไหนนะคะ สู้ๆค่ะ✌️✌️
ปล.ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านจนจบ😃😃
ปล.2 ระยะเวลาโดยประมาณ2เดือนค่ะ ตั้งแต่ที่เราเจ็บสุดๆ จนวันนี้มันฟินสุดๆ😄😄