สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เริ่มเลยนะ ย้อนกลับไปเมื่อเกือบ2ปีที่แล้ว เราเรียนอยู่ปวช.พาณิชชื่อดังแห่งหนึ่ง ตอนนั้นอยู่ปวช ปี 2
ถ้าเทียบกับมัธยมก็มอ5ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นปี2556นะ เพราะมันก็นานแล้วอ่ะ555
โอเค เรื่องมีอยู่ว่าเราอ่ะแอบชอบรุ่นพี่คนนึงตอนแรกที่มาเรียนที่นั่นตอนปวช1 ก็คิดเลยว่าเห้ย กรูต้องมีแฟนในวิทลัยแห่งนี้ๆแน่ๆ
ต้องมีสักคนแต่ยังไม่รู้ว่าใคร แต่ผ่านไปล้ะ1ปีเต็มๆ ก็ยังไม่มีใครมาชอบเราเลยหน้าตาเราก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร
แต่ราก็ไม่ได้ชอบใครเช่นกันรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกสเป็ก
คือเราชอบผู้ชายแบบว่า โตกว่า สอนเราได้ พึ่งพาได้ ส่วนลักษณะภายนอกเราจะคลั่งผู้ชายสูง
ตัวใหญ่แต่ไม่อ้วน มีกล้ามนี่หืมมมมม ละลายคร้าา555
จนกระทั่งเราขึ้นปวช2 ก็ยังไม่มีใครให้เราชอบและไม่มีใครมาชอบเราเช่นกัน และเราก็เรียนๆๆๆ
จนกระทั่งประมานเดือนพฤศจิกายน 2556 เราก็กำลังจะเดินไปเรียนวิชาต่อไป เราเดินสวนกลับผู้ชายคนนึง เขาคือพี่ปวส2.
ถ้าเทียบกับมหาลัยก็คือ ปริญญาตรี ปี2ค่ะ คือเห้ยยยยย เห็นแว๊ปแรก ทำไม่หล่อ ทำไมสูง ทำไมหุ่นดีจัง ล่ำบึก55555 แบบเห้ยหล่อจ้ะหล่อมาก
แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แค่เออหล่อว่ะพูดกับเพื่อนไรงี้ เดินสวนกันเราก็แค่มอง แต่พี่เขานี่ไม่มองเราเลย555
จนกระทั่ง เมื่อวันอาทิตย์ที่เท่าไหร่ไม่รู้ ลืม เราก็เล่นเฟสตามปกติ คนเหงาๆเลื่อนขึ้นเลื่อนลงตามประสา โป๊ะเช๊ะ เจอเฟสพี่กล้ามโต
แอตสิค่ะรอไร555 แอตปุ้ปพี่เขารับเร็วมากนะและก็เริ่มคุยกันเราก็สวัสดีตีเนียนแบบว่าเออเห็นพี่บ่อยจังที่วิทลัยอะไรประมานนี้
แต่เปล่าหรอกเพิ่งเจอครั้งแรก5555 เราก็รู้สึกแบบเห้ยโลกนี้สดใสนั้ลร้าคคคคคค ก็คุยไปเรื่อยๆ
เราจะเรียกพี่เขาว่าพี่ยักษ์เพราะตัวพี่เขาใหญ่และนัยตา กับคิ้ว เหมือนยักษ์ ส่วนพี่เขาเรียกเราว่าตัวเล้ก
ที่จริงเราไม่เล็กนะเราผอมแห้งเฉยๆ เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ
กระทั่งจ้าาา วันนั้นวันไหนไม่รู้พี่เขาจะไปกินหมูกะทะกับเพื่อน เราก็บอกว่าอย่ากลับดึกนะ อะไรประมานนั้น ก็ร่ำลาตามปกติ จุ้ปๆ บ้ายบายไรงี้
พี่เขาเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาค่ะ 'จุ้ปขนาดนี้เป็นแฟนเลยม้ะ' ค่ะอึ่งค่ะ555ตอนนั้นอึ่งเลย เราเลยถามพี่เขาว่าพร้อมหรอไรงี้พี่เขาบอกว่าอื้มพร้อม
เราก็คบมาเรื่อยๆ วันแต่ละวันผ่านไปเร็วมาก ทุกๆวันที่คบกันมีความสุขมาก ตามประสานะ ทะเลาะบ้างงอนบ้างรักบ้าง ก็คบไปเรื่อยๆ
อ่อลืมบอก เราคบกันวันที่14 ธันวาค่ะ 2556 คบไปเรื่อยๆจนเดือนเมษายน2557 เราเริ่มทะเลาะกัน
คือเราอ่ะชอบหาเรื่องทะเลาะ เสพติดการงอน
พอเรางอนเขาง้อเรารู้สึกดี แต่เราเสพติดอ่ะ งอนเขาทุกวันห่เรื่องทะเลาะ แต่เขาก็ง้อนะ
พอผ่านสงกรานไปได้ไม่ได้นาน ทางเจ้าของที่บ้านที่พี่เขาอยู่ก็ไล่ที่แต่โชคดีที่พี่เขามีบ้านอีกหลังที่สายไหม
คือบ้านที่โดนไล่นี่อยู่สาธุประดิษส่วนบ้านเราอยู่มหาชัยค่ะ ไกลกันมากแต่เราเรียนที่เดียวกัน
แต่ช่วงเมษาคือเราปิดเทรอมแล้ว พี่เขาจะต้องไปต่อมหาลัยแถวลาดพร้าวไปกับเพื่อนๆ
ส่วนเราก็ขึ้นปีปวช3 เรากังวลนะกับการห่างไกลกันแต่พี่เขาบอกให้เราเชื่อในตัวเขา เราคุยกันโอเครู้เรื่อง
จนกระทั่งวันที่เขาไป
... พฤษภาคม เราเปิดเทรอม เราก็ออกไปฝึกงานตามวิชาที่มีในตารางคือ9สัปดาห์ เราไม่ค่อยมีเวลาเพราะเราทำงานอ่ะ ฝึกงานไง
แต่พี่เขายังไม่เปิดเทรอม เปิดอีกทีสิงหานู้นนนน แล้วเราก้รู้สึกถึงความห่างเหิน ห่างกันไปทุกๆที
พี่เขานอนดึก ตื่นอีกทีบ่ายเย็น แล้วเราเป็นคนกลางวัน เราอยากคุยกับแฟน แต่แฟนเราตื่นบ่าย บางวันเย็น ตื่นมาก็ไปอาบน้ำกินข้าว เล่นเกมส์
คุยกันนะ คุย แต่กว่าจะตอบก็ครึ่งชม มาตอบทีเราก็น้อยใจ งอแง ตามประสา
มันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ เรางอแงหนักขึ้นพี่เขาก็ง้อ แต่เขาไม่เคยเข้าใจที่เราต้องการ
เราต้องการให้เขากลับมาเป็นคนเดิม แต่เขาไม่เป็นให้เรา
เราทะเลาะกันทุกวัน ทุกๆวัน ตลอด1เดือนมิถุนายน เราทะเลาะกันทุกวันค่ะ
ทะเลาะกันจนพี่เขาไม่คิดง้อ ไม่ง้อแล้ว
จนวันที่11 กรกฏาคม 2556 พี่เขาไม่ทนแล้วค่ะ เขาจะไปแล้ว
เรายื้อนะ ยื้อสุดๆ เรารู้ว่าเราผิด ที่งี่เง่ามากไปเรียกร้องสิ่งที่เคยได้
แต่พี่เขาไม่อยู่ไม่เอาแล้ว เราร้องพี่เขาก็ร้องค่ะ
พี่เขาบอกว่าพี่ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะรักเราแล้ว เขาจะไป ให้ปล่อยเขา
เราปล่อยค่ะ แต่เรารักเขามากนะ ระยะเวลาที่คบกันคือ6เดือนเกือบ7เดือน วันที่14ก็ครบรอบ7เดือนแล้ว
เราก็ตั้งคำถามมากมายในใจว่าทำไม ทำไมเราจึงต้องเลิกกัน ทั้งที่เมื่อก่อนเรารักกันมาก
ผ่านอะไรมาด้วยกันก็เยอะ ทั้งวันคืนที่ดีและร้าย
เราเหมือนหมดสิ้นทุกอย่าง แต่เรามองดูพี่เขา เขาดูจะไม่เสียใจกับการลาครั้งนี้เลย
เขาก็คงเล่นเกส์ม นอนดึก ตามสบาย ไม่ต้องมีคนไปขัดเขา
เขาบล็อกเฟส บล็อกไลน์ เปลี่ยนเบอร์โทร
เราไม่สามรถติดต่อเขาได้ ไม่มีโอกาสได้เจอ เพราะพี่เขาอยู่ไกล
ใช้ชีวิตคนละเส้นทาง ท้องฟ้าที่เราอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ฟ้าของเขาก็สีไม่เหมือนกับเรา
เราทำใจอยู่นาน จนวันนั้นเดือนมกราคม 2558 วันที่ซน เอาเฟสเพื่อนไปส่องเฟสเขา
เราเห็นเขามีความสุขดี คบกับผู้หญิงคนใหม่ เรารู้ชาไปหมด เขาเริ่มชีวิตใหม่โคตรเร็วๆ555
เราก็ส่องเฟสเขาลงไปเรื่อยๆ เขาทำเหมือนกับราวว่าชีวิตเขาไม่เคยมีเราเข้าไปแทรกแซงเลย
โอเคร เราเริ่มทำใจใหม่ นับหนึ่งอีกครั้ง5555 ครั้งนี้เราเอาจริง เราปิดเฟสไม่อยากรับรู้อะไรทุกๆอย่าง
ปิดไปอยู่กับตัวเอง ดูแลตัวเอง ดูแลใจ และเราก้รักตัวเองมากขึ้น อืมมันรู้สึกดีนะที่ทำแบบนั้น
ครั้งนี้เราทำใจได้ละ ไม่ลืมกรูก็จำไว้เป็นบทเรียน ไอ้เห้5555
กลับมาเป็นคนใหม่ เปิดเฟสเพื่อนทักตรึมมมมมม รู้สึกดีว่ามีคนที่รักและเป็นห่วงเราเหมือนกัน
เราก็ใช้ชีวิตตามปกติค่ะ คนโสดใสใส กิน เล่น เรียน เที่ยว ตามประสา แต่ยังไม่มีใครให้คุย
จนกระทั่งเมื่อวันจันทร์ที่27เดือน7ที่ผ่านมานี่ มีไลน์ไลน์หนึ่งแอตมาแต่เราไม่รับ
เราจะไม่รับไลน์มั่ว และเราก็จำไม่ได้ด้วยว่าใครเพราะไลน์นั้นใช้รูปผู้ชายยืนหันหลังและชื่อไลน์ก้ไม่ใช่ชื่อตัว
ทักเรามาว่า
? : สบายดีนะ (และก็ชื่อเรา)
แต่เราไม่ได้ตอบค่ะ เราเรียนอยู่เราปิดเน็ต เราเพิ่งมาเปิดตอน5โมงกว่า ตอนเรากลับบ้าน
อ่อลืมบอกนะค่ะ เราขึ้น ปวส แล้ว เทียบกันก็มหาลัยแหละ พอเราเห็นเราก็ตอบ
เรา : ใครค้ะ ?
? : จำไม่ได้สินะ อย่าไปจำมันเลย555
ตอนนั้นเราสงสัยเลยว่าใคร ในหัวตอนนั้นคิดว่าเพื่อนสมัยประถมรึเปล่า
แต่เราก็เอ๊ะ ไม่ได้แจกไลน์เพื่อนคนไหนไปนี่หว่ามีแต่คนสนิทๆ
เราเลยรับแอตเขาและเข้าไปส่องทามไลน์ค่ะ ปรากฏว่าเป็นพี่เขา คนที่ทิ้งเราไปนี่แหละ
ใจตอนนั้นเต้นเร็วและรัวมากกกกกกกกกก มันจะกระเด็นออกมาเลยแหละ5555
ทุกๆอย่างที่เราฝังมันลงดินไปในระยะเวลาที่หนีไปทำใจมันพัง
ทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตย้อนกลับมาหมดตั้งแต่วันที่เดินสวนกันมันมาหมด
ดีใจก้ดีใจนะ เสียใจก็เสียใจ เสียความรู้สึก ดีใจที่ได้คุยอีกครั้ง
เราก็คุยกันดีนะถามไถ่ พี่เขาก็มีแฟนก็คบกันนานอยู่8เดือนก็คุยกันตามประสา พี่น้อง ที่พี่เขาคิดว่าเราทำใจได้
แต่เราไม่ได้คิดแบบนั้น เราเหมือนโดนพี่เขาเอามีดมากีดใจอีกครั้งนึง
เราทั้งรักทั้งแค้นเลย แบบว่ากลับมาทำไมอีก กลับมาให้กรูเสียใจเล่นหรอ รู้แหละว่าเขาไม่ได้คิดอะไร แต่เรานี่ดิ่
ก็คุยไปจนวันที่เขาหายไปอีกครั้ง เขาบล็อคไลนเราค่ะ และประมานวันที่9สิงหา เขาก็ทักมาอีก
เขาไม่รู้ว่าเรารู้ว่าเขาบล้อก เขาคิดว่าเราโง่มากมั้ง ถามไปถามมาก็ตอบค่ะ
เขาบอกว่า ไปเที่ยวกับแฟนเลยบล็อคไลน์เรา จ้ะ ฟังละรู้สึกดีจัง
แต่เราก็คุยนะ จนวันที่13พี่เขานัดเจอเราที่มหาลัยแถวลาดพร้าว เราก็ไปเลยจ่ะ โดดเรียนไปเลย ด้วยความที่อยากเจอกับความคิดถึง
เราเจอกันเราก็คุยกันนู้นนี่นั่นกินข้าว เดินเล่น
จนตอนที่เราจะต้องกลับกันแล้ว เราเศร้ามากๆ พี่เขาคงเห็นว่าเราเศร้าแหละเพราะเราเงียบๆ
เขาก็ดึงเราไปกอด เราก็กอด กอดให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำตาของความดีใจและรู้สึกสูญเสียมันกลับมาอีกแล้ว
น้ำตาเราไหลแต่เราแอบเช็ด แต่พี่เขาก็รู้และก็คุยกันแปปนึงแบบว่าพี่เขาสอนเราให้เราเปิดใจมองออกไปกว้างๆ
พี่
ก็พูดได้นี่หว่า ตอนแรกกรูอ่ะเปิดกว้างและแต่
กลับมาให้กรูเสียใจอีกไง
เรากลับมาเราร้องไห้หนักมากกกกกกก หนักกว่าตอนเลิกกันเสียอีก
เราร้องไห้อยู่3วัน พอจะทักไลน์พี่เขาไป ปรากฏว่า เขาบล็อกไปแล้ว
จนวันนี้ยังไม่ปลดบล็อคเลย
นี่เขาเห็นเราเป็นของเล่นหรอ ความรู้สึกพังยับนี่พี่เขาชอบมากใช่มั้ย
พี่ยักษ์...
ถ้าไม่ช่วยให้สุข ก็อย่ามาทำให้ทุกข์เพิ่ม แฟนเก่า!!
ถ้าเทียบกับมัธยมก็มอ5ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นปี2556นะ เพราะมันก็นานแล้วอ่ะ555
โอเค เรื่องมีอยู่ว่าเราอ่ะแอบชอบรุ่นพี่คนนึงตอนแรกที่มาเรียนที่นั่นตอนปวช1 ก็คิดเลยว่าเห้ย กรูต้องมีแฟนในวิทลัยแห่งนี้ๆแน่ๆ
ต้องมีสักคนแต่ยังไม่รู้ว่าใคร แต่ผ่านไปล้ะ1ปีเต็มๆ ก็ยังไม่มีใครมาชอบเราเลยหน้าตาเราก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร
แต่ราก็ไม่ได้ชอบใครเช่นกันรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกสเป็ก
คือเราชอบผู้ชายแบบว่า โตกว่า สอนเราได้ พึ่งพาได้ ส่วนลักษณะภายนอกเราจะคลั่งผู้ชายสูง
ตัวใหญ่แต่ไม่อ้วน มีกล้ามนี่หืมมมมม ละลายคร้าา555
จนกระทั่งเราขึ้นปวช2 ก็ยังไม่มีใครให้เราชอบและไม่มีใครมาชอบเราเช่นกัน และเราก็เรียนๆๆๆ
จนกระทั่งประมานเดือนพฤศจิกายน 2556 เราก็กำลังจะเดินไปเรียนวิชาต่อไป เราเดินสวนกลับผู้ชายคนนึง เขาคือพี่ปวส2.
ถ้าเทียบกับมหาลัยก็คือ ปริญญาตรี ปี2ค่ะ คือเห้ยยยยย เห็นแว๊ปแรก ทำไม่หล่อ ทำไมสูง ทำไมหุ่นดีจัง ล่ำบึก55555 แบบเห้ยหล่อจ้ะหล่อมาก
แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แค่เออหล่อว่ะพูดกับเพื่อนไรงี้ เดินสวนกันเราก็แค่มอง แต่พี่เขานี่ไม่มองเราเลย555
จนกระทั่ง เมื่อวันอาทิตย์ที่เท่าไหร่ไม่รู้ ลืม เราก็เล่นเฟสตามปกติ คนเหงาๆเลื่อนขึ้นเลื่อนลงตามประสา โป๊ะเช๊ะ เจอเฟสพี่กล้ามโต
แอตสิค่ะรอไร555 แอตปุ้ปพี่เขารับเร็วมากนะและก็เริ่มคุยกันเราก็สวัสดีตีเนียนแบบว่าเออเห็นพี่บ่อยจังที่วิทลัยอะไรประมานนี้
แต่เปล่าหรอกเพิ่งเจอครั้งแรก5555 เราก็รู้สึกแบบเห้ยโลกนี้สดใสนั้ลร้าคคคคคค ก็คุยไปเรื่อยๆ
เราจะเรียกพี่เขาว่าพี่ยักษ์เพราะตัวพี่เขาใหญ่และนัยตา กับคิ้ว เหมือนยักษ์ ส่วนพี่เขาเรียกเราว่าตัวเล้ก
ที่จริงเราไม่เล็กนะเราผอมแห้งเฉยๆ เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ
กระทั่งจ้าาา วันนั้นวันไหนไม่รู้พี่เขาจะไปกินหมูกะทะกับเพื่อน เราก็บอกว่าอย่ากลับดึกนะ อะไรประมานนั้น ก็ร่ำลาตามปกติ จุ้ปๆ บ้ายบายไรงี้
พี่เขาเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาค่ะ 'จุ้ปขนาดนี้เป็นแฟนเลยม้ะ' ค่ะอึ่งค่ะ555ตอนนั้นอึ่งเลย เราเลยถามพี่เขาว่าพร้อมหรอไรงี้พี่เขาบอกว่าอื้มพร้อม
เราก็คบมาเรื่อยๆ วันแต่ละวันผ่านไปเร็วมาก ทุกๆวันที่คบกันมีความสุขมาก ตามประสานะ ทะเลาะบ้างงอนบ้างรักบ้าง ก็คบไปเรื่อยๆ
อ่อลืมบอก เราคบกันวันที่14 ธันวาค่ะ 2556 คบไปเรื่อยๆจนเดือนเมษายน2557 เราเริ่มทะเลาะกัน
คือเราอ่ะชอบหาเรื่องทะเลาะ เสพติดการงอน
พอเรางอนเขาง้อเรารู้สึกดี แต่เราเสพติดอ่ะ งอนเขาทุกวันห่เรื่องทะเลาะ แต่เขาก็ง้อนะ
พอผ่านสงกรานไปได้ไม่ได้นาน ทางเจ้าของที่บ้านที่พี่เขาอยู่ก็ไล่ที่แต่โชคดีที่พี่เขามีบ้านอีกหลังที่สายไหม
คือบ้านที่โดนไล่นี่อยู่สาธุประดิษส่วนบ้านเราอยู่มหาชัยค่ะ ไกลกันมากแต่เราเรียนที่เดียวกัน
แต่ช่วงเมษาคือเราปิดเทรอมแล้ว พี่เขาจะต้องไปต่อมหาลัยแถวลาดพร้าวไปกับเพื่อนๆ
ส่วนเราก็ขึ้นปีปวช3 เรากังวลนะกับการห่างไกลกันแต่พี่เขาบอกให้เราเชื่อในตัวเขา เราคุยกันโอเครู้เรื่อง
จนกระทั่งวันที่เขาไป
... พฤษภาคม เราเปิดเทรอม เราก็ออกไปฝึกงานตามวิชาที่มีในตารางคือ9สัปดาห์ เราไม่ค่อยมีเวลาเพราะเราทำงานอ่ะ ฝึกงานไง
แต่พี่เขายังไม่เปิดเทรอม เปิดอีกทีสิงหานู้นนนน แล้วเราก้รู้สึกถึงความห่างเหิน ห่างกันไปทุกๆที
พี่เขานอนดึก ตื่นอีกทีบ่ายเย็น แล้วเราเป็นคนกลางวัน เราอยากคุยกับแฟน แต่แฟนเราตื่นบ่าย บางวันเย็น ตื่นมาก็ไปอาบน้ำกินข้าว เล่นเกมส์
คุยกันนะ คุย แต่กว่าจะตอบก็ครึ่งชม มาตอบทีเราก็น้อยใจ งอแง ตามประสา
มันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ เรางอแงหนักขึ้นพี่เขาก็ง้อ แต่เขาไม่เคยเข้าใจที่เราต้องการ
เราต้องการให้เขากลับมาเป็นคนเดิม แต่เขาไม่เป็นให้เรา
เราทะเลาะกันทุกวัน ทุกๆวัน ตลอด1เดือนมิถุนายน เราทะเลาะกันทุกวันค่ะ
ทะเลาะกันจนพี่เขาไม่คิดง้อ ไม่ง้อแล้ว
จนวันที่11 กรกฏาคม 2556 พี่เขาไม่ทนแล้วค่ะ เขาจะไปแล้ว
เรายื้อนะ ยื้อสุดๆ เรารู้ว่าเราผิด ที่งี่เง่ามากไปเรียกร้องสิ่งที่เคยได้
แต่พี่เขาไม่อยู่ไม่เอาแล้ว เราร้องพี่เขาก็ร้องค่ะ
พี่เขาบอกว่าพี่ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะรักเราแล้ว เขาจะไป ให้ปล่อยเขา
เราปล่อยค่ะ แต่เรารักเขามากนะ ระยะเวลาที่คบกันคือ6เดือนเกือบ7เดือน วันที่14ก็ครบรอบ7เดือนแล้ว
เราก็ตั้งคำถามมากมายในใจว่าทำไม ทำไมเราจึงต้องเลิกกัน ทั้งที่เมื่อก่อนเรารักกันมาก
ผ่านอะไรมาด้วยกันก็เยอะ ทั้งวันคืนที่ดีและร้าย
เราเหมือนหมดสิ้นทุกอย่าง แต่เรามองดูพี่เขา เขาดูจะไม่เสียใจกับการลาครั้งนี้เลย
เขาก็คงเล่นเกส์ม นอนดึก ตามสบาย ไม่ต้องมีคนไปขัดเขา
เขาบล็อกเฟส บล็อกไลน์ เปลี่ยนเบอร์โทร
เราไม่สามรถติดต่อเขาได้ ไม่มีโอกาสได้เจอ เพราะพี่เขาอยู่ไกล
ใช้ชีวิตคนละเส้นทาง ท้องฟ้าที่เราอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ฟ้าของเขาก็สีไม่เหมือนกับเรา
เราทำใจอยู่นาน จนวันนั้นเดือนมกราคม 2558 วันที่ซน เอาเฟสเพื่อนไปส่องเฟสเขา
เราเห็นเขามีความสุขดี คบกับผู้หญิงคนใหม่ เรารู้ชาไปหมด เขาเริ่มชีวิตใหม่โคตรเร็วๆ555
เราก็ส่องเฟสเขาลงไปเรื่อยๆ เขาทำเหมือนกับราวว่าชีวิตเขาไม่เคยมีเราเข้าไปแทรกแซงเลย
โอเคร เราเริ่มทำใจใหม่ นับหนึ่งอีกครั้ง5555 ครั้งนี้เราเอาจริง เราปิดเฟสไม่อยากรับรู้อะไรทุกๆอย่าง
ปิดไปอยู่กับตัวเอง ดูแลตัวเอง ดูแลใจ และเราก้รักตัวเองมากขึ้น อืมมันรู้สึกดีนะที่ทำแบบนั้น
ครั้งนี้เราทำใจได้ละ ไม่ลืมกรูก็จำไว้เป็นบทเรียน ไอ้เห้5555
กลับมาเป็นคนใหม่ เปิดเฟสเพื่อนทักตรึมมมมมม รู้สึกดีว่ามีคนที่รักและเป็นห่วงเราเหมือนกัน
เราก็ใช้ชีวิตตามปกติค่ะ คนโสดใสใส กิน เล่น เรียน เที่ยว ตามประสา แต่ยังไม่มีใครให้คุย
จนกระทั่งเมื่อวันจันทร์ที่27เดือน7ที่ผ่านมานี่ มีไลน์ไลน์หนึ่งแอตมาแต่เราไม่รับ
เราจะไม่รับไลน์มั่ว และเราก็จำไม่ได้ด้วยว่าใครเพราะไลน์นั้นใช้รูปผู้ชายยืนหันหลังและชื่อไลน์ก้ไม่ใช่ชื่อตัว
ทักเรามาว่า
? : สบายดีนะ (และก็ชื่อเรา)
แต่เราไม่ได้ตอบค่ะ เราเรียนอยู่เราปิดเน็ต เราเพิ่งมาเปิดตอน5โมงกว่า ตอนเรากลับบ้าน
อ่อลืมบอกนะค่ะ เราขึ้น ปวส แล้ว เทียบกันก็มหาลัยแหละ พอเราเห็นเราก็ตอบ
เรา : ใครค้ะ ?
? : จำไม่ได้สินะ อย่าไปจำมันเลย555
ตอนนั้นเราสงสัยเลยว่าใคร ในหัวตอนนั้นคิดว่าเพื่อนสมัยประถมรึเปล่า
แต่เราก็เอ๊ะ ไม่ได้แจกไลน์เพื่อนคนไหนไปนี่หว่ามีแต่คนสนิทๆ
เราเลยรับแอตเขาและเข้าไปส่องทามไลน์ค่ะ ปรากฏว่าเป็นพี่เขา คนที่ทิ้งเราไปนี่แหละ
ใจตอนนั้นเต้นเร็วและรัวมากกกกกกกกกก มันจะกระเด็นออกมาเลยแหละ5555
ทุกๆอย่างที่เราฝังมันลงดินไปในระยะเวลาที่หนีไปทำใจมันพัง
ทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตย้อนกลับมาหมดตั้งแต่วันที่เดินสวนกันมันมาหมด
ดีใจก้ดีใจนะ เสียใจก็เสียใจ เสียความรู้สึก ดีใจที่ได้คุยอีกครั้ง
เราก็คุยกันดีนะถามไถ่ พี่เขาก็มีแฟนก็คบกันนานอยู่8เดือนก็คุยกันตามประสา พี่น้อง ที่พี่เขาคิดว่าเราทำใจได้
แต่เราไม่ได้คิดแบบนั้น เราเหมือนโดนพี่เขาเอามีดมากีดใจอีกครั้งนึง
เราทั้งรักทั้งแค้นเลย แบบว่ากลับมาทำไมอีก กลับมาให้กรูเสียใจเล่นหรอ รู้แหละว่าเขาไม่ได้คิดอะไร แต่เรานี่ดิ่
ก็คุยไปจนวันที่เขาหายไปอีกครั้ง เขาบล็อคไลนเราค่ะ และประมานวันที่9สิงหา เขาก็ทักมาอีก
เขาไม่รู้ว่าเรารู้ว่าเขาบล้อก เขาคิดว่าเราโง่มากมั้ง ถามไปถามมาก็ตอบค่ะ
เขาบอกว่า ไปเที่ยวกับแฟนเลยบล็อคไลน์เรา จ้ะ ฟังละรู้สึกดีจัง
แต่เราก็คุยนะ จนวันที่13พี่เขานัดเจอเราที่มหาลัยแถวลาดพร้าว เราก็ไปเลยจ่ะ โดดเรียนไปเลย ด้วยความที่อยากเจอกับความคิดถึง
เราเจอกันเราก็คุยกันนู้นนี่นั่นกินข้าว เดินเล่น
จนตอนที่เราจะต้องกลับกันแล้ว เราเศร้ามากๆ พี่เขาคงเห็นว่าเราเศร้าแหละเพราะเราเงียบๆ
เขาก็ดึงเราไปกอด เราก็กอด กอดให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำตาของความดีใจและรู้สึกสูญเสียมันกลับมาอีกแล้ว
น้ำตาเราไหลแต่เราแอบเช็ด แต่พี่เขาก็รู้และก็คุยกันแปปนึงแบบว่าพี่เขาสอนเราให้เราเปิดใจมองออกไปกว้างๆ
พี่
เรากลับมาเราร้องไห้หนักมากกกกกกก หนักกว่าตอนเลิกกันเสียอีก
เราร้องไห้อยู่3วัน พอจะทักไลน์พี่เขาไป ปรากฏว่า เขาบล็อกไปแล้ว
จนวันนี้ยังไม่ปลดบล็อคเลย
นี่เขาเห็นเราเป็นของเล่นหรอ ความรู้สึกพังยับนี่พี่เขาชอบมากใช่มั้ย
พี่ยักษ์...