ขอเกริ่นนิดนึงนะคะ คุณพ่อเราอายุ 63 ตั้งแต่เกษียณมาก็ไม่ได้ทำอะไรค่ะ
นิสัยทั่วไป: เป็นคนจุกจิก เจ้าระเบียบ หงุดหงิด รำคาญ โมโหง่าย แต่แปบๆก็หายค่ะ
สุขภาพ: มีปัญหาเรื่องความดัน หัวใจ เคยเข้า รพ.เพราะหัวใจเต้นแรงผิดปกติ
ทุกวันนี้...อยู่บ้านกับคุณแม่ วันๆเขาก็จะนั่งดูทีวี ออกไปซื้อของบ้าง ไม่ค่อยได้ทำอะไร ไม่มีงานอดิเรกอะไร
มามีอาการหนักมากๆก็ตอนประมาณปีสองปีที่แล้ว
เขามักจะมีอาการแบบนี้ค่ะ
1. ชอบคิดไปเอง หาว่าคนข้างบ้านกวนประสาทเขา ถีบกำแพงบ้าง เคาะผนังบ้าง ซึ่งบางทีเราก็ได้ยินนะคะ แต่เราก็คิดว่ามันเป็นเสียงปกติของบ้านทาวน์เฮ้าส์ที่เวลาทำครัวหรือทำอะไรจะได้ยินกันบ้าง
2. ***มีปัญหากับเสียงมากกก** ได้ยินเสียงอะไรข้างบ้านก็พาลว่าเขากวนบ้างล่ะ แกล้งบ้างล่ะ เคยมีอาการรำคาญเสียงถึงขนาดตื่นกลางดึกแล้วไปตะโกนด่าข้างบ้านที่หลังบ้านด้วย
3. ชอบว่าคุณแม่หยาบๆเวลาคุยอะไรแล้วผิดใจกัน
4. ชอบนั่งจมปลัก เหมือนลักษณะกำลังคิดอะไรอยู่คนเดียว พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร
5. บางทีก็เอาปืนออกมาเล่น เหมือนประมาณว่าทำเสียงแก๊กๆเหมือนให้ข้างบ้านรู้ว่าฉันมีปืนนะ แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก
6. นอนไม่หลับบ่อย (แต่กินยาช่วยนะคะ เพราะไปหาหมอมา)
7. ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อบ่นว่าข้างบ้านอย่างนู้น อย่างนี้ อย่างนั้น บางวันมีปลุกคุณแม่ให้ลุกขึ้นมาฟังด้วย บางวันตื่นขึ้นมาเฟี้ยงของใส่กำแพงบ้าง เอาหมอนเฟี้ยงบ้าง
8. ชอบบอกว่าจะไปเอาเรื่องข้างบ้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะแม่กับเราห้ามไว้ค่ะ
9. ไปๆมาๆอยู่สองบ้าน มีเรื่องทั้งสองบ้าน อยู่ที่ไหนก็หาว่าข้างบ้านแกล้งตลอด
อาการคร่าวๆเป็นแบบนี้ค่ะ ที่น่าเป็นห่วงคือเรื่องเสียงที่หาว่าข้างบ้านทำเสียงนู่นนี่นั่นใส่ เป็นมาปีกว่าๆได้แล้ว นั่งเครียดกับคุณแม่ทุกวัน นั่งฟังคุณแม่เล่าให้ฟังแทบทุกวัน (เราไปทำงานค่ะ) เรียกได้ว่าเครียดกันทั้งบ้าน ไปหาหมอก็แล้ว (แต่ไม่ใช่จิตแพทย์โดยตรงนะคะ) หมอก็บอกว่าเป็นโรควิตกกังวล (แต่ไม่รู้ว่าที่เข้าไปหาคุณหมอเนี่ย พูดอะไรกับคุณหมอบ้าง) เลยให้ยามาทาน ไปหามาประมาณ 2 รอบ เหมือนอาการจะดีขึ้น แต่ก็วกกลับมาอีหรอบเดิม
ส่วนวิธีแก้ของเรากับคุณแม่ก็จะประมาณนี้ค่ะ
1. หาหนังสือธรรมะให้อ่าน (แต่อ่านแปบเดียววาง)
2. เวลามีเรื่องอะไรจะพยายามพูดให้เขาผ่อนคลาย ประมาณว่าไม่มีอะไรหรอก ไม่มีใครเขามาแกล้งหรอก แล้วก็พล่ามไปเรื่อยๆถึงผลลัพธ์ต่างนานาที่มันจะตามมา บลาๆๆๆ ไปเรื่อยๆจนเขาเข้าใจ แต่ก็แค่ ณ ตอนนั้น วันสองวันถัดมาก็เข้าอีหรอบเดิม
3. พยายามตามใจเขา อยากไปไหนก็ไป ไลน์ชวนเขาคุยเวลางานบ้าง ไม่อยากให้เขาเหงา
4. ถาม ไปหาหมอเพิ่มไหม เขาก็บอกไม่ไป ไม่ได้เป็นอะไร (อยากให้ไปหาจิตแพทย์ค่ะ)
5. พยายามพูดคุยกับเขา ทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยเก่ง แต่ก็พยายามหาเรื่องคุย เพราะดูๆเขาเป็นคนขี้เหงาค่ะ เพราะขนาดไปไหนก็อยากให้ไปทั้งพ่อแม่ลูก
เราเลยอยากจะถามว่า
1. หาคำแนะนำใหม่ๆ ไอเดียใหม่ๆ ในการช่วยให้เขาดีขึ้นกว่านี้ ตอนนี้เราคิดว่าเราจะไปปรึกษาจิตแพทย์คนเดียวในเร็วๆนี้ ว่าจะไป รพ.มนารมย์
2. มีใครเคยไป รพ.มนารมย์บ้างไหมคะ ถ้าจองคิวรอนานไหม ราคาเป็นยังไงบ้าง เราไปปรึกษาคนเดียวได้ไหม (เพราะเขาคงไม่ไปกับเราอ่ะค่ะ)
3. อาการแบบนี้มีสิทธิ์จะรุนแรงขึ้นอีกไหมคะ ขึ้นอยู่กับอะไรบ้าง เราพอจะใช้วิธีไหนควบคุมได้บ้าง กลัวเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ
ใครเคยเจอเคสแบบนี้มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือช่วยชี้แนะหน่อยนะคะ เครียดจริงๆค่ะ เครียดแทบทุกวัน อยากให้เขาอารมณ์ดี ไม่เครียด นอนหลับ ไม่วิตกกังวล อยากให้มองอะไรในแง่ดีบ้าง
รบกวนกันหน่อยนะคะ
ช่วยหน่อยค่ะ คุณพ่อเป็นโรควิตกกังวล เครียด ชอบหาว่าคนอื่นคิดไม่ดีกับเขา เราควรจะปฏิบัติต่อเขายังไงดีคะ
นิสัยทั่วไป: เป็นคนจุกจิก เจ้าระเบียบ หงุดหงิด รำคาญ โมโหง่าย แต่แปบๆก็หายค่ะ
สุขภาพ: มีปัญหาเรื่องความดัน หัวใจ เคยเข้า รพ.เพราะหัวใจเต้นแรงผิดปกติ
ทุกวันนี้...อยู่บ้านกับคุณแม่ วันๆเขาก็จะนั่งดูทีวี ออกไปซื้อของบ้าง ไม่ค่อยได้ทำอะไร ไม่มีงานอดิเรกอะไร
มามีอาการหนักมากๆก็ตอนประมาณปีสองปีที่แล้ว
เขามักจะมีอาการแบบนี้ค่ะ
1. ชอบคิดไปเอง หาว่าคนข้างบ้านกวนประสาทเขา ถีบกำแพงบ้าง เคาะผนังบ้าง ซึ่งบางทีเราก็ได้ยินนะคะ แต่เราก็คิดว่ามันเป็นเสียงปกติของบ้านทาวน์เฮ้าส์ที่เวลาทำครัวหรือทำอะไรจะได้ยินกันบ้าง
2. ***มีปัญหากับเสียงมากกก** ได้ยินเสียงอะไรข้างบ้านก็พาลว่าเขากวนบ้างล่ะ แกล้งบ้างล่ะ เคยมีอาการรำคาญเสียงถึงขนาดตื่นกลางดึกแล้วไปตะโกนด่าข้างบ้านที่หลังบ้านด้วย
3. ชอบว่าคุณแม่หยาบๆเวลาคุยอะไรแล้วผิดใจกัน
4. ชอบนั่งจมปลัก เหมือนลักษณะกำลังคิดอะไรอยู่คนเดียว พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร
5. บางทีก็เอาปืนออกมาเล่น เหมือนประมาณว่าทำเสียงแก๊กๆเหมือนให้ข้างบ้านรู้ว่าฉันมีปืนนะ แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก
6. นอนไม่หลับบ่อย (แต่กินยาช่วยนะคะ เพราะไปหาหมอมา)
7. ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อบ่นว่าข้างบ้านอย่างนู้น อย่างนี้ อย่างนั้น บางวันมีปลุกคุณแม่ให้ลุกขึ้นมาฟังด้วย บางวันตื่นขึ้นมาเฟี้ยงของใส่กำแพงบ้าง เอาหมอนเฟี้ยงบ้าง
8. ชอบบอกว่าจะไปเอาเรื่องข้างบ้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะแม่กับเราห้ามไว้ค่ะ
9. ไปๆมาๆอยู่สองบ้าน มีเรื่องทั้งสองบ้าน อยู่ที่ไหนก็หาว่าข้างบ้านแกล้งตลอด
อาการคร่าวๆเป็นแบบนี้ค่ะ ที่น่าเป็นห่วงคือเรื่องเสียงที่หาว่าข้างบ้านทำเสียงนู่นนี่นั่นใส่ เป็นมาปีกว่าๆได้แล้ว นั่งเครียดกับคุณแม่ทุกวัน นั่งฟังคุณแม่เล่าให้ฟังแทบทุกวัน (เราไปทำงานค่ะ) เรียกได้ว่าเครียดกันทั้งบ้าน ไปหาหมอก็แล้ว (แต่ไม่ใช่จิตแพทย์โดยตรงนะคะ) หมอก็บอกว่าเป็นโรควิตกกังวล (แต่ไม่รู้ว่าที่เข้าไปหาคุณหมอเนี่ย พูดอะไรกับคุณหมอบ้าง) เลยให้ยามาทาน ไปหามาประมาณ 2 รอบ เหมือนอาการจะดีขึ้น แต่ก็วกกลับมาอีหรอบเดิม
ส่วนวิธีแก้ของเรากับคุณแม่ก็จะประมาณนี้ค่ะ
1. หาหนังสือธรรมะให้อ่าน (แต่อ่านแปบเดียววาง)
2. เวลามีเรื่องอะไรจะพยายามพูดให้เขาผ่อนคลาย ประมาณว่าไม่มีอะไรหรอก ไม่มีใครเขามาแกล้งหรอก แล้วก็พล่ามไปเรื่อยๆถึงผลลัพธ์ต่างนานาที่มันจะตามมา บลาๆๆๆ ไปเรื่อยๆจนเขาเข้าใจ แต่ก็แค่ ณ ตอนนั้น วันสองวันถัดมาก็เข้าอีหรอบเดิม
3. พยายามตามใจเขา อยากไปไหนก็ไป ไลน์ชวนเขาคุยเวลางานบ้าง ไม่อยากให้เขาเหงา
4. ถาม ไปหาหมอเพิ่มไหม เขาก็บอกไม่ไป ไม่ได้เป็นอะไร (อยากให้ไปหาจิตแพทย์ค่ะ)
5. พยายามพูดคุยกับเขา ทั้งๆที่เราก็พูดไม่ค่อยเก่ง แต่ก็พยายามหาเรื่องคุย เพราะดูๆเขาเป็นคนขี้เหงาค่ะ เพราะขนาดไปไหนก็อยากให้ไปทั้งพ่อแม่ลูก
เราเลยอยากจะถามว่า
1. หาคำแนะนำใหม่ๆ ไอเดียใหม่ๆ ในการช่วยให้เขาดีขึ้นกว่านี้ ตอนนี้เราคิดว่าเราจะไปปรึกษาจิตแพทย์คนเดียวในเร็วๆนี้ ว่าจะไป รพ.มนารมย์
2. มีใครเคยไป รพ.มนารมย์บ้างไหมคะ ถ้าจองคิวรอนานไหม ราคาเป็นยังไงบ้าง เราไปปรึกษาคนเดียวได้ไหม (เพราะเขาคงไม่ไปกับเราอ่ะค่ะ)
3. อาการแบบนี้มีสิทธิ์จะรุนแรงขึ้นอีกไหมคะ ขึ้นอยู่กับอะไรบ้าง เราพอจะใช้วิธีไหนควบคุมได้บ้าง กลัวเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ
ใครเคยเจอเคสแบบนี้มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือช่วยชี้แนะหน่อยนะคะ เครียดจริงๆค่ะ เครียดแทบทุกวัน อยากให้เขาอารมณ์ดี ไม่เครียด นอนหลับ ไม่วิตกกังวล อยากให้มองอะไรในแง่ดีบ้าง
รบกวนกันหน่อยนะคะ