ลูกเขยไม่ใช่ลูกเค้า เลิกกันก็เป็นแค่คนอื่น
นี้เป็นกระทู้แรกของผมเลย !! เป็นเรื่องราวที่อยากระบายไม่รู้จะเข้าใจกันไหมก็ขออภัยด้วย ขอพื้นที่เล็กๆได้ปลดปล่อยหน่อยไม่ได้หวังอะไร
เรื่องราวเกิดขึ้นหลังจากแต่งงาน
ผมเองใช้ชีวิตคู่คบหากันมา6ปี ผมรู้สึกได้เลยว่าที่บ้านแฟนเป็นครอบครัวคนจีนที่อบอุ่นต่างจากที่ผมเติบโตมา ที่บ้านผมนั้นเป็นครอบครัวมีปัญหาพ่อมีเมียน้อย แม่เลยไปกินเหล้าเลี้ยงดูกันมาแบบตัวใครตัวมัน คุยกันเสียงดังเหมือนทะเลาะกัน เอาง่ายๆโตมาแบบเรียนรู้ทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี ผมกับแฟนเริ่มต้นความรักจากความห่วงใยเพราะตัวเธอเองนั้นมีรักเก่าที่เลวร้ายมาก่อนแล้วรักเก่าก็ยังตามรังควาน เรารู้จักกันโดยบังเอิญเริ่มพูดคุยและเธอเล่าความทุกข์ให้ฟัง
ผมว่าเธอเป็นคนดีนะ ดีมากเกินกว่าจะเจอสังคมแย่ๆ ผมเลยเข้าไปดูแลและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่อ่อนแอมองโลกในแง่ดีเกินไปของเธอ
และเวลากะผ่านไปเนินนานจนหมั้นและแต่งงานกัน ช่วงนี้ครอบครัวผมเกิดปัญหาใหญ่มาก คือพ่อกำลังจะเกษียณจากงานที่ทำ แม่ก็เป็นตับแข็งระยะ3และแม่เป็นกังวลมากว่าพ่อจะไปอยู่กะเมียน้อย หลังจากแต่งงานแล้วทางบ้านแฟนก็อยากที่จะมีหลาน เราจึงพยายามจนสุดท้ายท้อง ทุกอย่างก็Happyดีแต่สุดท้ายก็มาหักมุม ช่วงที่ภรรยาใกล้คลอด วันที่น้ำเดินครั้งแรก คุณแม่ถูกตัวอะไรไงรู้ต่อยบวมที่ข้อมือ แต่แกว่าแกเมาแล้วล่มเลยบวมได้2วันพิษได้เข้าสู่กระแสเลือดจนต้องเข้าICU ส่วนภรรยาหมอบอกให้รออีก2วันถึงจะคลอดหลังลูกออกมาแม่ก็อาการดีขึ้นตอนนั้นชีวิตมีความสุขมากครับ และลูกก็คบ7วันแม่ทรุดอีกรอบจนหมอบอกว่าเรียกญาติได้เลย ก็กลับไปดูใจกันจนหมดลมสุดท้าย แม่จากไปอย่างใจหายช่วงเวลางานศพแม่เรากะทำอย่างที่ท่านบอกไม่ใส่ดำและทำอย่างสนุกในสิ่งที่แม่ชอบจนเสร็จงานศพก็จัดเตรียมจัดการเรื่องบ้านเรื่องต่างๆ และแล้วมันก็เกิดเรื่องบ้างอย่างเกิดขึ้นหลังเสร็จงานได้5วัน
นี้คือราวความรู้สึกที่ค่อยเสียไปจากนี้
ข้อความจากภรรยาส่งมาว่า "สนใจลูกบ้างเรายังมีกันอยู่ไหม" นี้คือข้อความที่ส่งมาเพราะผมยุ่งกับการจัดงานหลายอย่างและพบเจอกับญาติของแม่จึงไม่ค่อยได้มีเวลาโทรหาเธอ
และผมก็พยายามอธิบายให้เข้าใจแต่ผมก็ยอมรับว่าใช้อารมณ์บ้างแต่ก็โดนส่วนกลับมาว่า"ครอบครัวคุณคงไม่มีเค้าและลูกหลอก" อึ่ง??
จนเวลาผ่านไปหลายวันที่ทำงานโทรตามว่าให้กลับไปทำงานแต่ผมเองก็ยังรับอะไรไม่ทันเพราะแม่เสียลูกเกิดมันวุ่นวายไปหมด เจ้านายขู่ว่าไม่มาจะล็อกเงินเดือน ผมเลยโทรหาภรรยา ภรรยาเลยบอกว่ามาอยู่บ้านเค้าช่วยกันดูลูก
และแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไวมาก เพียงไม่กี่เดือนที่ผมมาอยู่บ้านเค้า
ช่วงแรกๆก็ดี เค้าให้เราค่อยช่วงงานให้เค้าเบาแรงขึ้น แต่พออยู่ได้สักพัก ภรรยาผมก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น ข่มกันมากขึ้นดูถูกความคิดผมทุกอย่างมองว่าผิดหรือไม่ดีเสมอ แล้วก็เริ่มมีความรู้สึกเหล่านี้เข้ามา ความรู้สึกว่าเรามาอยู่แล้วเพิ่มภาระค่าใช้จ่าย เลี้ยงหลานไม่พอต้องเลี้ยงลูกเขยด้วย เราขี้เกียจใช้คำว่าต้องดูลูกมาอ้าง พูดจาเสียงดัง พูดไม่สุภาพ ไม่สนใจเค้าให้มากกว่านี้
มันมีอีกหลายอย่างที่ค่อยๆทำลายความรู้สึกเราไปเรื่อยๆ แล้วก็ได้ยินคำบ้างคำจากปากภรรยา เนื่องจากผมเองเป็นคนพูดเสียงดังแล้วไอ้คำว่าขึ้นเสียงใครก็ได้ช่วยจำกัดความของคำว่าขึ้นเสียงหน่อยว่าแค่ไหนคือขึ้นเสียง เราเริ่มทะเลาะกันแล้วเทอก็พูดว่า รุ้ไหมฉันรู้สึกพลาดมากเลยที่เลือกคุณมา ผมก็เข้าใจน่ะเพราะว่าอารมณ์แต่ช่วงหลังๆมันมีแบบนี้บ่อยมาก จากเรื่องเล็กๆก็เยอะขึ้นมาทะเลาะกันมากขึ้น จนเธอว่าถ้าทะเลาะกันต่อหน้าลูกอย่างงี้เราอย่างอยู่กันเลย
มาถึงปัญหากะทางบ้านเค้า ตัวพ่อแฟนเองพูดกะคนอื่นว่าลูกเขยไม่กินเหล้าดูบุหรี่(ทั้งๆที่ผมกินเหล้าดูบุหรี่แต่ไม่ได้จัด)ปัญหามันเกิดขึ้นเมือผมไปเข้าสังคมคนที่รู้จักพ่อแฟนผมคือตอนนี้ผมย้ายมาอยู่บ้านเค้าแล้วกะสูบบุหรี่บ้างกินเหล้าบ้าง เค้าจึงแสดงอาการไม่พอใจแต่กลับไม่บอกเราไปบอกคนอื่นและต่อว่าเค้า ทำกลับกลายเป็นว่าเพราะคนอื่นชวนผม ทำให้ทุกคนเริ่มห่าง ยิ่งทำให้ผมเหมือนนกในกรงมากขึ้น
ปัญหาความไม่พอใจเรื่องช่วยงาน ผมเป็นลูกมือเค้าค่อยช่วยแล้วผมก็เริ่มลงมือทำบ้างแต่ก็ไม่ได้ชำนาญอะไร เค้าจึ่งไม่ให้ผมทำเพราะกลัวเสีย แต่กลับพูดว่าผมไม่ค่อยช่วยทำอะไรเลย
ปัญหาเรื่องคำพูดบ่อยทั้งที่มีอะไรไม่พอใจเค้าก็จะพูดกับคนอื่นอย่างเช่นภาระค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นหรือเราทำตัวไม่ดี
ปัญหาการเลี้ยงลูกสั้นๆง่ายๆ ยุ่งไม่ให้กัดไรไม่ให้ตอม ร้องสักเอะก็โดนด่าตัวเป็นลอยเป็นตุ่มเกิดปัญหาทันที
และอีกหลายๆปัญหาผมได้แต่ถามว่าเพราะอะไรเรามีความพยายามน้อยหรือเพราะพึงพาอาศัยเค้า เพราะอะไรแฟนเราถึงเปลี่ยนไปความเอาแต่ใจไร้เหตุผลหรือเพราะเค้าคิดว่าเป็นแม่ของลูกความเอาใจใส่ให้มากขึ้น จนแฟนเองกลับลืมตัวเราไปว่าเราเป็นยังไงลืมไปแล้วว่ารู้จักนิสัยเรารึป่าวทุกอย่างเปลี่ยนไปใจผมเริ่มออกห่างอยากจะออกไปแต่ผมก็คิดเสมอว่าถ้าไม่มีเราเค้าจะลำบากลูกจะเลี้ยงกันยังไง ผมพยายามปล่อยวางอคติ ไม่คิดอะไรแต่สุดท้ายคำๆนี้อยู๋ในหัวเสมอ
"ลูกเขยไม่ใช่ลูกเค้า เลิกกันไปเราก็เป็นคนอื่น"
ปล. อ่านแล้วอาจงงก็แค่อารมณ์ที่ผมปล่อยออกมาขออภัยไว้ด้วยชีวิตมันเปลี่ยนแปลงจนเข้าใจอะไรไม่ทันอาจจะอ่านแล้วไม่เข้าใจ
ปล2. ผมว่าอาจเป็นเพราะผมไม่พร้อมและยังไม่ได้สร้างอะไรเลยผมพึง24เรียนน้อยลงทุนเจ๊งไปเยอะช่วงม็อบ แล้วก็มาอยู่บ้านเค้าตัวเปล่าเลยเป็นแบบนี้มั้ง
ลูกเขยไม่ใช่ลูกเค้า เลิกกันก็เป็นแค่คนอื่น
นี้เป็นกระทู้แรกของผมเลย !! เป็นเรื่องราวที่อยากระบายไม่รู้จะเข้าใจกันไหมก็ขออภัยด้วย ขอพื้นที่เล็กๆได้ปลดปล่อยหน่อยไม่ได้หวังอะไร
เรื่องราวเกิดขึ้นหลังจากแต่งงาน
ผมเองใช้ชีวิตคู่คบหากันมา6ปี ผมรู้สึกได้เลยว่าที่บ้านแฟนเป็นครอบครัวคนจีนที่อบอุ่นต่างจากที่ผมเติบโตมา ที่บ้านผมนั้นเป็นครอบครัวมีปัญหาพ่อมีเมียน้อย แม่เลยไปกินเหล้าเลี้ยงดูกันมาแบบตัวใครตัวมัน คุยกันเสียงดังเหมือนทะเลาะกัน เอาง่ายๆโตมาแบบเรียนรู้ทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี ผมกับแฟนเริ่มต้นความรักจากความห่วงใยเพราะตัวเธอเองนั้นมีรักเก่าที่เลวร้ายมาก่อนแล้วรักเก่าก็ยังตามรังควาน เรารู้จักกันโดยบังเอิญเริ่มพูดคุยและเธอเล่าความทุกข์ให้ฟัง
ผมว่าเธอเป็นคนดีนะ ดีมากเกินกว่าจะเจอสังคมแย่ๆ ผมเลยเข้าไปดูแลและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่อ่อนแอมองโลกในแง่ดีเกินไปของเธอ
และเวลากะผ่านไปเนินนานจนหมั้นและแต่งงานกัน ช่วงนี้ครอบครัวผมเกิดปัญหาใหญ่มาก คือพ่อกำลังจะเกษียณจากงานที่ทำ แม่ก็เป็นตับแข็งระยะ3และแม่เป็นกังวลมากว่าพ่อจะไปอยู่กะเมียน้อย หลังจากแต่งงานแล้วทางบ้านแฟนก็อยากที่จะมีหลาน เราจึงพยายามจนสุดท้ายท้อง ทุกอย่างก็Happyดีแต่สุดท้ายก็มาหักมุม ช่วงที่ภรรยาใกล้คลอด วันที่น้ำเดินครั้งแรก คุณแม่ถูกตัวอะไรไงรู้ต่อยบวมที่ข้อมือ แต่แกว่าแกเมาแล้วล่มเลยบวมได้2วันพิษได้เข้าสู่กระแสเลือดจนต้องเข้าICU ส่วนภรรยาหมอบอกให้รออีก2วันถึงจะคลอดหลังลูกออกมาแม่ก็อาการดีขึ้นตอนนั้นชีวิตมีความสุขมากครับ และลูกก็คบ7วันแม่ทรุดอีกรอบจนหมอบอกว่าเรียกญาติได้เลย ก็กลับไปดูใจกันจนหมดลมสุดท้าย แม่จากไปอย่างใจหายช่วงเวลางานศพแม่เรากะทำอย่างที่ท่านบอกไม่ใส่ดำและทำอย่างสนุกในสิ่งที่แม่ชอบจนเสร็จงานศพก็จัดเตรียมจัดการเรื่องบ้านเรื่องต่างๆ และแล้วมันก็เกิดเรื่องบ้างอย่างเกิดขึ้นหลังเสร็จงานได้5วัน
นี้คือราวความรู้สึกที่ค่อยเสียไปจากนี้
ข้อความจากภรรยาส่งมาว่า "สนใจลูกบ้างเรายังมีกันอยู่ไหม" นี้คือข้อความที่ส่งมาเพราะผมยุ่งกับการจัดงานหลายอย่างและพบเจอกับญาติของแม่จึงไม่ค่อยได้มีเวลาโทรหาเธอ
และผมก็พยายามอธิบายให้เข้าใจแต่ผมก็ยอมรับว่าใช้อารมณ์บ้างแต่ก็โดนส่วนกลับมาว่า"ครอบครัวคุณคงไม่มีเค้าและลูกหลอก" อึ่ง??
จนเวลาผ่านไปหลายวันที่ทำงานโทรตามว่าให้กลับไปทำงานแต่ผมเองก็ยังรับอะไรไม่ทันเพราะแม่เสียลูกเกิดมันวุ่นวายไปหมด เจ้านายขู่ว่าไม่มาจะล็อกเงินเดือน ผมเลยโทรหาภรรยา ภรรยาเลยบอกว่ามาอยู่บ้านเค้าช่วยกันดูลูก
และแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไวมาก เพียงไม่กี่เดือนที่ผมมาอยู่บ้านเค้า
ช่วงแรกๆก็ดี เค้าให้เราค่อยช่วงงานให้เค้าเบาแรงขึ้น แต่พออยู่ได้สักพัก ภรรยาผมก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น ข่มกันมากขึ้นดูถูกความคิดผมทุกอย่างมองว่าผิดหรือไม่ดีเสมอ แล้วก็เริ่มมีความรู้สึกเหล่านี้เข้ามา ความรู้สึกว่าเรามาอยู่แล้วเพิ่มภาระค่าใช้จ่าย เลี้ยงหลานไม่พอต้องเลี้ยงลูกเขยด้วย เราขี้เกียจใช้คำว่าต้องดูลูกมาอ้าง พูดจาเสียงดัง พูดไม่สุภาพ ไม่สนใจเค้าให้มากกว่านี้
มันมีอีกหลายอย่างที่ค่อยๆทำลายความรู้สึกเราไปเรื่อยๆ แล้วก็ได้ยินคำบ้างคำจากปากภรรยา เนื่องจากผมเองเป็นคนพูดเสียงดังแล้วไอ้คำว่าขึ้นเสียงใครก็ได้ช่วยจำกัดความของคำว่าขึ้นเสียงหน่อยว่าแค่ไหนคือขึ้นเสียง เราเริ่มทะเลาะกันแล้วเทอก็พูดว่า รุ้ไหมฉันรู้สึกพลาดมากเลยที่เลือกคุณมา ผมก็เข้าใจน่ะเพราะว่าอารมณ์แต่ช่วงหลังๆมันมีแบบนี้บ่อยมาก จากเรื่องเล็กๆก็เยอะขึ้นมาทะเลาะกันมากขึ้น จนเธอว่าถ้าทะเลาะกันต่อหน้าลูกอย่างงี้เราอย่างอยู่กันเลย
มาถึงปัญหากะทางบ้านเค้า ตัวพ่อแฟนเองพูดกะคนอื่นว่าลูกเขยไม่กินเหล้าดูบุหรี่(ทั้งๆที่ผมกินเหล้าดูบุหรี่แต่ไม่ได้จัด)ปัญหามันเกิดขึ้นเมือผมไปเข้าสังคมคนที่รู้จักพ่อแฟนผมคือตอนนี้ผมย้ายมาอยู่บ้านเค้าแล้วกะสูบบุหรี่บ้างกินเหล้าบ้าง เค้าจึงแสดงอาการไม่พอใจแต่กลับไม่บอกเราไปบอกคนอื่นและต่อว่าเค้า ทำกลับกลายเป็นว่าเพราะคนอื่นชวนผม ทำให้ทุกคนเริ่มห่าง ยิ่งทำให้ผมเหมือนนกในกรงมากขึ้น
ปัญหาความไม่พอใจเรื่องช่วยงาน ผมเป็นลูกมือเค้าค่อยช่วยแล้วผมก็เริ่มลงมือทำบ้างแต่ก็ไม่ได้ชำนาญอะไร เค้าจึ่งไม่ให้ผมทำเพราะกลัวเสีย แต่กลับพูดว่าผมไม่ค่อยช่วยทำอะไรเลย
ปัญหาเรื่องคำพูดบ่อยทั้งที่มีอะไรไม่พอใจเค้าก็จะพูดกับคนอื่นอย่างเช่นภาระค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นหรือเราทำตัวไม่ดี
ปัญหาการเลี้ยงลูกสั้นๆง่ายๆ ยุ่งไม่ให้กัดไรไม่ให้ตอม ร้องสักเอะก็โดนด่าตัวเป็นลอยเป็นตุ่มเกิดปัญหาทันที
และอีกหลายๆปัญหาผมได้แต่ถามว่าเพราะอะไรเรามีความพยายามน้อยหรือเพราะพึงพาอาศัยเค้า เพราะอะไรแฟนเราถึงเปลี่ยนไปความเอาแต่ใจไร้เหตุผลหรือเพราะเค้าคิดว่าเป็นแม่ของลูกความเอาใจใส่ให้มากขึ้น จนแฟนเองกลับลืมตัวเราไปว่าเราเป็นยังไงลืมไปแล้วว่ารู้จักนิสัยเรารึป่าวทุกอย่างเปลี่ยนไปใจผมเริ่มออกห่างอยากจะออกไปแต่ผมก็คิดเสมอว่าถ้าไม่มีเราเค้าจะลำบากลูกจะเลี้ยงกันยังไง ผมพยายามปล่อยวางอคติ ไม่คิดอะไรแต่สุดท้ายคำๆนี้อยู๋ในหัวเสมอ
"ลูกเขยไม่ใช่ลูกเค้า เลิกกันไปเราก็เป็นคนอื่น"
ปล. อ่านแล้วอาจงงก็แค่อารมณ์ที่ผมปล่อยออกมาขออภัยไว้ด้วยชีวิตมันเปลี่ยนแปลงจนเข้าใจอะไรไม่ทันอาจจะอ่านแล้วไม่เข้าใจ
ปล2. ผมว่าอาจเป็นเพราะผมไม่พร้อมและยังไม่ได้สร้างอะไรเลยผมพึง24เรียนน้อยลงทุนเจ๊งไปเยอะช่วงม็อบ แล้วก็มาอยู่บ้านเค้าตัวเปล่าเลยเป็นแบบนี้มั้ง