...ไม่ เคย เสีย ใจ..ที่..ได้ รัก เธอ...

กระทู้สนทนา

คง เป็น โชค ชะ ตา ฟ้า กำ หนด
จึง จรด เส้น ชี วิต ขีด ทาง ฝัน
ให้ สอง เรา มา พบ บรร จบ กัน
เริ่ม คืน วัน รัก มอบ ตอบ ด้วย ใจ

ให้ โอ กาส ลิ้ม รส หวาน ผ่าน ความ รัก
ใน ทรวง ปัก รัก คง มั่น มิ หวั่น ไหว
ให้ เรา เคียง ข้าง กัน ทุก วัน ไป
เติม สาย ใย ด้วย ใจ รัก สลัก ลง

แล้ว ก็ ฟ้า เบื้อง บน เป็น คน พราก
ให้ เรา จาก..รัก จบ ไป ไม่ ใหล หลง
ให้ เวลา น้อย นิด แทบ ปลิด ปลง
เหมือน สาป ส่ง ลา หาย ตาย จาก กัน

รู้ ว่า ไม่ มี โอ กาส ได้ วาด หวัง
จะ เหนี่ยว รั้ง เธอ ไว้ ใกล้ กับ ฉัน
ได้ แต่ พรอด พร่ำ ผ่าน ขาน รำ พัน
ผ่าน คืน วัน ผ่าน เดือน มิ เลือน ไป

แค่ เธอ รัก ฉัน ผ่าน มา นาน แล้ว
แม้ จะ แคล้ว คลาด เคลื่อน เลือน เฉ ไฉ
รัก เคย มอบ ตอบ กัน บ้าง อย่าง ห่วง ใย
ขอ รู้ ไว้ เป็น เกรียติ นัก จัก เกิน พอ

นับ แต่ นี้ จะ ไม่ ขอ รอ เธอ หวน
แม้ จะ  ครวญ คร่ำ ช้ำ ย้ำ คำ ขอ
ขอ รัก อย่าง ข้าง เดียว เกี่ยว เก็บ รอ
ลบ รอย ท้อ พ้อ หม่น ให้ พ้น ไป

หาก วัน นี้ ต้อง จาก กัน มิ หัน กลับ
จะ เลือน ลับ ลา ร้าง จาง ไป ไหน
ขอ เธอ จง รับ รู้ อยู่ ข้าง ใน
ว่า ไม่ เคย เสีย ใจ..ได้ รัก เธอ...



           "  เพ็ญ พิช ญา "