**เป็นกระทู้แรกค่ะ ยาวไปหน่อยแต่เราไม่มีที่ปรึกษาหรือระบายจริงๆค่ะ ช่วยชี้ทางให้ด้วยนะคะผู้ใจดี**
 
   เราใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอดพ่อกับแม่แยกทางกันตอนอายุ13 พอบ้านแตกสาแหรกขาดพ่อไปทาง แม่ก็มีใหม่ก็ต้องไปอาศัยพึ่งใบบุญอยู่กับคนนั้นทีคนนี้ที เวลาเห็นเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจทุกที ทำไมเราไม่เป็นแบบเขา เราทำงานหนักมากตั้งแต่นั้นค่ะ เซเว่น โลตัส สเว่นเซ่น แม็ค เซลขายของเดินเป็นกิโลๆ pcร้านยา (แบบของขึ้นลงขายของให้เขาแล้วก็ขายของบริษัทที่เราทำด้วย)  รวมทั้งไปขออยู่กับใครก็ต้องช่วยงานเขาซึ่งแน่นอนค่ะเขาใช้เราคุ้มกับค่าข้าวเขาแน่นอน และอีกเยอะมากๆค่ะ เหนื่อยมากค่ะร้องไห้เท่าไหร่ก็ไม่ชินเวลามีอะไรกระทบจิตใจที่มันจี้ปมในใจเรา

   เราอยู่คนเดียวมา7ปี จากเด็กคนนึงมาเป็นเราทุกวันนี้ไม่ได้ดีขึ้นมากหรอกค่ะแต่ก็มีทางออกมากขึ้น  ตอนพ่อป่วยหนัก  พ่อเองก็ไปอาศัยคนอื่นเขาอยู่เหมือนกันแกแก่และทำงานไม่ไหว รู้ทีหลังว่าแกเป็นมะเร็งตับ ช่วงนั้นแกอาการทรุดหนักมากหนักจนรูปร่างสภาพร่างกายเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคน เราเห็นพ่อครั้งแรกคำถามที่เกิดขึ้นมาในใจคือ "เราปล่อยเขาอยู่คนเดียวแบบนี้ได้ยังไง นี่พ่อเรานะ ร่างกายผอมแห้งติดกระดูกเราปล่อยเขาสู้กับโรคร้ายแบบนี้คนเดียวได้ยังไง" ความรู้สึกผิด ความเสียใจหดหู่ใจมันพลั่งพรูออกมาจนเราพูดไม่ถูก

   ณ วินาทีนั้นเราตัดสินใจคว้าเงินร้อนค่ะ งานอะไรที่ได้เงินเยอะและเร็ว  เป็นทางเดียวทีจะช่วยพ่อได้เราคิดแบบนั้น เราคิดว่ายังไงก็ต้องลองดู "นี่พ่อเรา นี่พ่อเรานะ นี่คือพ่อเรา จะปล่อยให้เขาไปแบบทรมานแล้วรอดูเฉยๆหรอ เราต้องหาทางออก "ตอนนั้นคิดวนไปวนมาจนในที่สุดก็ตัดสินใจทำ เป็นพริตตี้สปาค่ะ (นวดกับปู่)ทั้งๆที่พูดเลยค่ะว่าไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีอะไรกับผช ไม่เคยเลยจริงๆค่ะ แต่เรากล้าทำมันเราสงสารพ่อ สงสารสุดหัวใจเลยค่ะ เงินทองจะไปหยิบไปยืมใครที่ใหนก็ไม่มี ตัวคนเดียวจิงๆเราทำงานเปลืองตัวแบบนั้นเดือนกว่าๆค่ะ (งานนี้ไม่ต้องมีอะไรกับลค.นะคะ) ได้เงินมากพอรักษาพ่อพาพ่อไปรพ.  แต่แล้วแกก็เสียในสุดค่ะเสียใจมากค่ะ

           เราเลิกทำงานแบบนั้นทันที เพราะเราเองก็ไม่สบายใจหลังจากพ่อเสีย แล้วก็เริ่มหางานกินเงินเดือนปกติ กลับสู่ชีวิตลุ่มๆดอนๆแบบเดิม

***เรื่องพีคเริ่มจากตรงนี้ค่ะ****
     เราใช้ชีวิตกินเงินเดือน เดือนชนเดือนเดือนล่ะ9000 ค่ะ เหลือบ้าง อดบ้าง แต่เราไม่เคยคิดกลับไปทำงานแบบนั้นอีกเลย

     วันนึงมีพี่ผชคนนึง ติดต่อเรามาทางแชทเฟส ถามไถ่ว่าเป็นยังไง เราจำได้ค่ะและเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

      "ดีครับน้อง... ตอนนี้เป็นไงบ้างหายไปนานเลย ไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้วหรอ"

      เขาเป็นคนทีเราเคยเจอตอนเราไปทำงานอย่างว่านั้นล่ะค่ะ แต่ผ่านมา8เดือนแล้วนะคะ เราก็ตอบเขากลับไปตามความจริง

      (บอกก่อนเลยนะคะผช.คนนี้คือแฟนคนปัจจุบัน และตอนทำงานเราไม่เคยทำงานให้กับเขาค่ะแต่เขาเคยเลี้ยงข้าวและพูดคุยกัน) มันประจวบกับช่วงนั้นเราตกงานเพราะเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว แล้วก็ปรึกษาพี่เขาเกี่ยวกับปัญหาหลายๆอย่างเขาก็คอยให้คำแนะนำ

       จนนัดเจอกัน หลังจากนั้นเขายื่นมือเข้ามาช่วย เขามาคอยโอบอุ้มเราทุกอย่างค่ะในเวลานั้น พาเราไปนู้นไปนี้ ดูแลเวลาเราป่วย คอยหายุกหายาให้ ดูแลความเป็นอยู่จนในที่สุดเขาได้หัวใจเราไปจริงๆค่ะ หลังจากที่เราเริ่มรักเริ่มผูกพันธ์  

        เราชอบเขาเพราะเขาเติมความอบอุ่นในใจให้เราได้ เขาป็นทุกอย่างในชีวิตเราเลย เหมือนได้กลับสู่คำว่า 'ครอบครัว'

       เขาพูดว่าเขาชอบเราที่เราสู้ชีวิตเรากตัญญูเข้าใจว่าเรายอมไปทำงานอย่างนั้นเพื่ออะไร

       สิ่งที่เราขออย่างแรกเลยถ้าคิดจะจริงจังจริงใจกับเราเลิกเที่ยวโดยเด็ดขาด เขาบอกว่าเขาเลิกเที่ยวก่อนที่จะมาเจอกันแล้ว เลิกเที่ยวไปนานแล้ว (ก็อยู่ในช่วง8เดือนที่เราเลิกทำงานแบบนั้นล่ะค่ะ)เพราะเราเจอเขาที่นั้นครั้งแรก เขาอายุ39 ส่วนเรา21ปีนี้ค่ะ เขาให้สัญญาว่าจะเลิกเที่ยว

      เพราะอะไรทำให้เราเชื่อเขาสุดหัวใจรู้มั้ยคะ เขาธรรมดามากค่ะไม่ได้รวยขับเบนซ์ มีบ้านมีคอนโดให้เราไม่ใช่นะคะ เป็นเจ้าของธุรกิจค่ะแต่รายได้ตกมากช่วงที่คบกับเรารวมถึงพี่เขามีหนี้มากจนเจียดเงินใช้เดือนชนเดือน ได้มามากก็จ่ายออกมากเพราะจ่ายหนี้ ส่วนนึงคือหนี้บัตรเครดิตที่ก่อตัวขึ้นมาจากการติดเที่ยวผู้หญิง หลงในกามของเขานั่นล่ะคะ และพูดตรงๆเลยนะคะ เราไม่เคยคิดค่ะว่าเราจะรักเขาเลยค่ะไม่คิดว่าจะรักได้มากขนาดนี้ เพราะบุคลิกการเข้าสังคมทุกอย่างมันดูแปลกและแตกต่างจากคนทั่วไปมากๆ เขาบอกว่าเขาจีบใครก็มีแต่โดนหลอกเอาเงิน พยายามจีบคนนั้นคนนี้แต่ไม่เคยติดไม่เคยมีใครให้ความสำคัญเขาไม่เคยมีใครเห็นค่าเขา (แล้วส่วนมากที่เขาเลือกจีบคือสาวๆสวยๆ เด็กรุ่นๆทั้งนั้นค่ะ อายุรุ่นเดียวกันไม่เอาค่ะไม่ชอบ)ไม่แปลกค่ะที่เขาไม่เอา - -*

     แต่ก็อย่างว่าค่ะหมาเคยกินขี้ วันนั้นเราไม่ได้ตั้งใจจะดูมือถือเขาหรอกค่ะ แต่มันบังเอิญมีไลน์เด้งขึ้นมาหน้าจอ แล้วเขาไปข้างนอกพอดี มองแว้บแรกเป็นชื่อไลน์ที่เราคุ้นมากค่ะ เราใจเต้นตุบตับๆ ขออย่าให้มีอะไรอย่างที่เซ้นต์มันบอกเลย แต่ก็หนีไม่พ้น ชื่อไลน์ที่ว่า
      
     คุ้นนั้นเป็นน้องที่เรารู้จักกันตอนทำงานที่พริตตี้สปาค่ะ ข้อความที่อ่านและจับใจความได้ทั้งน้ำตาคือ น้องต้องการเงินค่าเทอมแล้วเขา2คนก็นัดทำเรื่องอย่างว่ากันนอกร้านค่ะ

     "ให้พี่ไปรับที่เดิมมั้ย พี่คิดถึงเราอยากกอดจะแย่อยู่แล้ว"
     "ค่ะ มารับที่คอนโดเลยค่ะ ขอ3ชั่วโมงกลับนะคะ แฟนหนูจะสงสัยเอา"
     ประมานนี้ค่ะ มีมากกว่านี้ด้วย - -* แล้วน้องเขามีแฟนอยู่แล้วด้วย คือเราเสียใจมาก เขากลับบ้านมาเราเปิดประเด็นพูดทันทีค่ะ เขาก็ปฏิเสธอย่างเดียวค่ะว่าไม่ได้ไป ในแชทนัดกันก้จริงแต่ไม่ได้ไปสักหน่อยนิ (แถรได้เฮียสุดๆ) จนยอมจำนนต่อหลักฐานเพราะเราโทรไปถามน้องตรงๆเลยจ๊ะ น้องตอบมาว่าไปมาจริงๆ เขาทำอะไรไม่ถูกยอมก้มกราบเท้าเรา ขอโอกาสเราทุกอย่าง ในที่สุดใจอ่อนค่ะยอมให้โอกาส รักไปแล้วนี่หว่า รักแรกคนแรกยอมให้เขาไป แต่สิ่งสวยงามจบลงตั้งแต่รื่องนี้ล่ะคะ เขาไม่สามารถทำให้เรากลับมาเชื่อใจเขาได้เหมือนเดิม ยังชอบแชทกับผญยั่งว่า บวกกับเขาเป็นตากล้องชอบถ่ายรูป และชอบทักแชทสาวๆม่อไปเรื่อย เขาบอกว่า

   "งานก็คืองาน เรื่องมันผ่านมาแล้ว ตอนนี้แค่คุยไม่ได้ไปเอากันสักหน่อย แล้วส่วนใหญ่ก็เป็นนางแบบที่เขาเคยถ่ายรูป เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องทั้งนั้น"

   มีครั้งนึงเราแกล้งหลับแล้วแอบปรือตามองว่าเขาแชทกับใคร เขานัดผญคนนึงค่ะ บอกว่าอยากถ่ายรูปให้ สมมุติชื่อบีนะคะ เราไม่พอใจมากทำไมมีอะไรปิดบังอีกถามเดี๋ยวนั้นเลยว่า คุยกับใคร แน่นอนเขาตกใจที่เรายังไม่หลับ เขารีบแก้ตัวยกใหญ่ โอเคเรื่องนี้จบไป แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดคุยกับผญ.คนนี้นะ เราดูอยู่เรื่อยๆ แต่ในแชทก็ติดต่อขอถ่ายรูปปกติ ไม่ใช่ผู้หญิงยั่งว่า ช่วงนั้นทะเลาะกันบ่อยเรื่องคนชื่อบี เวลาผ่านไปเราก็ปล่อยผ่านไม่คิดอะไร

   ทะเลาะกันบ่อยๆเข้า เวลาเราพูดให้เขาจนมุมกับการกระทำผิดๆของเขา เขาก็จะหาว่าเราดูถูกเขา เริ่มใช้กำลังกับเราบ่อยขึ้นทุกครั้งที่ทะเลาะกันแรงๆ เคยขอเลิกเขสก็ขอโอกาส บอกจะปรับปรุง  มันรักไปแล้วถึงมันจะเฮียแค่ใหนเราก็รักมากๆไปแล้ว มันอยากจะไปแต่ก็กลัวไปหมด ด้วยความที่เราใช้ความรู้สึกเก่งกว่าเหตุผลเราจึงเป็นควายต่อไปจนกระทั่งล่วงเลยมา1ปี เราก็จับได้อีก

   เรากลับมาทำงานค่ะเพราะตอนนั้นรายได้พี่เขาไม่มีเข้าเลย เราก็ช่วยรับผิดชอบตัวเองในช่วงนั้นให้ผ่านมาได้ เขาพูดกับเราว่า

   "ช่วงนี้สู้ๆไปก่อนนะ อีกไม่กี่เดือนก็ดีขึ้นพี่ขอโทษที่ทำให้เราลำบากทั้งที่มีพี่"

  เราไม่คิดอะไรเลยค่ะเพราะลำบากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว เขาเลี้ยงดูเราดีถือเป็นกำไร ในยามที่คนรักแย่เราจะทิ้งเขาได้ยังไง เมื่อก่อนอยู่คนเดียวเราก็สู้ปากกัดตีนถีบมาได้ จนกระทั่งวันนึงมีสายโทรสับของเขาโทรเข้ามา ขึ้นชื่อว่าแอนนี่ โทรเข้ามา4สาย เขากดปิดเสียงแล้วไม่รับ ซึ่งไม่ใช่นิสัยของเขาเลย ก็เอ่ะใจเลยถามไปว่าทำไมไม่รับ เขามีพิรุธมาก บอกเงียบไปเหอะ พูดกับเราแบบนี้ทั้งๆที่ไม่เคยเป็น จนทะเลาะกันใหญ่อีกครั้งนึงถึงขั้นเกือบเลิกค่ะ เขาโกรธมากที่เราไม่เชื่อใจ คอยจับผิด มาเกบข้าวเกบของจะเลิกกับเราครั้งแรกค่ะซึ่งเขาไม่เคยทำแบบนี้ เราช็อคมาก ขอโทษเขาที่เราระแวงเราไม่เชื่อใจ เขาบอกว่าแอนนี่เป็นลค.ที่เรื่องมากจะจ้างถ่ายงานแต่ไม่อยากรับ โอเคเราก็ไม่ได่เชื่อหรอกนะแต่ก็ปล่อยให้มันจบ

   จนในที่สุดเรื่องก็แดง 2เดือนหลังจากนั้นก็มีสายโทรสับของแอนนี่โทรเข้ามาอีก เขานั่งอยุ่กับเราครั้งนี้โทรมา7สาย สายที่7แฟนเรารีบปิดเครื่องถอดแบตทันทีค่ะ เราจับพิรุธได้แต่นิ่งไว้ไม่ถามอะไร แค่พูดแกมหยอกๆว่า "แอนนี่อีกล่ะ โทรจิกขนาดนี้ลูกค้าหรือเจ้าหนี้"

      เราใช้ข้อมูลทั้งหมดตั้งแต่สายแอนนี่ ครั้งแรกที่ทะเลาะกันเมื่อตอนนั้นแล้วค่ะ เราแอบบันทึกเบอร์แอนนี่ไว้ในโน้ต ครั้งนี้เรากดโทรออกแล้วเซฟเบอร์ทันที ตามคาดค่ะไลน์เด้งขึ้นมาทันทีเป็นไปตามแผน แต่ที่ช็อคสุดก็คือรูปโปรไฟล์ไลน์แอนนี่คือคนชื่อบีค่ะ เบอร์ของแอนนี่แท้จริงแล้วคือบี คนที่เราเคยสงสัยแล้วเป็นประเด็นให้ต้องทะเลาะกันเรื่อยๆนั่นล่ะค่ะ

    รวบรวมสติทุกอย่างตัดสินใจสืบต่อว่าบี คือใครสิ่งแรกที่เราสงสัยเลยคือต้องเป็นผญ ที่ทำงานอย่างว่าแน่นอน เพราะไม่มีทางเลยที่นางแบบจะติดต่อแฟนเราเอง มีแต่มันไปม่อเขา จีบเขาถ่ายรูป ผลการสืบสวนหาข้อเท็จจริงสรุปได้ว่าบีคือเด็กที่ทำงานในพริตตี้สปา 1ในที่ๆแฟนเราเคยไปเที่ยวก่อนมาเจอเราค่ะ  เจอกันทุกเดือน เจอทีนึงมีอะไรกันก็ให้รอบล่ะ 5000-7000 ค่ะ

    ครั้งนี้เสียใจจนพูดไม่ออกค่ะ ไม่ปรึกษาใคร เจ็บใจกับคำพูดตอนที่เขาบอกให้เราสู้ไปกับเขาตอนเขาไม่มีตัง เราไม่ขอเงินเขามาตั้งแต่นั้นค่ะรู้ว่าเขาไม่มีช่วยเขาประหยัด อยู่กับเขารักเขามาตลอด เพราะเรารักเขา ลองคิดดูค่ะในวันที่เขาบอกเขาไม่มีเงิน แต่เขามีเงินไปให้บี ไปทำเรื่องอย่างว่า มีเงินให้บีเดือนล่ะ5000-7000 เจอกันแค่1คืน บีเองก็มีแฟน.

    เราเริ่มตีตัวห่างออกมา ไม่อยากพูดไม่อยากทะเลาะมันเจ็บจนชาไปหมด เขาเองพอเริ่มเห็นเราแปลกๆไป ก็ไปปรึกษาเพื่อน แถมมีการพูดด้วยนะว่าถ้าเรากับเขาเข้ากันไม่ได้ก็ต้องพอ แต่พอเขาเริ่มรู้ตัวว่าเราจะไปจริงๆ เขาก็เปิดประเด็นถามเราตรงๆคาดคั้นให้ได้ว่าเราเป็นอะไรจนทะเลาะกันค่ะ เราอารมย์พุ่งถึงขีดสุดเลยพลั้งปากพูดออกมาหมดค่ะว่ารู้ทุกๆอย่างแล้ว เราไม่เอาอีกแล้ว
   'กลับมาคบกันอีกก็ต้องแย่อีกเพราะความเชื่อใจของเราไม่มีเหลืออีกแล้ว สุดท้ายพอเราระแวงก็ทะเลาะกันบ้านแตกอีก ทะเลาะกันแรงๆพี่ก็ระงับอารมย์ตัวเองไม่ได้ก็ใช้กำลังกับเราอีก เราพอแล้วไม่มีคำว่าโอกาสให้อีกแล้ว ไปหาคนอื่นแล้วปรับปรุงตัวเถอะ'

        ครั้งนี้เขาร้องไห้ฟูมฟายก้มเอาหัวมาแนบเท้าเรา บอกเราสำคัญที่สุด ขอโอกาสรอดูได้มั้ยพี่จะทำให้ดีทุกอย่าง ขอโอกาส บลาๆๆๆ ดีขึ้นสุดๆค่ะไม่เกินอาทิตย์ เราก็ใจอ่อนยอมให้โอกาสเขาอีก

เราเจ็บใจกับการที่เราทำงานรับผิดชอบตัวเองให้เขา ไม่ได้อยากเป็นภาระเขาเพิ่ม จนกว่าเขาจะใช้หนี้ที่เกิดขึ้นจากกิเลศตัณหาของเขาหมดก่อน แต่ในขณะที่เราคิดแบบนั้นเขากลับมีเงินไปให้ผู้หญิงแบบนั้น ผู้หญิงข้ามคืน กับเราที่เขาพาเข้าบ้านเจอพ่อเจอพี่เจอครอบครัวของเขาทุกๆคน รวมถึงคนงานที่ทำงานให้กับเขาก็รักเราเอ็นดูเรา

ตัดสินใจด้วยความแค้นค่ะ รักเหลือมั้ยเหลือค่ะมากด้วยแต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม เราออกจากงานอยู่เฉยๆค่ะ ทุกอย่างถ้าเขายังรับผิดชอบเราไหวยังอยากมีเรา เราก็อยู่ต่อค่ะ (เป็นความคิดที่ผิดนะคะแต่ไม่เป็นเราไม่รู้จริงๆค่ะ) จุดมุ่งหมายคือถ้าเราอยู่เฉยๆ เราอยากจะรู้ว่าเขาจะรับผิดชอบเราได้มั้ย เพราะถ้าเราอยู่กับเขาตลอด ว่างตลอด เขาก็จะไม่มีเวลาไปทำเรื่องที่เขาเคยชอบหรือทำได้ยากขึ้น เขาจะสละมันเพื่อวันข้างหน้าถ้าต้องมีลูกมีครอบครัวกับๅเรา เขาจะทิ้งสิ่งแย่ๆพวกนั้นได้จริงหรือป่าว ทิ้งนิสัยม่อไปทั่วได้จริงมั้ย ผ่านมา2เดือนแล้วค่ะ เขาดีขึ้นมากจริงๆ

จนมาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา....