วันนี้ (พฤหัสที่ 10 กันยายน 2558 เวลาประมาณ 6.30-7.00น.) ขณะฉันที่กำลังโดยสารรถไฟฟ้าใต้ดินอยู่ ฉันยืนแล้วก็อ่านหนังสือพิมพ์ไปเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงดังจากผู้หญิง (เดาว่าเป็นแม่) กำลังพูดกับเด็กผู้ชาย (คาดว่าน่าเป็นลูกชาย ที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนเอกชนชายล้วนแห่งหนึ่งย่านสีลมสาทร) ด้วยปัญหาที่ว่า ทำยังไงก็ได้ให้สายกระเป๋าเป้สั้นลง
ผญ : ฉันอยากจะรู้นักแกมีสมอง บ้างหรือเปล่า นั่นหนะๆ ตัวล็อค เอาออก แล้วทำไงให้มันสั้นลง แกนั่งลงสิ จะก้มทำไม
ดช : ทำตามในขณะที่มือยังถือมือถือยี่ห้อผลไม้ อยู่ เก้ๆกังๆ
ผญ : (ผญ ยืนพูดไป ก็ถือมือถือยี่ห้อผลไม้เช่นเดียวกัน แต่เล่นไปด้วยบ้าง) ฉันบอกให้แกนั่งลงไง ฉันจะดูซิ แกจะทำได้ไหม เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้เลย แล้วแกจะทำมาหากินอะไรได้ ไม่ต้องไปเรียนแล้ว
ดช : ดึงๆ เชือกกระเป๋า พยายามทำให้สั้นลง โดยไม่ได้เถียงหรือพูดอะไร
ผญ : ไหนเอามาดูซิ นี่สั้นลงตรงไหน แกดูซิ เชือกมันยาวออกมามากกว่าเดิมอีก.....
ในขณะที่คนที่ยืนอยู่แถวนั้นมองกันทุกสายตาทั้งวัยคุณตา วัยรุ่น วัยทำงาน และบทบาทคนเป็นแม่ที่มาส่งลูกสาววัยมัธยมเช่นเดียวกันในพื้นที่นี้ โดยที่ ผญ และดช ไม่ได้สนใจ คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ฟังแล้วมันทำให้รู้สึกแย่จริงๆ กับบทบาทความเป็นแม่ (ขออนุญาตแทนผญ = แม่ตามที่เราคิด) คำแทนตัวเองว่าแม่ยังไม่มี ยังแทนตัวเองว่าฉัน แล้วเรียกลูกตัวเอง ว่า แก ยังไม่จบเพียงเท่านี้ พอได้นั่งก็ยังพูดต่อในเรื่องเดิม ถ้ามือถือยี่ห้อผลไม้ที่แกใช้อยู่ไม่ได้ช่วยอะไร ให้แกฉลาดขึ้น ก็ไม่ต้องใช้หรอก (ในขณะที่แม่ก็ยังกดเล่นมือถืออยู่) เห็นแล้วมันเพลียใจจริงๆคะ แต่ในความขัดแย้งนี้ยังมีความขัดแย้งที่เหนือกว่าค่ะ บ่นสักพัก
ผญ : ไหนยื่นหน้ามาให้แม่หอมแก้มซิ (เอ่อะ ถ้าฉันเป็นลูกคงไม่ได้รู้สึกถึงความรักของคุณหรอกค่ะ) มานี่! ยื่นแก้มมา เดี๋ยวนี้!
จนท : Next station Silom (ตัดบทสนทนาสักทีคะ แล้วผญ-ดช ก็ออกจากสถานีไป) ฉันลงที่สถานีนี้เหมือนกันคะ แต่ไม่อาจจะติดตามเรื่องราวต่อไปได้ว่าเป็นเช่นไร ขอแยกไปที่ทางขึ้นบันไดเลื่อนอีกด้านหนึ่งดีกว่า
ความสัมพันธ์แบบนี้ คืออะไร ฉันรู้สึกโชคดีมากเลยคะ ที่มีแม่ที่รักฉัน และไม่เคยต้องทำให้ฉันต้องเผชิญกับสถานการณ์อย่างดช. ผู้นี้
มีใครอยู่ในพื้นที่ ขบวนนี้กับฉันบ้างคะ ลองมาแชร์กันหน่อย ว่าคุณมีความเห็นอย่างไร
แชร์ประสบการณ์นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกับแม่ลูกคู่นี้
ผญ : ฉันอยากจะรู้นักแกมีสมอง บ้างหรือเปล่า นั่นหนะๆ ตัวล็อค เอาออก แล้วทำไงให้มันสั้นลง แกนั่งลงสิ จะก้มทำไม
ดช : ทำตามในขณะที่มือยังถือมือถือยี่ห้อผลไม้ อยู่ เก้ๆกังๆ
ผญ : (ผญ ยืนพูดไป ก็ถือมือถือยี่ห้อผลไม้เช่นเดียวกัน แต่เล่นไปด้วยบ้าง) ฉันบอกให้แกนั่งลงไง ฉันจะดูซิ แกจะทำได้ไหม เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้เลย แล้วแกจะทำมาหากินอะไรได้ ไม่ต้องไปเรียนแล้ว
ดช : ดึงๆ เชือกกระเป๋า พยายามทำให้สั้นลง โดยไม่ได้เถียงหรือพูดอะไร
ผญ : ไหนเอามาดูซิ นี่สั้นลงตรงไหน แกดูซิ เชือกมันยาวออกมามากกว่าเดิมอีก.....
ในขณะที่คนที่ยืนอยู่แถวนั้นมองกันทุกสายตาทั้งวัยคุณตา วัยรุ่น วัยทำงาน และบทบาทคนเป็นแม่ที่มาส่งลูกสาววัยมัธยมเช่นเดียวกันในพื้นที่นี้ โดยที่ ผญ และดช ไม่ได้สนใจ คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ฟังแล้วมันทำให้รู้สึกแย่จริงๆ กับบทบาทความเป็นแม่ (ขออนุญาตแทนผญ = แม่ตามที่เราคิด) คำแทนตัวเองว่าแม่ยังไม่มี ยังแทนตัวเองว่าฉัน แล้วเรียกลูกตัวเอง ว่า แก ยังไม่จบเพียงเท่านี้ พอได้นั่งก็ยังพูดต่อในเรื่องเดิม ถ้ามือถือยี่ห้อผลไม้ที่แกใช้อยู่ไม่ได้ช่วยอะไร ให้แกฉลาดขึ้น ก็ไม่ต้องใช้หรอก (ในขณะที่แม่ก็ยังกดเล่นมือถืออยู่) เห็นแล้วมันเพลียใจจริงๆคะ แต่ในความขัดแย้งนี้ยังมีความขัดแย้งที่เหนือกว่าค่ะ บ่นสักพัก
ผญ : ไหนยื่นหน้ามาให้แม่หอมแก้มซิ (เอ่อะ ถ้าฉันเป็นลูกคงไม่ได้รู้สึกถึงความรักของคุณหรอกค่ะ) มานี่! ยื่นแก้มมา เดี๋ยวนี้!
จนท : Next station Silom (ตัดบทสนทนาสักทีคะ แล้วผญ-ดช ก็ออกจากสถานีไป) ฉันลงที่สถานีนี้เหมือนกันคะ แต่ไม่อาจจะติดตามเรื่องราวต่อไปได้ว่าเป็นเช่นไร ขอแยกไปที่ทางขึ้นบันไดเลื่อนอีกด้านหนึ่งดีกว่า
ความสัมพันธ์แบบนี้ คืออะไร ฉันรู้สึกโชคดีมากเลยคะ ที่มีแม่ที่รักฉัน และไม่เคยต้องทำให้ฉันต้องเผชิญกับสถานการณ์อย่างดช. ผู้นี้
มีใครอยู่ในพื้นที่ ขบวนนี้กับฉันบ้างคะ ลองมาแชร์กันหน่อย ว่าคุณมีความเห็นอย่างไร