ขออนุญาติแชร์เรื่องส่วนตัวนะคะ จขกท ตัดสินใจจะไปเรียนต่อมหาลัยแห่งหนึ่งตั้งแต่ปีที่แล้ว และได้เตรียมตัวทุกอย่างแบบหนักมาก เพราะต้องทำงานไปด้วย คาดหวังไว้เยอะค่ะว่าจะต้องเข้าได้แน่ๆ ไม่ได้เผื่อใจ ไม่ได้มีแผนสำรอง ว่าถ้าเข้าไม่ได้ จะทำอย่างไร แต่สุดท้ายแล้วก็โดนปฏิเสธมา จึงตัดสินใจไปเรียนอีกที่ ที่สมัครไว้เผื่อ แต่ไม่เคยคิดว่าจะไป เนื่องจาก จขกท ตั้งใจไว้แล้ว ว่ายังไงก็จะต้องเรียนต่อในปีนี้
ตอนนี้ก็ออกจากงาน และจะเริ่มเรียนในอาทิตย์หน้านี้แล้วค่ะ แต่หลายเดือนมานี้ หลังจากโดนปฎิเสธจากที่ที่หวังไว้มา ก็คิดวนไปวนมา ไม่จบไม่สิ้น เสียใจและผิดหวังมากๆค่ะ เสียใจที่เข้าไม่ได้ เสียใจที่วิสัยทัศน์ ณ ตอนนั้นไม่กว้างพอที่จะหาแผนสำรอง เผื่อใจ หรือสมัครที่อื่นๆสำรองไว้ อีกทั้งยังสับสนว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือเปล่า ยิ่งกลับไปอ่าน diary ตัวเองที่เขียนไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วว่าอยากจะเข้า ยิ่งรู้สึกเจ็บและเสียใจ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ อาจจะเล่าวกไปวนมา ทราบดีค่ะ ว่าสิ่งนี้อาจจะฟังเป็นเรื่องเล็ก และความเสียใจนี้คงเทียบไม่ได้กับคนที่ต้องเจอมรสุมชีวิตหนักๆ แต่ก็อยากขอคำแนะนำจากพี่ๆ หากคุณมีประสบการณ์ สามารถผ่านมันไปได้อย่างไรคะ พยายามปล่อยวาง แต่สุดท้ายก็ยังทำไม่ได้ค่ะ
ยินดีน้อมรับทุกความเห็นนะคะ
คุณเคยผิดหวังด้านการศึกษาไหมคะ แล้วคุณผ่านไปได้อย่างไร
ตอนนี้ก็ออกจากงาน และจะเริ่มเรียนในอาทิตย์หน้านี้แล้วค่ะ แต่หลายเดือนมานี้ หลังจากโดนปฎิเสธจากที่ที่หวังไว้มา ก็คิดวนไปวนมา ไม่จบไม่สิ้น เสียใจและผิดหวังมากๆค่ะ เสียใจที่เข้าไม่ได้ เสียใจที่วิสัยทัศน์ ณ ตอนนั้นไม่กว้างพอที่จะหาแผนสำรอง เผื่อใจ หรือสมัครที่อื่นๆสำรองไว้ อีกทั้งยังสับสนว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือเปล่า ยิ่งกลับไปอ่าน diary ตัวเองที่เขียนไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วว่าอยากจะเข้า ยิ่งรู้สึกเจ็บและเสียใจ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ อาจจะเล่าวกไปวนมา ทราบดีค่ะ ว่าสิ่งนี้อาจจะฟังเป็นเรื่องเล็ก และความเสียใจนี้คงเทียบไม่ได้กับคนที่ต้องเจอมรสุมชีวิตหนักๆ แต่ก็อยากขอคำแนะนำจากพี่ๆ หากคุณมีประสบการณ์ สามารถผ่านมันไปได้อย่างไรคะ พยายามปล่อยวาง แต่สุดท้ายก็ยังทำไม่ได้ค่ะ
ยินดีน้อมรับทุกความเห็นนะคะ