ผมขอบอกก่อนว่า ผมเป็นนักเรียนปวส. วิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในอำเภอหัวหิน
ขอเข้าเรื่องเลยละกันนะครับ ทางวิทยาลัยส่งผมไปเรียนต่อที่จังหวัดสงขลา ในระหว่างนั้น ผมได้มีโอกาสเจอเธอคนหนึ่งในเฟสบุ๊ค ผ่านทางรุ่นน้อง ซึ่งมาทราบทีหลังว่าเธอเป็นเพื่อนกับรุ่นน้องผม
ผมและเธออายุห่างกัน 2ปี ผมเรียนอยู่ระดับปวส.1 ส่วนเธออยู่ระดับปวช.2 ผมเริ่มส่งข้อความไปทักทำความรู้จักกับเธอ
ใน2-3วันแรก ผมและเธอคุยกันสนุกมาก แล้วอยู่ๆ เธอก็เงียบหายไป อ่อ ผมลืมบอกไปเรื่องนึง คือเธอไม่เคยเจอผม แต่ผมเคยเห็นเธอสองถึงสามครั้งแล้ว แต่แค่เห็นผ่านๆเหมือนคนทั่วไปเฉยๆ ไม่ได้รู้จักอะไรมาก่อน
ผมพยายามส่งข้อความไปชวนคุย พยายามทำความรู้จัก พยามจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น จนเธอรู้ว่าผมชอบเธอ และสิ่งที่ผมทำ แปลว่าผมกำลังจีบเธอ แต่เมื่อเธอรู้แบบนั้น มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย มันทำให้ผมหดหู่ หมดความหวัง เพราะคำตอบที่ได้กลับมาคือ .. "ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะมีใคร เธอยังอยากอยู่แบบนี้ เธอไม่อยากให้ผมรอ ไม่อยากให้ผมผิดหวัง ไม่อยากให้ผมเสียใจ"
ความรู้สึกตอนนั้นผมยอมรับว่า ผมผิดหวังจริงๆ ผมพยายามทำใจ แต่ผมก็ยังทักเธอไปบ่อยๆ แม้ว่าเธอจะตอบมาบ้างไม่ตอบบ้าง แต่ส่วนมากเธอจะไม่กดเข้ามาอ่านเลยด้วยซ้ำ จนใกล้ๆวันกลับจากสงขลา ผมบอกกำหนดวันที่จะกลับให้เธอได้รู้ เธอก็แซวผมเล่นๆ ว่าอย่าลืมของฝาก ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้งก+กับไม่ค่อยมีเงินซักเท่าไหร่ ผมก็ตอบกลับไปแบบไม่อายว่า "ไม่มีเงินซื้อ"
ผมไม่รู้ว่าตอนนั้น เธอคิดว่าผมพูดเล่นรึป่าว แต่เธอก็แกล้งพูดกลับมาว่า เอาน้ำทะเลที่สงขลามาฝากก็ได้ ผมก็งง เลยถามกลับไปว่าจะเอาไปทำไมในเมื่อหัวหินก็มีทะเลเหมือนกัน เธอบอกว่า มันไม่เหมือนกันหรอก
เมื่อผมได้คำตอบเช่นนั้น ผมก็ไม่รอช้า รีบชวนเพื่อนไปทะเล เพื่อจะกรอกทรายและน้ำทะเลกลับมาฝากเธอ แต่เพื่อนๆ ดันมองว่าผมปัญญาอ่อน ทำอะไรไร้สาระ ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจ ไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น เพราะคิดว่า.. "มันเป็นสิ่งที่ผมจะทำให้เธอได้ และผมตั้งใจที่จะหาไปให้เธอ"
จนสุดท้าย ผมก็นำน้ำทะเลจากสงขลากลับไปให้เธอจนได้ และวันนั้นก็เป็นวันที่เธอเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผมครั้งแรก หลังจากที่เธอรู้จักผ่านรูปโปรฟายมาตลอด
** เรื่องยังไม่จบแค่นี้นะครับ อ่านสิ่งที่ผมจะเล่าต่อให้จบ**
หลังจากวันนั้น เราทั้งคู่ก็ได้คุยกันมากขึ้น ผมดีใจมาก ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว จนกระทั่งวันนึง เรื่องทั้งหมดมันก็วนกลับมาวงจรเดิม เธอเริ่มหายไปอีก เธอเริ่มไม่ตอบ เธอเริ่มไม่อ่านข้อความที่ส่งไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้ วันๆก็เอาแต่คอมเม้นเพ้อใต้เพลงในยูทูป แล้วอยู่ๆ เธอก็กลับมาอีกแล้วครับ กลับมาคุยกับผมดีมาก ดีจนผมคิดว่าเธอน่าจะพร้อมเปิดใจให้ผมแล้ว แต่จริงๆแล้วมันก็เหมือนเดิม ผมรู้สึกได้ว่าเธอเริ่มจะรำคาญ
ผมคิดว่าผมควรหยุดได้แล้ว ผมไม่ได้สนุก ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ผมควรจะกลับมารักตัวเองให้มากๆไหม ก่อนที่จะรักเธอ ผมยอมรับว่าผมท้อแล้ว ทำไมเธอไม่เปิดใจให้ผมสักที เพราะอะไรหรือ เพราะผมขี้งกใช่ไหม หรือเพราะผมจีบเธอ เอาใจเธอไม่เก่ง บอกกันได้ไหม ว่าจะให้ทำยังไง ถึงจะเป็นคนที่เธอรักสักที สงสารผมหน่อยได้ไหม ผมทรมานเหลือเกิน
ยังมีความรู้สึกอีกเยอะที่ผมไม่สามารถเล่าออกมาเป็นตัวอักษรได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้เธอได้รับรู้ คือ .. "ผมฝังใจกับเธอไปแล้ว ชอบเธอไปแล้ว ถ้าจะให้ไม่รู้สึกอะไร มันไม่ง่ายเลยนะ"
***************************************************************************************************************
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ถ้าใช้คำพูดคำจาผิดพลาดประการใดผมขออภัยด้วยครับ เหตุผลที่ผมมาตั้งกระทู้ในนี้ เพราะใจนึงก็อยากให้เธอรับรู้ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้เธอได้รับรู้ความรู้สึกอะไร ผมหนีจากกการอัพสเตตัสเฟสบุ๊คมาเป็นตั้งกระทู้แบบนี้ มันทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะ เพราะอยากน้อย ก็ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงผมเป็นใคร ส่วนเรื่องแท็คห้องผมขออภัย หากผิดพลาดประการใด เพราะผมไม่ค่อยมีความรู้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าน่าจะแท็คถูกห้องแล้วล่ะ ขอบคุณที่ให้ระบายครับ
ฝากถึงน้องแว่นหน้าขาวที่ผมกำลังจีบ
ขอเข้าเรื่องเลยละกันนะครับ ทางวิทยาลัยส่งผมไปเรียนต่อที่จังหวัดสงขลา ในระหว่างนั้น ผมได้มีโอกาสเจอเธอคนหนึ่งในเฟสบุ๊ค ผ่านทางรุ่นน้อง ซึ่งมาทราบทีหลังว่าเธอเป็นเพื่อนกับรุ่นน้องผม
ผมและเธออายุห่างกัน 2ปี ผมเรียนอยู่ระดับปวส.1 ส่วนเธออยู่ระดับปวช.2 ผมเริ่มส่งข้อความไปทักทำความรู้จักกับเธอ
ใน2-3วันแรก ผมและเธอคุยกันสนุกมาก แล้วอยู่ๆ เธอก็เงียบหายไป อ่อ ผมลืมบอกไปเรื่องนึง คือเธอไม่เคยเจอผม แต่ผมเคยเห็นเธอสองถึงสามครั้งแล้ว แต่แค่เห็นผ่านๆเหมือนคนทั่วไปเฉยๆ ไม่ได้รู้จักอะไรมาก่อน
ผมพยายามส่งข้อความไปชวนคุย พยายามทำความรู้จัก พยามจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้น จนเธอรู้ว่าผมชอบเธอ และสิ่งที่ผมทำ แปลว่าผมกำลังจีบเธอ แต่เมื่อเธอรู้แบบนั้น มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย มันทำให้ผมหดหู่ หมดความหวัง เพราะคำตอบที่ได้กลับมาคือ .. "ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะมีใคร เธอยังอยากอยู่แบบนี้ เธอไม่อยากให้ผมรอ ไม่อยากให้ผมผิดหวัง ไม่อยากให้ผมเสียใจ"
ความรู้สึกตอนนั้นผมยอมรับว่า ผมผิดหวังจริงๆ ผมพยายามทำใจ แต่ผมก็ยังทักเธอไปบ่อยๆ แม้ว่าเธอจะตอบมาบ้างไม่ตอบบ้าง แต่ส่วนมากเธอจะไม่กดเข้ามาอ่านเลยด้วยซ้ำ จนใกล้ๆวันกลับจากสงขลา ผมบอกกำหนดวันที่จะกลับให้เธอได้รู้ เธอก็แซวผมเล่นๆ ว่าอย่าลืมของฝาก ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้งก+กับไม่ค่อยมีเงินซักเท่าไหร่ ผมก็ตอบกลับไปแบบไม่อายว่า "ไม่มีเงินซื้อ"
ผมไม่รู้ว่าตอนนั้น เธอคิดว่าผมพูดเล่นรึป่าว แต่เธอก็แกล้งพูดกลับมาว่า เอาน้ำทะเลที่สงขลามาฝากก็ได้ ผมก็งง เลยถามกลับไปว่าจะเอาไปทำไมในเมื่อหัวหินก็มีทะเลเหมือนกัน เธอบอกว่า มันไม่เหมือนกันหรอก
เมื่อผมได้คำตอบเช่นนั้น ผมก็ไม่รอช้า รีบชวนเพื่อนไปทะเล เพื่อจะกรอกทรายและน้ำทะเลกลับมาฝากเธอ แต่เพื่อนๆ ดันมองว่าผมปัญญาอ่อน ทำอะไรไร้สาระ ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจ ไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น เพราะคิดว่า.. "มันเป็นสิ่งที่ผมจะทำให้เธอได้ และผมตั้งใจที่จะหาไปให้เธอ"
จนสุดท้าย ผมก็นำน้ำทะเลจากสงขลากลับไปให้เธอจนได้ และวันนั้นก็เป็นวันที่เธอเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผมครั้งแรก หลังจากที่เธอรู้จักผ่านรูปโปรฟายมาตลอด
** เรื่องยังไม่จบแค่นี้นะครับ อ่านสิ่งที่ผมจะเล่าต่อให้จบ**
หลังจากวันนั้น เราทั้งคู่ก็ได้คุยกันมากขึ้น ผมดีใจมาก ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว จนกระทั่งวันนึง เรื่องทั้งหมดมันก็วนกลับมาวงจรเดิม เธอเริ่มหายไปอีก เธอเริ่มไม่ตอบ เธอเริ่มไม่อ่านข้อความที่ส่งไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้ วันๆก็เอาแต่คอมเม้นเพ้อใต้เพลงในยูทูป แล้วอยู่ๆ เธอก็กลับมาอีกแล้วครับ กลับมาคุยกับผมดีมาก ดีจนผมคิดว่าเธอน่าจะพร้อมเปิดใจให้ผมแล้ว แต่จริงๆแล้วมันก็เหมือนเดิม ผมรู้สึกได้ว่าเธอเริ่มจะรำคาญ
ผมคิดว่าผมควรหยุดได้แล้ว ผมไม่ได้สนุก ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ผมควรจะกลับมารักตัวเองให้มากๆไหม ก่อนที่จะรักเธอ ผมยอมรับว่าผมท้อแล้ว ทำไมเธอไม่เปิดใจให้ผมสักที เพราะอะไรหรือ เพราะผมขี้งกใช่ไหม หรือเพราะผมจีบเธอ เอาใจเธอไม่เก่ง บอกกันได้ไหม ว่าจะให้ทำยังไง ถึงจะเป็นคนที่เธอรักสักที สงสารผมหน่อยได้ไหม ผมทรมานเหลือเกิน
ยังมีความรู้สึกอีกเยอะที่ผมไม่สามารถเล่าออกมาเป็นตัวอักษรได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้เธอได้รับรู้ คือ .. "ผมฝังใจกับเธอไปแล้ว ชอบเธอไปแล้ว ถ้าจะให้ไม่รู้สึกอะไร มันไม่ง่ายเลยนะ"
***************************************************************************************************************
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ถ้าใช้คำพูดคำจาผิดพลาดประการใดผมขออภัยด้วยครับ เหตุผลที่ผมมาตั้งกระทู้ในนี้ เพราะใจนึงก็อยากให้เธอรับรู้ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้เธอได้รับรู้ความรู้สึกอะไร ผมหนีจากกการอัพสเตตัสเฟสบุ๊คมาเป็นตั้งกระทู้แบบนี้ มันทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะ เพราะอยากน้อย ก็ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงผมเป็นใคร ส่วนเรื่องแท็คห้องผมขออภัย หากผิดพลาดประการใด เพราะผมไม่ค่อยมีความรู้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าน่าจะแท็คถูกห้องแล้วล่ะ ขอบคุณที่ให้ระบายครับ