คุณพ่อของผมเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุมาตั้งแต่วันที่ 31 ก.ค. ที่ผ่านมาครับ วันเวลาผ่านไป 1 เดือนไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นมาเลยมีแต่คิดถึงมากขึ้น ๆ
ก่อนอื่นอยากจะเล่าถึงครอบครัวของผมก่อนว่าเป็นมาอย่างไร ผมเป็นลูกชายคนเดียวครับอายุ 21 ปี เรียนอยู่ชั้นปี 3 ก็ตั้งแต่เด็กเลยเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมป๊า(ผมเรียกพ่อว่าป๊า)กับแม่ของผมเนี่ยถึงไม่ได้นอนห้องเดียวกัน ไม่เคยกินข้าวที่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทำไมแม่ของผมถึงพูดจาชอบตะครอกกับป๊ามาตลอดไม่เคยได้ยินคำพูดหวานๆใส่ป๊าบ้างเลย รูปแต่งงานป๊ายิ้มมีความสุขแต่แม่กับหน้าบึ้ง ผมก็เลยคิดว่าป๊าของผมเคยทำอะไรไม่ดีเอาไว้หรือเปล่า เคยแอบไปมีเมียน้อยให้แม่เสียใจมั้ง แต่ไม่ใช่เลยครับ พอผมอายุได้สัก 19 ปี ผมก็รู้ว่าแม่แอบคุยไลน์กับเพื่อน ผช คนนึง(ซึ่งเป็นแฟนเก่าของแม่)และก็แอบไปเที่ยวกันตอนที่ผมไม่อยู่บ้าน ผมรู้ความจริงตอนนั้นรู้สึกโกรธแม่มาก จึงได้ไปถามกับแม่ตรงๆว่า ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ ทำไมไม่คิดถึงใจป๊าบ้างเลย ป๊าทำอะไรผิด ทั้งๆที่ป๊าเป็นคนที่ดีมากๆ แม่ก็ได้เล่าให้ฟังว่า แม่ไม่ได้อยากแต่งงานกับป๊า อาม่ากับก๋งบังคับให้แต่งเพราะเห็นว่าป๊าเป็นคนจิตใจดี จริงใจ มีหน้าที่การงานที่ดี ซึ่งตอนนั้นแม่มีแฟนอยู่แล้วและพาแฟนมาให้ก๋งกับอาม่าดูตัวแต่ก๋งกับอาม่าไม่ชอบ ก๋งกับอาม่าเลยให้ป๊ามาขอแม่และแต่งงานกันตอนนั้นป๊าก็อายุได้ 47 ปีละ ซึ่งก็ได้แต่งงานด้วยกันแต่แม่ไม่รักป๊าเลยสักนิด แม่แต่งไปเพราะคิดว่าถ้าป๊าทนไม่ได้เดี๋ยวก็หย่ากันไปเอง แต่ไม่เลย ป๊าอดทนมากขอแค่ได้รักผู้หญิงที่ตัวเองรักโดยไม่หวังว่าแม่จะรักตอบ พอมีลูกก็คิดว่าอะไรๆจะดีขึ้นแต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น ใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ ไปไหนก็ต้องแยกกันไปแค่ 2 คน คือผมกับแม่ ผมกับป๊า ไม่เคยได้ไปไหนพร้อมหน้าพร้อมตากัน 3 คน พอผมได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ผมค้างคาใจมาตลอด 19 ปี ผมก็พอเข้าใจว่าเรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ ปกติผมเป็นคนลำเอียงรักป๊ามากกว่าแม่ ก็ยิ่งทำให้ผมรักป๊ามากขึ้นไปอีก พยายามจะเติมความสุขให้ป๊าตลอดในสิ่งที่ป๊าไม่เคยได้รับ ตอนแม่ไม่อยู่บ้านผมก็จะซื้อกับข้าวมานั่งกินกับป๊ากินเบียร์กันตามภาษาพ่อลูก บางครั้งก็ไปกินนอกบ้านบ้างแต่น้อยมาก เพราะว่าป๊าเป็นคนชอบกินข้าวที่บ้าน วันเกิดป๊าผมก็แอบเซอไพรซ์พาไปเลือกนาฬิกาเป็นของขวัญวันเกิด เพราะเรือนเก่าของป๊าสายเปื่อยแล้วก็ยังใส่อยู่อีกไม่ยอมเปลี่ยน พาไปเลือกเสื้อ ละก็กินสเต็ก ด้วยเงินเก็บของผมเองซึ่งมันเป็นวันที่ผมมีความสุขมากที่สุดวันนึง ก่อนหน้าผมฝันเป็นลางว่ามีนกสีดำๆมาเกาะที่ประตูรั้ว แล้วมีคนในซอยมาบอกว่าป๊าตายโหง แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะป๊าผมเป็นคนที่จิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่เคยไปเบียดเบียนใคร พระจะต้องคุ้มครอง
วันที่ 14 ก.ค. วันนั้นเป็นวันที่ลิเวอร์พูลมาไทยผมก็ได้ไปดูละก็โทรบอกป๊าว่าวันนี้ผมกลับบ้านดึกหน่อยนะเพราะมาดูบอล ป๊าก็บอกว่าย่าเสียแล้วนะ เดี๋ยวคืนนี้ป๊าจะขับรถไปตรังก่อนจะไปกับป๊าไหม? ผมก็บอกว่าพรุ่งนี้ติดสอบเดี๋ยวขอสอบเสร็จละตามไป ป๊าก็เลยบอกว่าให้นั่งเครื่องตามไปอีกวันละเดี๋ยวป๊าไปรับที่สนามบิน ตลอดงานย่า ผมก็ได้ใช้เวลาพูดคุยกับญาติของป๊าที่ตรังบ้างเพราะว่าไม่ค่อยได้คุย พอพระสวดเสร็จก็กลับมาที่พักที่รีสอร์ท 3 คืน ซึ่งเป็น 3 คืนที่ผมมีความสุขมากเพราะว่าได้นอนใกล้ๆป๊า ปกติแล้วเราจะแยกห้องนอนกัน พอเสร็จงานย่าก็ได้เดินทางกลับ กทม. ผมก็เป็นคนรถให้ป๊านั่ง ได้มองป๊าได้นั่งแบบผ่อนคลายแล้วมันก็ดูมีความสุข ตลอดเวลาที่ผ่านมาป๊าจะเป็นคนขับรถให้เรานั่งมาโดยตลอด พอวันนึงเราได้ขับรถให้ป๊านั่งบ้างมันเป็นความสุขสุดๆ ได้แวะกินข้าวได้นั่งด้วยกัน วันนั้นเป็นวันที่ทำอะไรๆ ก็สุขไปหมด จนได้เดินทางมาถึง กทม. โดยปลอดภัย
วันที่ 31 ก.ค. เป็นวันที่ป๊าคนที่ผมรักมากที่สุดเสียชีวิตลงด้วยวัย 68 ปี เพราะอุบัติเหตุ ตลอดเวลาผมคิดมาตลอดว่า ป๊าเป็นคนที่แข็งแรง ทำอะไรใจเย็นไม่มีโรคประจำตัวเลยประมาทมาโดยตลอด วันนั้นผมไม่ได้อยู่บ้านเพราะออกไปรับแฟน แม่ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ผมได้โทรศัพท์คุยกับป๊าเรียบร้อยแล้วว่าวันนี้ผมออกไปธุระนะ ป๊าไปกินข้าวที่ร้านได้ไหม เพราะว่าร้านอาหารกับบ้านอยู่ใกล้กัน ป๊าก็บอกว่าได้ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นป๊าของผมได้ขึ้นปืนบันไดอลูมิเนียมขึ้นไปซ่อมรางน้ำหน้าบ้านแล้วเสียหลักตกลงหัวฟาดปลายท่อรางน้ำเสียชีวิต ผมกลับมาก็ตอนป๊าอยู่ที่ รพ. ไม่หายใจแล้ว ได้แต่กราบแล้วก็หอมแก้ม เพราะว่าผมไม่เคยได้ทำเลย มัวแต่เขินมัวแต่อายตลอด จนได้มาทำในวันที่ป๊าไม่หายใจแล้ว ผมได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมวันนั้นเราไม่อยู่ดูแลป๊าจัดข้าวปลาอาหารให้เขากิน เสียดายเวลาที่ผ่านมาที่อยากจะทำอะไรดีให้แต่ก็ติดที่คำว่า เดี๋ยวก่อน ไว้คราวหน้าละกัน ผมรอเวลาที่จะทำอะไรดีๆให้เขามาตลอด ทำไมเราไม่พาเขาไปทำบุญตอนที่ฝันเป็นลาง ป๊าไม่ทันได้อยู่เห็นความสำเร็จของผมเลย ไม่ทันได้ให้ลูกได้ปรนนิบัตบ้าง ชีวิตป๊าเหนื่อยมาตลอด ยังต้องมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้อีก ได้แต่ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ป๊าทำให้ผมมาตลอดชีวิต อยากจะย้อนเวลากลับไปแต่ก็ทำไม่ได้ คิดได้ในวันที่มันสายเกินแก้ แม่แต่คำบอกลายังไม่ได้พูดสักคำ
อยากระบายความในใจเพิ่งจะสูญเสียคุณพ่อไปได้ 1 เดือนแต่ทำใจไม่ได้เลย
ก่อนอื่นอยากจะเล่าถึงครอบครัวของผมก่อนว่าเป็นมาอย่างไร ผมเป็นลูกชายคนเดียวครับอายุ 21 ปี เรียนอยู่ชั้นปี 3 ก็ตั้งแต่เด็กเลยเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมป๊า(ผมเรียกพ่อว่าป๊า)กับแม่ของผมเนี่ยถึงไม่ได้นอนห้องเดียวกัน ไม่เคยกินข้าวที่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตากัน ทำไมแม่ของผมถึงพูดจาชอบตะครอกกับป๊ามาตลอดไม่เคยได้ยินคำพูดหวานๆใส่ป๊าบ้างเลย รูปแต่งงานป๊ายิ้มมีความสุขแต่แม่กับหน้าบึ้ง ผมก็เลยคิดว่าป๊าของผมเคยทำอะไรไม่ดีเอาไว้หรือเปล่า เคยแอบไปมีเมียน้อยให้แม่เสียใจมั้ง แต่ไม่ใช่เลยครับ พอผมอายุได้สัก 19 ปี ผมก็รู้ว่าแม่แอบคุยไลน์กับเพื่อน ผช คนนึง(ซึ่งเป็นแฟนเก่าของแม่)และก็แอบไปเที่ยวกันตอนที่ผมไม่อยู่บ้าน ผมรู้ความจริงตอนนั้นรู้สึกโกรธแม่มาก จึงได้ไปถามกับแม่ตรงๆว่า ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ ทำไมไม่คิดถึงใจป๊าบ้างเลย ป๊าทำอะไรผิด ทั้งๆที่ป๊าเป็นคนที่ดีมากๆ แม่ก็ได้เล่าให้ฟังว่า แม่ไม่ได้อยากแต่งงานกับป๊า อาม่ากับก๋งบังคับให้แต่งเพราะเห็นว่าป๊าเป็นคนจิตใจดี จริงใจ มีหน้าที่การงานที่ดี ซึ่งตอนนั้นแม่มีแฟนอยู่แล้วและพาแฟนมาให้ก๋งกับอาม่าดูตัวแต่ก๋งกับอาม่าไม่ชอบ ก๋งกับอาม่าเลยให้ป๊ามาขอแม่และแต่งงานกันตอนนั้นป๊าก็อายุได้ 47 ปีละ ซึ่งก็ได้แต่งงานด้วยกันแต่แม่ไม่รักป๊าเลยสักนิด แม่แต่งไปเพราะคิดว่าถ้าป๊าทนไม่ได้เดี๋ยวก็หย่ากันไปเอง แต่ไม่เลย ป๊าอดทนมากขอแค่ได้รักผู้หญิงที่ตัวเองรักโดยไม่หวังว่าแม่จะรักตอบ พอมีลูกก็คิดว่าอะไรๆจะดีขึ้นแต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น ใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ ไปไหนก็ต้องแยกกันไปแค่ 2 คน คือผมกับแม่ ผมกับป๊า ไม่เคยได้ไปไหนพร้อมหน้าพร้อมตากัน 3 คน พอผมได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ผมค้างคาใจมาตลอด 19 ปี ผมก็พอเข้าใจว่าเรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ ปกติผมเป็นคนลำเอียงรักป๊ามากกว่าแม่ ก็ยิ่งทำให้ผมรักป๊ามากขึ้นไปอีก พยายามจะเติมความสุขให้ป๊าตลอดในสิ่งที่ป๊าไม่เคยได้รับ ตอนแม่ไม่อยู่บ้านผมก็จะซื้อกับข้าวมานั่งกินกับป๊ากินเบียร์กันตามภาษาพ่อลูก บางครั้งก็ไปกินนอกบ้านบ้างแต่น้อยมาก เพราะว่าป๊าเป็นคนชอบกินข้าวที่บ้าน วันเกิดป๊าผมก็แอบเซอไพรซ์พาไปเลือกนาฬิกาเป็นของขวัญวันเกิด เพราะเรือนเก่าของป๊าสายเปื่อยแล้วก็ยังใส่อยู่อีกไม่ยอมเปลี่ยน พาไปเลือกเสื้อ ละก็กินสเต็ก ด้วยเงินเก็บของผมเองซึ่งมันเป็นวันที่ผมมีความสุขมากที่สุดวันนึง ก่อนหน้าผมฝันเป็นลางว่ามีนกสีดำๆมาเกาะที่ประตูรั้ว แล้วมีคนในซอยมาบอกว่าป๊าตายโหง แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะป๊าผมเป็นคนที่จิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่เคยไปเบียดเบียนใคร พระจะต้องคุ้มครอง
วันที่ 14 ก.ค. วันนั้นเป็นวันที่ลิเวอร์พูลมาไทยผมก็ได้ไปดูละก็โทรบอกป๊าว่าวันนี้ผมกลับบ้านดึกหน่อยนะเพราะมาดูบอล ป๊าก็บอกว่าย่าเสียแล้วนะ เดี๋ยวคืนนี้ป๊าจะขับรถไปตรังก่อนจะไปกับป๊าไหม? ผมก็บอกว่าพรุ่งนี้ติดสอบเดี๋ยวขอสอบเสร็จละตามไป ป๊าก็เลยบอกว่าให้นั่งเครื่องตามไปอีกวันละเดี๋ยวป๊าไปรับที่สนามบิน ตลอดงานย่า ผมก็ได้ใช้เวลาพูดคุยกับญาติของป๊าที่ตรังบ้างเพราะว่าไม่ค่อยได้คุย พอพระสวดเสร็จก็กลับมาที่พักที่รีสอร์ท 3 คืน ซึ่งเป็น 3 คืนที่ผมมีความสุขมากเพราะว่าได้นอนใกล้ๆป๊า ปกติแล้วเราจะแยกห้องนอนกัน พอเสร็จงานย่าก็ได้เดินทางกลับ กทม. ผมก็เป็นคนรถให้ป๊านั่ง ได้มองป๊าได้นั่งแบบผ่อนคลายแล้วมันก็ดูมีความสุข ตลอดเวลาที่ผ่านมาป๊าจะเป็นคนขับรถให้เรานั่งมาโดยตลอด พอวันนึงเราได้ขับรถให้ป๊านั่งบ้างมันเป็นความสุขสุดๆ ได้แวะกินข้าวได้นั่งด้วยกัน วันนั้นเป็นวันที่ทำอะไรๆ ก็สุขไปหมด จนได้เดินทางมาถึง กทม. โดยปลอดภัย
วันที่ 31 ก.ค. เป็นวันที่ป๊าคนที่ผมรักมากที่สุดเสียชีวิตลงด้วยวัย 68 ปี เพราะอุบัติเหตุ ตลอดเวลาผมคิดมาตลอดว่า ป๊าเป็นคนที่แข็งแรง ทำอะไรใจเย็นไม่มีโรคประจำตัวเลยประมาทมาโดยตลอด วันนั้นผมไม่ได้อยู่บ้านเพราะออกไปรับแฟน แม่ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ผมได้โทรศัพท์คุยกับป๊าเรียบร้อยแล้วว่าวันนี้ผมออกไปธุระนะ ป๊าไปกินข้าวที่ร้านได้ไหม เพราะว่าร้านอาหารกับบ้านอยู่ใกล้กัน ป๊าก็บอกว่าได้ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นป๊าของผมได้ขึ้นปืนบันไดอลูมิเนียมขึ้นไปซ่อมรางน้ำหน้าบ้านแล้วเสียหลักตกลงหัวฟาดปลายท่อรางน้ำเสียชีวิต ผมกลับมาก็ตอนป๊าอยู่ที่ รพ. ไม่หายใจแล้ว ได้แต่กราบแล้วก็หอมแก้ม เพราะว่าผมไม่เคยได้ทำเลย มัวแต่เขินมัวแต่อายตลอด จนได้มาทำในวันที่ป๊าไม่หายใจแล้ว ผมได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมวันนั้นเราไม่อยู่ดูแลป๊าจัดข้าวปลาอาหารให้เขากิน เสียดายเวลาที่ผ่านมาที่อยากจะทำอะไรดีให้แต่ก็ติดที่คำว่า เดี๋ยวก่อน ไว้คราวหน้าละกัน ผมรอเวลาที่จะทำอะไรดีๆให้เขามาตลอด ทำไมเราไม่พาเขาไปทำบุญตอนที่ฝันเป็นลาง ป๊าไม่ทันได้อยู่เห็นความสำเร็จของผมเลย ไม่ทันได้ให้ลูกได้ปรนนิบัตบ้าง ชีวิตป๊าเหนื่อยมาตลอด ยังต้องมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้อีก ได้แต่ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ป๊าทำให้ผมมาตลอดชีวิต อยากจะย้อนเวลากลับไปแต่ก็ทำไม่ได้ คิดได้ในวันที่มันสายเกินแก้ แม่แต่คำบอกลายังไม่ได้พูดสักคำ