สวัสดีค่ะ...เรื่องมีอยู่ว่า
ตอนสมัยเรียนมัธยม ตอนอยู่ม.1 เราต้องนั่งรถโรงเรียนไปโรงเรียน แล้วรถจะมารับเราเป็นคนสุดท้าย
มันก็จะเหลือที่นั่งอยู่ที่เดียวเป็นแถวหลังสุด เบาะยาวที่พวกนักเรียนชายชอบนั่งกัน แล้วเราต้องไปนั่งข้างผู้ชายคนนึง
เขานั่งหลับได้ทุกวัน ตลอดทาง.ตอนนั้นรู้สึกรำคาญมากดูเกรียนๆ55
ไม่ชอบเขาเอาซะเลย ไม่เคยคุยกันไม่เคยทักกัน ถึงแม้จะนั่งไปโรงเรียนด้วยกันจนถึงม.2
พอขึ้นม.3รถโรงเรียนก็ยกเลิก.เราเลยต้องมาเอง.ก็ทำให้เจอกันน้อยลง พอขึ้นม.4 เพื่อนเราเป็นนักดนตรี.แล้าเราก็มารู้อีกทีว่าเขาคนนั้น
เปนมือกีตาร์ในวงเพื่อนเรา เวลาเพื่อนเราไปซ้อมดนตรีเราก็ไปดูทำให้เจอกันบ้างเริ่มทักกัน.ทัศนคติของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป
จนม.5เราอยู่คณะสีเดียวกันต้องช่วยกันทำงานในคณะ.เราก็เริ่มจะสนิทกันตอนนั้นล่ะ
พอวันกีฬาสีมาถึง. ทุกคนก็จะแต่งตัวสวยหล่อกัน เขาเองก็เปนหนึ่งในนั้น.ดูเท่มากกกก
ณ เวลาที่เราคิดว่าปิ๊งเขาซะแล้วคือ.เขาเดินมาหาเราแล้วยิ้มกว้างยิ้มหวานแบบที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน.มายืนข้างกันดูขบวนพาเลส
จากนั้นเราก็เริ่มคุยแชทกันทุกวัน ให้กำลังใจกันตลอด.วันวาเลนไทน์เราทำการ์ดไปให้เขาด้วยนะแล้วก็ทักไหมพรมรูปหัวใจให้ด้วย
เย็นวันนั้นเราขึ้นรถกลับบ้านด้วยกัน ตอนนั้นรู้สึกมีความสุขมาก. แต่เราทั้งคู่ไม่ได้บอกชอบกันเลยนะ
อาจเป็นเพราะเราคงยังไม่แน่ใจกันล่ะมั้งว่า ความรู้สึกที่มีให้กันมันคืออะไร
พอม.6เทอม2เราคุยกันน้อยลง อาจเปนเพราะตอนปิดเทอมเราไม่ค่อยได้คุยกันต่างคนต่างยุ่ง
เจอกันที่โรงเรียนก็แทบจะไม่ได้ทักกันเลย.เราอยากทักนะ.แต่ตอนนั้นคิดไปแล้วว่าเขาจะรำคาญรึป่าว
เขาเองก็ไม่ทักเรา มันเริ่มกลายเปนต่างคนต่างหลบหน้ากัน จนห่างกันไปเลย เราอยากจะเปนเพื่อนกับเขานะ แต่มันยากมากเลยเคยทักไปหลังจากเรียนจบ มันเหมือนเราคุยกับคนที่พึ่งรู้จักกัน มิตรภาพที่เคยมีให้กัน มันหายไปตามเวลางั้นหรอ? ตอนนี้ก็ผ่านมา3ปีแล้ว เรายังลืมเรื่องราวต่างๆไม่ได้เลย ใจนึงก็อยากลืม ใจนึงก็อยากจะเก็บความรู้สึกดีๆที่มีให้กันไว้ นี้อาจจะเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้เราลืมเขาไม่ได้.
..อยากรู้ว่าเวลาที่คุณอยากจะลืมบางสิ่ง ทำอย่างไรกันบ้างค่ะ.หรือเก็บไว้เป็นความทรงจำ
#อาจจะดูเหมือนนิยายไปหน่อยแต่เรื่องจริงนะคะ.^---^
อดีตที่อยากจะลืมแต่ลืมไม่ได้ควรทำยังไง
ตอนสมัยเรียนมัธยม ตอนอยู่ม.1 เราต้องนั่งรถโรงเรียนไปโรงเรียน แล้วรถจะมารับเราเป็นคนสุดท้าย
มันก็จะเหลือที่นั่งอยู่ที่เดียวเป็นแถวหลังสุด เบาะยาวที่พวกนักเรียนชายชอบนั่งกัน แล้วเราต้องไปนั่งข้างผู้ชายคนนึง
เขานั่งหลับได้ทุกวัน ตลอดทาง.ตอนนั้นรู้สึกรำคาญมากดูเกรียนๆ55
ไม่ชอบเขาเอาซะเลย ไม่เคยคุยกันไม่เคยทักกัน ถึงแม้จะนั่งไปโรงเรียนด้วยกันจนถึงม.2
พอขึ้นม.3รถโรงเรียนก็ยกเลิก.เราเลยต้องมาเอง.ก็ทำให้เจอกันน้อยลง พอขึ้นม.4 เพื่อนเราเป็นนักดนตรี.แล้าเราก็มารู้อีกทีว่าเขาคนนั้น
เปนมือกีตาร์ในวงเพื่อนเรา เวลาเพื่อนเราไปซ้อมดนตรีเราก็ไปดูทำให้เจอกันบ้างเริ่มทักกัน.ทัศนคติของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป
จนม.5เราอยู่คณะสีเดียวกันต้องช่วยกันทำงานในคณะ.เราก็เริ่มจะสนิทกันตอนนั้นล่ะ
พอวันกีฬาสีมาถึง. ทุกคนก็จะแต่งตัวสวยหล่อกัน เขาเองก็เปนหนึ่งในนั้น.ดูเท่มากกกก
ณ เวลาที่เราคิดว่าปิ๊งเขาซะแล้วคือ.เขาเดินมาหาเราแล้วยิ้มกว้างยิ้มหวานแบบที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน.มายืนข้างกันดูขบวนพาเลส
จากนั้นเราก็เริ่มคุยแชทกันทุกวัน ให้กำลังใจกันตลอด.วันวาเลนไทน์เราทำการ์ดไปให้เขาด้วยนะแล้วก็ทักไหมพรมรูปหัวใจให้ด้วย
เย็นวันนั้นเราขึ้นรถกลับบ้านด้วยกัน ตอนนั้นรู้สึกมีความสุขมาก. แต่เราทั้งคู่ไม่ได้บอกชอบกันเลยนะ
อาจเป็นเพราะเราคงยังไม่แน่ใจกันล่ะมั้งว่า ความรู้สึกที่มีให้กันมันคืออะไร
พอม.6เทอม2เราคุยกันน้อยลง อาจเปนเพราะตอนปิดเทอมเราไม่ค่อยได้คุยกันต่างคนต่างยุ่ง
เจอกันที่โรงเรียนก็แทบจะไม่ได้ทักกันเลย.เราอยากทักนะ.แต่ตอนนั้นคิดไปแล้วว่าเขาจะรำคาญรึป่าว
เขาเองก็ไม่ทักเรา มันเริ่มกลายเปนต่างคนต่างหลบหน้ากัน จนห่างกันไปเลย เราอยากจะเปนเพื่อนกับเขานะ แต่มันยากมากเลยเคยทักไปหลังจากเรียนจบ มันเหมือนเราคุยกับคนที่พึ่งรู้จักกัน มิตรภาพที่เคยมีให้กัน มันหายไปตามเวลางั้นหรอ? ตอนนี้ก็ผ่านมา3ปีแล้ว เรายังลืมเรื่องราวต่างๆไม่ได้เลย ใจนึงก็อยากลืม ใจนึงก็อยากจะเก็บความรู้สึกดีๆที่มีให้กันไว้ นี้อาจจะเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้เราลืมเขาไม่ได้.
..อยากรู้ว่าเวลาที่คุณอยากจะลืมบางสิ่ง ทำอย่างไรกันบ้างค่ะ.หรือเก็บไว้เป็นความทรงจำ
#อาจจะดูเหมือนนิยายไปหน่อยแต่เรื่องจริงนะคะ.^---^