บอกชอบเพราะใช่ หรือกลัวเราเสียไจกันแน่?

เรื่องมันเริ่ม เมื่อตอนที่เค้าเริ่มรู้แล้วว่าผมจีบเค้าอะครับ สมมุดให้เป็น คุน ก. นะคับ

ก : นายกำลังจีบเรายุใช่ป้ะ

ผมที่ไม่มีอะไรให้ต้องเสี่ยงแล้วก้ตอบไปตามตรงครับ

ผม : อื้ม ใช่แล้วล่ะ จิงๆถึงไม่ถามก้รุยุแล้วนิ่เนาะ 55

ก : เราไม่อยากให้เทอคิดแบบนั้น เพราะเรายังไม่พร้อมจะรับใครเข้ามา แล้วก้ไม่อยากให้เทอคิดไปไกลด้วย

ตรงนี้มันทำให้ผมเข้าใจเลยครับ ว่าเค้าเนี่ยเป็นคนดีละก้ชัดเจนด้วย (ส่วนความรู้สึกผมหรอครับ โครดจุกอยู่ลึกๆ 555+)

แต่ด้วยความที่ผมเนี่ย ไม่อยากให้ความสัมมันจบสะบั้นไปดื้อๆ ถึงผมจะโดนปติเสด แต่ก้คงยังทักไปบ้าง คุยด้วยนิดหน่อย แต่ก้ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเลยอะครับ 555 ผมจึงค่อยๆลด การแชทลง

จนถึงวันนึงที่ทำให้ผมรู้สึกมีความหวังอีกครั้ง

ก : นี่เรามีอะไรจะบอก จิงๆแล้ววันนั้นเราก้ชอบเทอเหมือนกันนะ แต่ก้ไม่อยากให้คิดไปไกล

ก : แต่เราก้ไม่รุว่า บอกไปมันจะดีรึป่าววว

ผมก้อ้ำๆ อึ้งๆ อะเนาะ 555 เลยตอบไปว่า

ผม : ใจร้ายจังเลยอะ -0-

ผม : ละทำไมถึงมาบอกอะ

ก : ก้ตอนนั้นก้ไม่ได้คิดแหละ 555

ก : แต่คิดว่าก้ดีกว่าไม่บอกล่ะนะ

ก : 555 หรือเปล่านะ

หลังจากนั้นก้ยิบย่อย ให้เรื่องกุ้กกิ้กเป็นความลับหน่อยเนาะ 555

แต่ก้ยุแบบนั้นมาแบบ ที่แทบจะไม่มีอะไรคืบหน้าเลย (ความรู้สึกของผมคนเดวนะ 555)

จนตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วครับ ว่าจิงๆแล้วเค้าคิดอะไรอยู่กันแน่  สงสาร หรืออะไรยังไง คงมีผมคนเดียวที่คิดมากรึเปล่า ช่วยๆกันลงความเห็นหน่อยครับ