จริงๆตามหลักเราควรจะต้องเรียนจบแล้วแต่ว่าเราเคยดร๊อปไว้วิชานึง ทำให้ต้องมาเรียนกับรุ่นน้อง ซึ่งช่วงแรกๆเราคุยกับน้องทั้ง ญ/ช ได้ปกติจะมีก็แค่บางคนที่เราไม่กล้าคุยด้วยเหมือนไม่ค่อยชอบขี้หน้า
ปกติแล้วเราไปไหนมาไหนคนเดียวเราจะมีเพื่อนสนิทอยู่ 1 คนที่ต้องมาเรียนพร้อมน้องด้วยกันแต่ในบางครั้งเธอมาช้า มาเลท หรือบางทีเราก็ไปไม่พร้อมกัน เราก็รู้สึกเหงานะ แต่แบบว่า ไม่ชอบคุยหรือเม้ามอยมากมายเหมือนผู้หญิงทั่วไปอ่ะ แต่เราจะสบายใจมากกว่าที่จะสนิทกับเพื่อนหรือน้องผู้ชายเพราะมันชิลๆกวนๆไม่ค่อยคิดเล็กคิดน้อยเหมือนผู้หญิง ประเด็นคือ รอบแอบชอบรุ่นน้อง ผช คนนึงซึ่งเขาเคยมาช่วยงานเราอ่ะน้องก็ตอบตามปกตินะแต่มันดีตรงเหมือนน้องจะเริ่มรู้สึกดีกับเรา คิดว่าน้องคงรู้ว่าเราชอบแหละ จากนั้นบรรดาแก๊งค์เพื่อนชายของน้องเขาก็ชวนเราคุยนู่นนี่นั่นสารพัด มันเหมือนเริ่มเข้าหาเราอ่ะ พูดง่ายๆเหมือนช่วงนั้นเราจะเจอน้องคนนี้มาวนเวียนในชีวิตของเราบ่อยๆ พอเห็นหน้าเราก็ยิ้มให้นะ หรือบางทีน้องก็ทักเราก่อนบ้าง บอกตรงๆมันเหมือนเริ่มโดนจีบ เหมือนน้องน่าจะมีใจให้เราบ้างแต่พอความสัมพันธ์มันมาถึงจุดๆนี้ แปลกที่เราเริ่มหนีเริ่มหลบหน้าและเริ่มรู้สึกกลัวว่าตกลงน้องเขาคิดยังไงหรือเราจะดูมีค่ามั้ย เราไม่น่าทักแชทไปก่อนเลยสารพัดคำถามในหัวเราผุดขึ้นมาเราไม่เป็นอันทำอะไรเลย และในที่สุดเหมือนน้องเขาจะถอดใจหรือเขาอาจไม่ได้คิดไรกับเราตั้งแต่ต้นก็ได้ เพราะอยู่ๆก็มีผู้ ญ คนนึงซึ่งรุ่นเดียวกับน้องเขาเริ่มมีข่าวกุ๊กกิ๊กกัน เริ่มมีคนล้อ แซวสารพัด และในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นแฟนกันแล้ว เราก็ทำได้แค่เห็นเขา 2 คนมีความสุขก็ดีใจด้วย มันบอกไม่ถูกเหมือนเป็นความชอบแบบไม่ต้องครอบครองก็ได้แค่เห็นหน้าเขาก็สุขใจถึงแม้เขาจะมีเจ้าของแล้วก็ตามเหมือนที่เขาว่ากันว่าความรักทำให้คนตาบอด และเราก็อึดอัดมากที่สุดท้ายแล้วไม่ได้บอกคำว่า "รัก" กับน้องไป แค่มองหน้าเรายังไม่มองเลย แล้วดูเหมือนหลังๆเราจะถูกรุ่นน้องพูดเสียดสี ประชดประชันต่อหน้าต่อตา อาจไม่ได้เอ่ยชื่อเราแต่เราก็รู้สึกได้อ่ะว่าโดนตอกหน้าแต่เรานิ่งนะ เลือกที่จะเพิกเฉย พยายามทำเหมือนว่าพวกนั้นเป็นแค่อากาศ แต่พอเรากลับมาบ้านเราเครียดแล้วร้องไห้กับตัวเองในห้องทุกวัน พอเหมือนเรากำลังจะดีขึ้นแต่พอต้องไปเรียนเจอรุ่นน้องพวกนั้นอีกเราก็คิดมากขึ้นมาอีก มันเหมือนเราจะขี้กังวลไปเองนะ แต่บางครั้งพอเรายิ่งนิ่งเขายิ่งจัดหนักอ่ะ เรารู้ว่าที่ผ่านมาเราก็ไม่ดีงานก็ให้คนอื่นช่วยทำ ไม่ทำเองในโปรเจ๊คก่อน แต่วันนี้เรารู้สึกผิดนะทั้งเรื่องเรียนและเรื่องคำพูดของเราที่ไปกระทบน้องในบางครั้งมันเป็นความบังเอิญและพูดไม่คิดซึ่งมันอาจทำร้ายตัวเราเองนั่นแหละ เราอยากบอกว่าถ้าน้องๆเหล่านั้นได้เข้ามาอ่านอ่ะ เราอยากจะบอกคำนึงนะว่า เราขอโทษและต่อไปเราจะตั้งใจทำโปรเจ๊คให้ดีเพื่อให้จบการศึกษา ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเวรกรรมมันติดจรวดเร็วแค่ไหนเหมือนให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั่นถึงตัวก็วันนี้แหละ เรากินไม่ได้นอนไม่หลับเลย ตัดออกจาก social ทุกอย่าง โดยเฉพาะ Facebook ที่เราไปปลดปล่อยอะไรไม่ดีๆไว้มากมาย ทั้งสร้างปัญหาให้กับเราและคนอื่นมากขึ้น ต่อไปเราคงต้องปล่อยวางและกับมาต่อสักับงานให้ผ่านและจบให้ได้
ทำไงถ้าถูกรุ่นน้องแกล้ง (เราเรียนไม่จบ ต้องไปเรียนกับรุ่นน้อง)
ปกติแล้วเราไปไหนมาไหนคนเดียวเราจะมีเพื่อนสนิทอยู่ 1 คนที่ต้องมาเรียนพร้อมน้องด้วยกันแต่ในบางครั้งเธอมาช้า มาเลท หรือบางทีเราก็ไปไม่พร้อมกัน เราก็รู้สึกเหงานะ แต่แบบว่า ไม่ชอบคุยหรือเม้ามอยมากมายเหมือนผู้หญิงทั่วไปอ่ะ แต่เราจะสบายใจมากกว่าที่จะสนิทกับเพื่อนหรือน้องผู้ชายเพราะมันชิลๆกวนๆไม่ค่อยคิดเล็กคิดน้อยเหมือนผู้หญิง ประเด็นคือ รอบแอบชอบรุ่นน้อง ผช คนนึงซึ่งเขาเคยมาช่วยงานเราอ่ะน้องก็ตอบตามปกตินะแต่มันดีตรงเหมือนน้องจะเริ่มรู้สึกดีกับเรา คิดว่าน้องคงรู้ว่าเราชอบแหละ จากนั้นบรรดาแก๊งค์เพื่อนชายของน้องเขาก็ชวนเราคุยนู่นนี่นั่นสารพัด มันเหมือนเริ่มเข้าหาเราอ่ะ พูดง่ายๆเหมือนช่วงนั้นเราจะเจอน้องคนนี้มาวนเวียนในชีวิตของเราบ่อยๆ พอเห็นหน้าเราก็ยิ้มให้นะ หรือบางทีน้องก็ทักเราก่อนบ้าง บอกตรงๆมันเหมือนเริ่มโดนจีบ เหมือนน้องน่าจะมีใจให้เราบ้างแต่พอความสัมพันธ์มันมาถึงจุดๆนี้ แปลกที่เราเริ่มหนีเริ่มหลบหน้าและเริ่มรู้สึกกลัวว่าตกลงน้องเขาคิดยังไงหรือเราจะดูมีค่ามั้ย เราไม่น่าทักแชทไปก่อนเลยสารพัดคำถามในหัวเราผุดขึ้นมาเราไม่เป็นอันทำอะไรเลย และในที่สุดเหมือนน้องเขาจะถอดใจหรือเขาอาจไม่ได้คิดไรกับเราตั้งแต่ต้นก็ได้ เพราะอยู่ๆก็มีผู้ ญ คนนึงซึ่งรุ่นเดียวกับน้องเขาเริ่มมีข่าวกุ๊กกิ๊กกัน เริ่มมีคนล้อ แซวสารพัด และในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นแฟนกันแล้ว เราก็ทำได้แค่เห็นเขา 2 คนมีความสุขก็ดีใจด้วย มันบอกไม่ถูกเหมือนเป็นความชอบแบบไม่ต้องครอบครองก็ได้แค่เห็นหน้าเขาก็สุขใจถึงแม้เขาจะมีเจ้าของแล้วก็ตามเหมือนที่เขาว่ากันว่าความรักทำให้คนตาบอด และเราก็อึดอัดมากที่สุดท้ายแล้วไม่ได้บอกคำว่า "รัก" กับน้องไป แค่มองหน้าเรายังไม่มองเลย แล้วดูเหมือนหลังๆเราจะถูกรุ่นน้องพูดเสียดสี ประชดประชันต่อหน้าต่อตา อาจไม่ได้เอ่ยชื่อเราแต่เราก็รู้สึกได้อ่ะว่าโดนตอกหน้าแต่เรานิ่งนะ เลือกที่จะเพิกเฉย พยายามทำเหมือนว่าพวกนั้นเป็นแค่อากาศ แต่พอเรากลับมาบ้านเราเครียดแล้วร้องไห้กับตัวเองในห้องทุกวัน พอเหมือนเรากำลังจะดีขึ้นแต่พอต้องไปเรียนเจอรุ่นน้องพวกนั้นอีกเราก็คิดมากขึ้นมาอีก มันเหมือนเราจะขี้กังวลไปเองนะ แต่บางครั้งพอเรายิ่งนิ่งเขายิ่งจัดหนักอ่ะ เรารู้ว่าที่ผ่านมาเราก็ไม่ดีงานก็ให้คนอื่นช่วยทำ ไม่ทำเองในโปรเจ๊คก่อน แต่วันนี้เรารู้สึกผิดนะทั้งเรื่องเรียนและเรื่องคำพูดของเราที่ไปกระทบน้องในบางครั้งมันเป็นความบังเอิญและพูดไม่คิดซึ่งมันอาจทำร้ายตัวเราเองนั่นแหละ เราอยากบอกว่าถ้าน้องๆเหล่านั้นได้เข้ามาอ่านอ่ะ เราอยากจะบอกคำนึงนะว่า เราขอโทษและต่อไปเราจะตั้งใจทำโปรเจ๊คให้ดีเพื่อให้จบการศึกษา ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเวรกรรมมันติดจรวดเร็วแค่ไหนเหมือนให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั่นถึงตัวก็วันนี้แหละ เรากินไม่ได้นอนไม่หลับเลย ตัดออกจาก social ทุกอย่าง โดยเฉพาะ Facebook ที่เราไปปลดปล่อยอะไรไม่ดีๆไว้มากมาย ทั้งสร้างปัญหาให้กับเราและคนอื่นมากขึ้น ต่อไปเราคงต้องปล่อยวางและกับมาต่อสักับงานให้ผ่านและจบให้ได้