เคยคิดถึงใครคนนึงในความทรงจำ ที่ยังตัดไม่ได้ มั้ย ......เราคนนึงล่ะ ที่รู้สึก มันเป็นความ 'คิดถึง' แบบ เห่ย มันรู้สึกเรื่อย ๆ อ่ะ มาเป็นระรอก ๆ แต่สม่ำเสมอ แบบ คิด ๆ ไปแล้ว แอร้ยยยยย อยากเจอ!!!
คือเราน่ะ เคยบอกเลิก เพราะคิดและเห็นว่าเค้าดูไลฟ์สไตล์ต่างจากเราจัง งี้ค่ะ เลยคิดเอง กลัวเอง กลัวตอนจบน่ะนะ มันเป็นอะไรที่ติดในใจอ่ะค่ะ เพราะเราเคยเจ็บ เลยส่งผลทุกอย่างเลย เราใช้เป็นข้ออ้างปิดตัวเองก็ว่าได้ค่ะ
ตอนที่บอกเลิก ก็ไม่ได้อยากเลิกหรอกค่ะ เจ็บนะ แต่ เรากลัวเจ็บกว่านั้น(#ขี้ขลาดเอง) เค้าก็ งง มาก ล่ะมั้ง ไม่ได้มีวี่แววอะไร อยู่ ๆ ก็เสียใจ นะเนอะ
ตอนนั้นคิดว่า ไม่นาน เราก็คงจางหายจากกันไป
เพราะเรา(กทม.) ส่วนเค้า(อยุธยา) ยังไงซะ ก็คงไม่รู้สึกอะไรมากมาย เพราะเพิ่งคบกัน
แต่เราคิดผิด เค้าคุยกะเราได้เหมือนเดิม เมื่อผ่านไปไม่นาน แล้วก็เหมือนจะผ่านไปด้วยดี แต่เรากลับเป็นคนที่รู้สึกเอง
พอเค้าคุยกะเราได้แบบเพื่อนเลย กลับกลายเป็นตัวเราเอง ที่เอ๊ะ! ทำไมชั้นนึกถึงเค้า เอ๊ะ!ทำไมต้องอยากชวนเค้าไปไหนมาไหน และ ฯลฯ
หลัง ๆ เริ่มมากขึ้น กลับกลายเป็นเราต้องมานั่งถามตัวเองว่า เกิดไรขึ้น และวันนี้ก็ได้คำตอบ
'เราชอบเค้ามากกกกกก' ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ตอนนี้ มันล้นออกอ่ะค่ะ พยายามเก็บและกดลงไปอยู่
แต่เราตอนนี้คงทำได้แค่ 'มองเค้าห่าง ๆ' ล่ะมั้ง เราปล่อยเค้าไปเองนี่นา ......
ที่เล่ามาวันนี้ หวังลึก ๆ ว่าเค้าจะได้ผ่านมารับรู้ความรู้สึกของเรา และหวังว่าเค้าจะรู้ตัว ถ้าโอกาสมีจริงเราอยากบอกให้เค้ารู้ไว้ 'เรายังรอ' นะ ขอแค่โอกาสได้มั้ย? แต่ก็นั่นแหล่ะ คงไม่มีโอกาสให้เราแล้วล่ะมั้ง เห้อ ...... #ซับน้ำตาที่รื้นขึ้นเบาๆ
รู้สึกเหมือนกันมั้ย?
คือเราน่ะ เคยบอกเลิก เพราะคิดและเห็นว่าเค้าดูไลฟ์สไตล์ต่างจากเราจัง งี้ค่ะ เลยคิดเอง กลัวเอง กลัวตอนจบน่ะนะ มันเป็นอะไรที่ติดในใจอ่ะค่ะ เพราะเราเคยเจ็บ เลยส่งผลทุกอย่างเลย เราใช้เป็นข้ออ้างปิดตัวเองก็ว่าได้ค่ะ
ตอนที่บอกเลิก ก็ไม่ได้อยากเลิกหรอกค่ะ เจ็บนะ แต่ เรากลัวเจ็บกว่านั้น(#ขี้ขลาดเอง) เค้าก็ งง มาก ล่ะมั้ง ไม่ได้มีวี่แววอะไร อยู่ ๆ ก็เสียใจ นะเนอะ
ตอนนั้นคิดว่า ไม่นาน เราก็คงจางหายจากกันไป
เพราะเรา(กทม.) ส่วนเค้า(อยุธยา) ยังไงซะ ก็คงไม่รู้สึกอะไรมากมาย เพราะเพิ่งคบกัน
แต่เราคิดผิด เค้าคุยกะเราได้เหมือนเดิม เมื่อผ่านไปไม่นาน แล้วก็เหมือนจะผ่านไปด้วยดี แต่เรากลับเป็นคนที่รู้สึกเอง
พอเค้าคุยกะเราได้แบบเพื่อนเลย กลับกลายเป็นตัวเราเอง ที่เอ๊ะ! ทำไมชั้นนึกถึงเค้า เอ๊ะ!ทำไมต้องอยากชวนเค้าไปไหนมาไหน และ ฯลฯ
หลัง ๆ เริ่มมากขึ้น กลับกลายเป็นเราต้องมานั่งถามตัวเองว่า เกิดไรขึ้น และวันนี้ก็ได้คำตอบ
'เราชอบเค้ามากกกกกก' ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ตอนนี้ มันล้นออกอ่ะค่ะ พยายามเก็บและกดลงไปอยู่
แต่เราตอนนี้คงทำได้แค่ 'มองเค้าห่าง ๆ' ล่ะมั้ง เราปล่อยเค้าไปเองนี่นา ......
ที่เล่ามาวันนี้ หวังลึก ๆ ว่าเค้าจะได้ผ่านมารับรู้ความรู้สึกของเรา และหวังว่าเค้าจะรู้ตัว ถ้าโอกาสมีจริงเราอยากบอกให้เค้ารู้ไว้ 'เรายังรอ' นะ ขอแค่โอกาสได้มั้ย? แต่ก็นั่นแหล่ะ คงไม่มีโอกาสให้เราแล้วล่ะมั้ง เห้อ ...... #ซับน้ำตาที่รื้นขึ้นเบาๆ