สวัสดีครับเพื่อนๆพันทิปผม หมาเทค วันนี้จะมาขอเล่าถึงประสบการณ์ งงๆ อันแสนจะวุ่นวายของผมนะครับ มาเริ่มกันเลยดีกว่านะครับ
วันแรกของชีวิตม.ปลายนั้นเป็นอะไรที่แตกต่างจาก ประถมหรือม.ต้นไปโดยสิ้นเชิงเลย ทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่า ทั้งการเรียน และภาระหน้าที่ต่างๆ ทุกๆคนต่างพากันเดินเข้าในโรงเรียน และในเวลานี้ผมเองจึงรู้สึก ตื่นเต้นมากอย่างบอกไม่ถูกจึงอยากจะหาเพื่อนมาแชร์ความรู้สึกในเวลานี้มากและเมือผมกำลังมองหาเพื่อนๆอยู่นั้นผมจึงหันไปเห็นกับ 'เขา' (ผมขอใช้ชื่อย่อว่าพี่jนะครับ) ผมเห็นพี่j (สาเหตุที่เรียกพี่แก ว่าพี่ คือ เพื่อนๆแกเรียกกันผมเลยเรียกด้วย)แกนั่งอยู่คนเดียวเลยเดินงกๆไปหาแกด้วยความรู้สึกที่อยากจะปลดปล่อยมากๆ
ผม:ไง พี่j คือ...ขอนั่งด้วยได้ไหม
พี่j:อืม ตามสบายเลย
ผม:นั่งคนเดียวไปหาเพื่อนไม่เหงาหรอ? ///ทำหน้าสงสัย
พี่j แกก็ไม่ตอบอะไรเอาแต่ส่ายหน้าไปมาแล้วก็หันมายิ้มให้กับผมด้วยสายตาแปลกๆ และนาทีนั้นเองสายตาผมกับพี่แกก็สบตากันเป็นเวลานานอยู่ และแล้วหัวใจผมก็เต้มแรงเอามากๆ และในเวลาที่ผมกำลังเคลิ้ม(ฟิน) ผมก็ได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนเรียก
เพื่อน:เทคคค ลึงงงงมู
ผมเลยรีบหันบอกลาพี่แก
ผม:เพื่อนเรียกแล้วอะ...ไปก่อนนะ..พี่j บายๆ
พี่j:อืม บายๆ
ผมเลยรีบเดินไปหาเพื่อนโดยที่ผมยังรู้สึกเหมือนพี่แกยังคงมองผมอยู่และพอผมหันหลังกลับไปหาก็ปรากฏว่า พี่แกยังคงมองผมด้วยสายตาประหลาดๆนั้นอยู่ผมเลยโบกไม้โบกมือ ยิ้มเหมือนเด็กๆ พี่แกก็ทำหน้าฟินๆไงไม่รู้ผมเองก็บอกไม่ถูก
วันต่อมา
วันนี้ผมอยู่เย็นเป็นพิเศษเพราะต้องเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง แต่ผมก็ok นะเพราะกิจกรรมก็สนุกดีพี่ๆก็น่ารักดี และมันก็เป็นเรื่องปกติที่ผมจะกลับเย็นเพราะผมต้องนั่งรอปู่อยู่หน้าโรงเรียนทุกวันกับน้องชายอยู่แล้ว และในเวลาที่ผมกำลังนั่งฟังเพลงเพลินๆผมก็รู้สึกเหมือนมีใครเรียกชื่อ ทีแรกก็นึกว่าหูแว้นที่ไหนได้พี่jแก กำลังจอดรถเรียกผมอยู่ให้ผมลงไปหาพี่แก
ผม:มีอะไรหรอ
พี่j:ทำไมกลับเย็นจัง
ผม:เรารอปู่อะเนี้ยกำลังมาแหละ
พี่j:ให้เราไปส่งเทคไหม
ผม:ไม่เป็นไร คือเราเกรงใจอะ ขอบคุณนะ
พี่j:มาเหอะน๊า เรามีธุระแถวบ้านเทคพอดี
ผม:แล้วน้องชายเราละ///ผมเลยหันไปมองน้องชาย น้องชายเลยตอบกลับมาว่า น้องชาย:ไปเถอะเดียวเรารอปู่เอง
ผมเลยตัดสินใจโทรหาปู่และถามว่าปู่แกอยู่ไหนแล้ว
ปู่:มีอะไรลูก
ผม:ป๋า อยู่ไหนแล้วครับ
ปู่:ออ ป๋าอยู่ปากซอกแหละ มีอะไรไหม
ผม:คือ...ผมขอกลับบ้านกับเพื่อนได้ไหมครับป๋า
ปู่:ได้ๆ
ผมเลยหันกลับหลังไปหาน้องชายแล้วตอบกลับไปว่าปู่กำลังมาแล้ว แล้วผมก็ขึ้นรถพี่แกไปด้วยอารมณ์ที่เสียนิดๆตลอดทางเราก็คุยๆกันบ้างแต่ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องนิยายมากที่สุดเพราะผมกับพี่แกชอบอะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน แต่ที่ชอบมากที่สุดนั้นคือ นวนิยายแฟนตาซี เราก็คุยๆกันไปเรื่อย ผมเองก็อารมณ์เสียอยู่แล้วเลยตอบแบบปัดๆไปพี่แกเลยแกล้งผมด้วยการที่ขับรถเร็วและเบรกแรงๆผมเองก็ตกใจเป็นอย่างมากเลยเผลอไปกอดพี่แกโดยไม่ได้ตั้งใจและก็ด่าทอพี่แกอย่างสะใจ
ผม:ไอบ้าาาา ทำอะไรเนี้ย
พี่j:ก็เทคงอลเราทำไมอะ
และผมก็หน้าแดงและก็เงียบไปสักพักใหญ่ๆ พี่แกเลยเริ่มถามผมก่อน
พี่j:เทค...
ผม:ห้ะ มีอะไร?
พี่j:มี..แฟนยัง
ผม:อ่า มีแล้ว
พี่แกก็ไม่ได้ตอบอะไรแต่พี่แกก็ก้มหน้าทำหน้าเศร้าๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูกและแล้วบรรยากาศในคราวนี้ก็เงียบสงัดผมเลยเริ่มถามพี่แกบ้าง
ผม:พี่j กินอะไรยังเนี้ยมาส่งเราอะ
พี่j:ยังเลยอะ
ผม:เดียวถึงบ้านเมื่อไรเราจะทำกับข้าวให้กินนะ เรานะ ทำกับข้าวอร่อยน๊า ไม่อยากจะคุย
พี่j:จัดมาอย่าให้เสีย
และเราก็หัวเราะและคุยกันต่อจนถึงบ้านผม ผมเลยชวนพี่แกเข้ามาข้างในแต่พี่แกก็ไม่เข้าผมเลยตัดสินใจบอกลาพี่แกพี่แกก็ยิ้มและมองผมแปลกๆผมเลยเดินเข้าไปในบ้านแต่พี่แกก็ยังไม่ไปยังคงมองผมอยู่อย่างนั้นจนผมเข้าไปในประตูบ้านและแอบมองพี่j ซึ่งพี่แกก็พึ่งขับรถออกไป
ยังมีต่อนะครับทุกคนวันนี้ผมขอเล่าแค่ก่อน ไว้ครั้งหน้าผมจะมาแชร์ใหม่นะครับ
''เขา'' คิดยังไงกับ ''ผม''
วันแรกของชีวิตม.ปลายนั้นเป็นอะไรที่แตกต่างจาก ประถมหรือม.ต้นไปโดยสิ้นเชิงเลย ทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่า ทั้งการเรียน และภาระหน้าที่ต่างๆ ทุกๆคนต่างพากันเดินเข้าในโรงเรียน และในเวลานี้ผมเองจึงรู้สึก ตื่นเต้นมากอย่างบอกไม่ถูกจึงอยากจะหาเพื่อนมาแชร์ความรู้สึกในเวลานี้มากและเมือผมกำลังมองหาเพื่อนๆอยู่นั้นผมจึงหันไปเห็นกับ 'เขา' (ผมขอใช้ชื่อย่อว่าพี่jนะครับ) ผมเห็นพี่j (สาเหตุที่เรียกพี่แก ว่าพี่ คือ เพื่อนๆแกเรียกกันผมเลยเรียกด้วย)แกนั่งอยู่คนเดียวเลยเดินงกๆไปหาแกด้วยความรู้สึกที่อยากจะปลดปล่อยมากๆ
ผม:ไง พี่j คือ...ขอนั่งด้วยได้ไหม
พี่j:อืม ตามสบายเลย
ผม:นั่งคนเดียวไปหาเพื่อนไม่เหงาหรอ? ///ทำหน้าสงสัย
พี่j แกก็ไม่ตอบอะไรเอาแต่ส่ายหน้าไปมาแล้วก็หันมายิ้มให้กับผมด้วยสายตาแปลกๆ และนาทีนั้นเองสายตาผมกับพี่แกก็สบตากันเป็นเวลานานอยู่ และแล้วหัวใจผมก็เต้มแรงเอามากๆ และในเวลาที่ผมกำลังเคลิ้ม(ฟิน) ผมก็ได้ยินเสียงเพื่อนตะโกนเรียก
เพื่อน:เทคคค ลึงงงงมู
ผมเลยรีบหันบอกลาพี่แก
ผม:เพื่อนเรียกแล้วอะ...ไปก่อนนะ..พี่j บายๆ
พี่j:อืม บายๆ
ผมเลยรีบเดินไปหาเพื่อนโดยที่ผมยังรู้สึกเหมือนพี่แกยังคงมองผมอยู่และพอผมหันหลังกลับไปหาก็ปรากฏว่า พี่แกยังคงมองผมด้วยสายตาประหลาดๆนั้นอยู่ผมเลยโบกไม้โบกมือ ยิ้มเหมือนเด็กๆ พี่แกก็ทำหน้าฟินๆไงไม่รู้ผมเองก็บอกไม่ถูก
วันต่อมา
วันนี้ผมอยู่เย็นเป็นพิเศษเพราะต้องเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง แต่ผมก็ok นะเพราะกิจกรรมก็สนุกดีพี่ๆก็น่ารักดี และมันก็เป็นเรื่องปกติที่ผมจะกลับเย็นเพราะผมต้องนั่งรอปู่อยู่หน้าโรงเรียนทุกวันกับน้องชายอยู่แล้ว และในเวลาที่ผมกำลังนั่งฟังเพลงเพลินๆผมก็รู้สึกเหมือนมีใครเรียกชื่อ ทีแรกก็นึกว่าหูแว้นที่ไหนได้พี่jแก กำลังจอดรถเรียกผมอยู่ให้ผมลงไปหาพี่แก
ผม:มีอะไรหรอ
พี่j:ทำไมกลับเย็นจัง
ผม:เรารอปู่อะเนี้ยกำลังมาแหละ
พี่j:ให้เราไปส่งเทคไหม
ผม:ไม่เป็นไร คือเราเกรงใจอะ ขอบคุณนะ
พี่j:มาเหอะน๊า เรามีธุระแถวบ้านเทคพอดี
ผม:แล้วน้องชายเราละ///ผมเลยหันไปมองน้องชาย น้องชายเลยตอบกลับมาว่า น้องชาย:ไปเถอะเดียวเรารอปู่เอง
ผมเลยตัดสินใจโทรหาปู่และถามว่าปู่แกอยู่ไหนแล้ว
ปู่:มีอะไรลูก
ผม:ป๋า อยู่ไหนแล้วครับ
ปู่:ออ ป๋าอยู่ปากซอกแหละ มีอะไรไหม
ผม:คือ...ผมขอกลับบ้านกับเพื่อนได้ไหมครับป๋า
ปู่:ได้ๆ
ผมเลยหันกลับหลังไปหาน้องชายแล้วตอบกลับไปว่าปู่กำลังมาแล้ว แล้วผมก็ขึ้นรถพี่แกไปด้วยอารมณ์ที่เสียนิดๆตลอดทางเราก็คุยๆกันบ้างแต่ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องนิยายมากที่สุดเพราะผมกับพี่แกชอบอะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน แต่ที่ชอบมากที่สุดนั้นคือ นวนิยายแฟนตาซี เราก็คุยๆกันไปเรื่อย ผมเองก็อารมณ์เสียอยู่แล้วเลยตอบแบบปัดๆไปพี่แกเลยแกล้งผมด้วยการที่ขับรถเร็วและเบรกแรงๆผมเองก็ตกใจเป็นอย่างมากเลยเผลอไปกอดพี่แกโดยไม่ได้ตั้งใจและก็ด่าทอพี่แกอย่างสะใจ
ผม:ไอบ้าาาา ทำอะไรเนี้ย
พี่j:ก็เทคงอลเราทำไมอะ
และผมก็หน้าแดงและก็เงียบไปสักพักใหญ่ๆ พี่แกเลยเริ่มถามผมก่อน
พี่j:เทค...
ผม:ห้ะ มีอะไร?
พี่j:มี..แฟนยัง
ผม:อ่า มีแล้ว
พี่แกก็ไม่ได้ตอบอะไรแต่พี่แกก็ก้มหน้าทำหน้าเศร้าๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูกและแล้วบรรยากาศในคราวนี้ก็เงียบสงัดผมเลยเริ่มถามพี่แกบ้าง
ผม:พี่j กินอะไรยังเนี้ยมาส่งเราอะ
พี่j:ยังเลยอะ
ผม:เดียวถึงบ้านเมื่อไรเราจะทำกับข้าวให้กินนะ เรานะ ทำกับข้าวอร่อยน๊า ไม่อยากจะคุย
พี่j:จัดมาอย่าให้เสีย
และเราก็หัวเราะและคุยกันต่อจนถึงบ้านผม ผมเลยชวนพี่แกเข้ามาข้างในแต่พี่แกก็ไม่เข้าผมเลยตัดสินใจบอกลาพี่แกพี่แกก็ยิ้มและมองผมแปลกๆผมเลยเดินเข้าไปในบ้านแต่พี่แกก็ยังไม่ไปยังคงมองผมอยู่อย่างนั้นจนผมเข้าไปในประตูบ้านและแอบมองพี่j ซึ่งพี่แกก็พึ่งขับรถออกไป
ยังมีต่อนะครับทุกคนวันนี้ผมขอเล่าแค่ก่อน ไว้ครั้งหน้าผมจะมาแชร์ใหม่นะครับ