สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผมเลยอาจจะเขียนผิดๆบ้างก็ขออภัยนะครับ
คือผมมีแฟนอายุเท่ากันนี่แหละครับ และช่วงนี้เข้ามหาลัยปี 1 พอดี ผมกับแฟนเรียนคนละที่เลยแฟนผมเรียนในกรุงครับ ผมเรียนไม่ไกลจากตัวกรุงเทพมาก ช่วงแรกๆก่อนไปเรียน คือพวกผมก็รักกันดีนะครับแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย ทั้งสงกรานต์ เธอคนนี้ยอมดำเพื่อมาเล่นสงกรานต์กับผม รวมทั้งยอมตากฝนไปกับผมในหลายๆครั้ง เราดูรักกันมากเลยครับ(ผมคิดถึงตอนนั้นมากๆเลย
)
แต่พอผมเริ่มเข้ามหาลัยแฟนผมก็ว่างอยู่บ้าน ผมก็รับน้องก็ไม่ค่อยได้คุยครับ ผมพยายามโทร หรือติดต่อไปเป็นระยะๆ ก่อนนอนผมก็จะคอยโทรบอกฝันดีตลอด แต่ก็มีบ้างที่รับดึกมากๆ แล้วผมก็สลบไปเลยไม่ได้โทรไป ก็เป็นอย่างนี้อยุ่เดือนกว่าๆแหละครับ จากนั้นแฟนผมก็เริ่มเข้ามหาลัย ผมก็กังวลๆนะว่าหนุ่มๆจะจีบแฟนผมมั้ย แต่ผมก็ไม่พูดไปนะครับ ก็ชอบแกล้งแฟนผมว่า โห่ขี้เหร่แบบนี้ไม่มีคนจีบหร๊อก
แฟนผมก็เริ่มไม่ว่าง ผมเองก็เริ่มหมดกิจกรรมรับน้อง ก็ว่างบ้างก็พยายามติดต่อแฟนเป็นระยะๆ แต่หลังๆ แฟนผมก็เริ่มๆขาดการติดต่อ คุยอยู่แปปๆก็ไปโดยไม่บอก บางครั้งก็ไม่ตอบ บอกงานยุ่ง โอเคผมเข้าใจก็ลดๆการโทรลงการทักไลน์ลง จากทุกวัน เหลือวันเว้นวันบ้าง แฟนผมก็ยังยุ่งๆอยู่ผมเลยยอมปล่อยๆแฟนไป
จนมาถึงอยู่ช่วงไม่นานมานี้ช่วงที่ผมไกล้สอบ ผมทะเลาะกับแฟนทุกวัน แฟนผมมักจะพูดแปลกไป สรรพนามของผม กลายเป็นแกๆ ปกติจะเรียกชื่อกันน่ารักๆ ผมก็น้อยๆใจแล้วเคยพูดเปยๆไปครั้งนึง แฟนผมก็บอกว่ามันติดไปแล้ว ผมก็เลยไม่ได้ว่าอะไร แต่คือมันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสรรพนามครับ ผมรู้สึกเหมื่อที่ทุกครั้งเราคุยกัน แฟนผมจะอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดตลอดเลย แล้วช่วงๆนั้นก็เริ่มๆทะเลาะกันบ้างแล้วแหละครับ
หลังจากนั้นไม่นานผมก็เข้าสู่การสอบผมต้องอ่านหนังสือ ส่วนแฟนผมก็ต้องทำงาน รับน้อง บลาๆ เยอะเลยครับ ผมก็พยายามเข้าใจว่าเค้าไม่มีเวลา แต่ผมก็พยายามหาเวลาว่างๆซักแปป คุยกันบ้างเพราะผมคิดถึงเค้า ก็ยอมรับนะครับว่าอาจทำอะไรไม่มีเหตุผลที่โทรไปคุยแบบนั้น แล้วอาจไปรบกวนเค้า แต่เค้าก็จะตอบผมน้อยมั่ง ไม่คุยกะผมเลยก็มี ผมก็นอยๆแหละ แต่พยายามไม่พูด
ไปๆมาๆผมเริ่มไม่สบายใจ เพราะแฟนผมบอกไปช่วยเพื่อนทำบายศรีที่หอ ผมเริ่มโทรไปบ่อยขึ้นวันละครั้ง แต่ผมจะรอให้แฟนว่างก่อนอ่ะครับแล้วโทรไป แฟนผมก็ทำเหมือนว่าผมนี่โทรไปรบกวนน แต่ก็คงจริงครับบอกเลยตอนนั้นผมไม่รู้แต่ผมอยากคุยกันบ้างก็คุยๆไปทะเลาะกันซะงั้นแฟนผมเริ่มที่จะเมินผม คำพูดคำจากก็แปลกๆห้วนๆ จากที่บอกฝันดีก็กลายเป็นคำพูดแบบฟังแล้วมันรู้เลยว่ารำคาญอ่ะครับ ผมเริ่มๆสงสัยว่าแฟนผมเป็นอะไรทำไมถึงเย็นชา และเปลี่ยนไปขนาดนี้ ผมเลยลองขอรหัสเฟสกะไลน์ แฟนผมเหมือนจะตกใจและกังวลมาก ผมเดาว่ามันต้องมีอะไรซักอย่างในนั้น ผมเริ่มๆปรึกษาเพื่อนๆของผม หลายคนลงมติว่าเลิกๆไปซะ เค้านอกใจเราหรือเปล่า ประมาณนี้ ผมก็ไม่ยอมถอดใจผมลองขอแล้วขออีกอยู่สองสามวันเลยครับ จนมาก่อนถึงวันที่ผมจะโพสข้อความลงกระทู้นี้ แฟนผมก็ไม่ให้ครับเธอบอกมันเป็นเรื่องส่วนตัวจะยุ่งทำไม แล้วก็อ้างโน่นอ้างนี้ไปเรื่อย จนผมบอกว่าไม่งั้นเราก็เลิกไปเลย แฟนผมก็เริ่มๆชะงัก ผมแค่ลองขู่ๆดู แฟนผมก็คิดอยู่นาน แล้วก็ยอมให้มาเธอบอกรหัสมันอันเดียวกัน ผมก็ไม่ได้ลองไปเข้าดูหรอกครับ เพราะผมแค่อยากลองใจ จนกระทั้งวันต่อมาหลังผมสอบเสร็จ ผมลองเข้าเฟสด้วยรหัสนั้นดู เอ้า เข้าไม่ได้ซะงั้น ผมเลยถามแฟนไป แฟนผมก็บอกว่านั้นมันรหัสไลน์ แล้วบอกว่ารหัสเฟสน่ะไม่ให้ มันก็ยิ่งไปกระตุ้นต่อมความอยากรู้ของผม ผมก็ใช้มุขเดิมเลยครับ แต่คราวนี้เธอบอกว่ายอมเลิกดีกว่าให้รหัสเฟส ผมอึ้งและงงปวดหัวมาก ทำไมแค่หรัสเฟสถึงสำคัญกว่าความรักได้ ผมเลยเซ้าซี้ไปเรื่อยๆจนผมกะแฟนร้องไห้กัน แฟนผมก็ยอมให้มา สิ่งแรกที่ผมเปิดเข้าไปดูในเฟสคือแชท ซึ่งในขณะที่โทรหากันอยู่นั้น เธอก็กำลังแชทกะผู้ชายคนนึง ผมเห็นแล้วก็เริ่มๆขึ้นละ และจากนั้นแฟนผม ก็เริ่มขอไลน์ผู้ชายคนนั้นต่อหน้าผมในขณะที่ผมขอรหัสเฟสเธอมาสดๆร้อนมะกี้ และเข้าดูมะกี้เลย ผมเลยโมโหมากครับ แฟนผมพิมพ์ไปว่าขอไลน์หน่อย ผู้ชายคนนั้นก็เล่นตัวๆ ผมเลยตอบแทรกไปเลยครับด้วยเฟสแฟนผม "ว่านี่แฟนของ....นะ นายจีบแฟนเราหรอ" ขี้ไม่ทันหลุดตูด ผู้ชายคนนั้นก็ขึ้นเลยครับ บอกว่าทำไมไม่ทักมาคุยเอง แล้วก็เหมือนจะเอาเรื่องกะผม ผมก็งงว่ายังไงวะ งง แต่ผมก็พยายามพูดดีๆกะเค้า แล้วแฟนผมก็แบบขัดขึ้นมาว่าทำไมทำแบบนี้ ผมเลยสวนกลับไปว่า"จะให้ทำยังไงล่ะ ก็เธอนอกใจอยู่กะมันอ่ะ ก็เห็นๆอยู่ เธอชอบมันใช่ไหม"ผมก็ถามไปเลยครับ คำตอบที่ได้คือ"ใช่!!!!เธอมีใจ" โอ้จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหม แฟนที่ผมรัก แฟนที่ผมยอมทุกอย่าง นอกใจผม ปิดบังผม วินาทีนั้นผมน้ำตาแตกครับ ผมเสียใจมาก ใครจะว่าไอ่ตุ๊ด อ่อนแอยังไงผมยอมครับ ผมไม่ไหว ผมหน้าและมือเท้าชาไปหมด ใจผมเต้นแบบเหมือนกำลังจะเป็นบ้า ผมเลยถามว่าแล้วเราล่ะ เธอไม่รักเราแล้วหรอ ผมเปลี่ยนจากที่กำลังขึ้นๆเป้นหงอยไปเลย ผู้ชายคนนั้นก็มีเหตุผลนะครับผมก็นับถือเค้า และผมก็รู้ว่าผมผิดเองจริงๆ แต่เจ้าชายคนนี้ก็เอาเรื่องครับ บอกให้ไปเคลียตัวๆไรไม่รู้ ผมไม่ได้จะหาเรื่องผมแค่มาถามเรื่องแฟนผม ผมก็ไม่ได้ตอบโต้ครับ ผมก็บอก"ขอโทษ ถ้าไม่ใช้แบบนั้นก็ขอโทษ" ผู้ชายคนนั้นก็มีสปีริตพอครับเค้าก็บอกว่าจะเลิกยุ่งกะแฟนผม แต่ถ้าแฟนผมเสียเพื่อนดีๆไปก็ผิดที่ผมอะไรประมาณนี้ ผมว่ามันก็จริงครับ ผมแย่เองในเรื่องนี้ จากนั้นแฟนผมก็ด่าผมไอ่ชั่ว ใช่ผมชั่ว ผมยอมชั่วเพื่อได้เธอคืน จากนั้นเราก็คุยกันไป แฟนผมก็ค่อยๆหลุดออกมาว่าเธอนั้นมีใจให้คนนั้น และก็ไม่อยากเสียผมไป ผมก็ย้ำคิดย้ำทำแบบพูดซ้ำๆไปมาๆ จนฟนผมทนไม่ไหวก็ขอเลิกกับผม ผมไม่ยอมครับ ผมยื้อเธอตามที่เคยสัญญาว่า "เราจะไม่ทิ้งกัน เราจะยื้อกัน" ผมก็เพิ่งได้รู้ว่าคำสัญญาขอเรามันไม่ได้สำคัญเลย ผมยื้อจนถึงที่สุด จนเราทั้งคู้ยอมสงบสติลงกัน ผมคิดว่ายังไงๆถามง่ายๆให้มันจบไป ผมตั้งคำถามถามเธอขึ้นมาว่า "เธอจะเลือกอะไร ระหว่าง คนอื่น.. กับ ผม.. คำว่าคนอื่นหมายถึงเราเลิกกัน ไม่ต้องมารู้จักกันอีก เรื่องของเราลืมๆมันไปซะ อะไรที่ได้มาก็ทิ้งไป อะไรที่ให้ไปก็แล้วๆต่อกัน ผมจะไม่ถามเซ้าซี้ จะไม่กวนใจ จะไม่ไปยุ่งเลยกะชีวิตเธอ กับอีกข้อคือ ผม หมายถึงเราคบกันต่อรักกันเหมือนเดิม ผมสัญญาว่าจะเป็นเหมือนเดิมให้ได้ จะเป็นผู้ชายฟรุ๊งฟริ๊งคนเดิม แต่เธอห้ามนอกใจผมอีก" เธอลังเลอยู่ชั่วโมงกว่าๆมั้งครับผมก็เลยถามย้ำๆ เธอก็ตอบมาว่า เลิกกันเถอะ ผมซึ้งครับโอเคผมจะเคารพการตัดสินใจ แต่ผมขอพูดเพ้อได้ไหมผมถามเธอแบบนั้น เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมก็เพ้อถึงเรื่องต่างที่เราทำมา ทุกๆวันที่อยู่ด้วยกันผมสามารถอธิบายได้หมดว่าแต่ละวันเป็นยังไง ผมก็เล่าๆไปเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมถึงอยู่ๆก็นึกถึงเรื่องราวของผมกะเธอขึ้นมาได้ ไปได้ซักพักเธอก็ร้องไห้แล้วขอโทษผม ผมก็บอกไม่ต้องขอโทษหรอก เธอตัดสินใจแล้วนะ ผมก็บอกแล้วว่าจะไม่เซ้าซี้ เธอก็บอกว่าเธอไม่รู้เธอสับสนไปหมด ผมก็ได้แต่ร้องไห้แล้วผมก็เล่าเรื่องเพ้อไปต่อ เธอก็บอกขอโทษผมและขอคืนดีผม ผมก็ครึ่งๆใจครับ อยากกลับไปใจจะขาด แต่เหตุการณ์วันนี้มันทำให้ผมต้องนึกถึงความสุขของตัวเอง ความรู้สึกของผมที่ผมต้องใส่ใจมันบ้าง ผมกลัวที่จะโดนนอกใจแบบนี้อีกรอบ ผมเป็นกังวล ผมเลยถามว่าผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่นอกใจ เธอก็บอกว่าไม่มี ผมก็เลยให้เธอไปคิดมาพรุ่งนี้ครับแล้วผมก็บอกฝันดี และบอกรักเธอไป แล้ววางสายกันไป
จากที่เล่าๆมาผมรู้ครับว่าผมงี่เง่ามาก ผมนั้นก็เป็นคนผิดครับ แต่ผมอยากถามความคิดเห็นเรื่องระหว่าง "ความรู้สึกของผม ที่ผมควรรักษามันไว้บ้าง กับ ความรักที่ผมทุ่มเทให้ ที่มันไม่มั่นคงเลยในตอนนี้"อะไรที่ผมควรเลือก และถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอะไร??
ขอโทษนะครับอาจจะพิมพ์ผิดๆไปบ้างเนื่องด้วยรีบและเป็นเหตุการณ์สดๆร้อนที่ผมเพิ่งเจอ
จะเลือกอะไรระหว่าง"ความรักที่ทุ่มเท กับ การรักษาความรู้สึกของตัวเอง"
คือผมมีแฟนอายุเท่ากันนี่แหละครับ และช่วงนี้เข้ามหาลัยปี 1 พอดี ผมกับแฟนเรียนคนละที่เลยแฟนผมเรียนในกรุงครับ ผมเรียนไม่ไกลจากตัวกรุงเทพมาก ช่วงแรกๆก่อนไปเรียน คือพวกผมก็รักกันดีนะครับแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย ทั้งสงกรานต์ เธอคนนี้ยอมดำเพื่อมาเล่นสงกรานต์กับผม รวมทั้งยอมตากฝนไปกับผมในหลายๆครั้ง เราดูรักกันมากเลยครับ(ผมคิดถึงตอนนั้นมากๆเลย
แต่พอผมเริ่มเข้ามหาลัยแฟนผมก็ว่างอยู่บ้าน ผมก็รับน้องก็ไม่ค่อยได้คุยครับ ผมพยายามโทร หรือติดต่อไปเป็นระยะๆ ก่อนนอนผมก็จะคอยโทรบอกฝันดีตลอด แต่ก็มีบ้างที่รับดึกมากๆ แล้วผมก็สลบไปเลยไม่ได้โทรไป ก็เป็นอย่างนี้อยุ่เดือนกว่าๆแหละครับ จากนั้นแฟนผมก็เริ่มเข้ามหาลัย ผมก็กังวลๆนะว่าหนุ่มๆจะจีบแฟนผมมั้ย แต่ผมก็ไม่พูดไปนะครับ ก็ชอบแกล้งแฟนผมว่า โห่ขี้เหร่แบบนี้ไม่มีคนจีบหร๊อก
แฟนผมก็เริ่มไม่ว่าง ผมเองก็เริ่มหมดกิจกรรมรับน้อง ก็ว่างบ้างก็พยายามติดต่อแฟนเป็นระยะๆ แต่หลังๆ แฟนผมก็เริ่มๆขาดการติดต่อ คุยอยู่แปปๆก็ไปโดยไม่บอก บางครั้งก็ไม่ตอบ บอกงานยุ่ง โอเคผมเข้าใจก็ลดๆการโทรลงการทักไลน์ลง จากทุกวัน เหลือวันเว้นวันบ้าง แฟนผมก็ยังยุ่งๆอยู่ผมเลยยอมปล่อยๆแฟนไป
จนมาถึงอยู่ช่วงไม่นานมานี้ช่วงที่ผมไกล้สอบ ผมทะเลาะกับแฟนทุกวัน แฟนผมมักจะพูดแปลกไป สรรพนามของผม กลายเป็นแกๆ ปกติจะเรียกชื่อกันน่ารักๆ ผมก็น้อยๆใจแล้วเคยพูดเปยๆไปครั้งนึง แฟนผมก็บอกว่ามันติดไปแล้ว ผมก็เลยไม่ได้ว่าอะไร แต่คือมันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสรรพนามครับ ผมรู้สึกเหมื่อที่ทุกครั้งเราคุยกัน แฟนผมจะอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดตลอดเลย แล้วช่วงๆนั้นก็เริ่มๆทะเลาะกันบ้างแล้วแหละครับ
หลังจากนั้นไม่นานผมก็เข้าสู่การสอบผมต้องอ่านหนังสือ ส่วนแฟนผมก็ต้องทำงาน รับน้อง บลาๆ เยอะเลยครับ ผมก็พยายามเข้าใจว่าเค้าไม่มีเวลา แต่ผมก็พยายามหาเวลาว่างๆซักแปป คุยกันบ้างเพราะผมคิดถึงเค้า ก็ยอมรับนะครับว่าอาจทำอะไรไม่มีเหตุผลที่โทรไปคุยแบบนั้น แล้วอาจไปรบกวนเค้า แต่เค้าก็จะตอบผมน้อยมั่ง ไม่คุยกะผมเลยก็มี ผมก็นอยๆแหละ แต่พยายามไม่พูด
ไปๆมาๆผมเริ่มไม่สบายใจ เพราะแฟนผมบอกไปช่วยเพื่อนทำบายศรีที่หอ ผมเริ่มโทรไปบ่อยขึ้นวันละครั้ง แต่ผมจะรอให้แฟนว่างก่อนอ่ะครับแล้วโทรไป แฟนผมก็ทำเหมือนว่าผมนี่โทรไปรบกวนน แต่ก็คงจริงครับบอกเลยตอนนั้นผมไม่รู้แต่ผมอยากคุยกันบ้างก็คุยๆไปทะเลาะกันซะงั้นแฟนผมเริ่มที่จะเมินผม คำพูดคำจากก็แปลกๆห้วนๆ จากที่บอกฝันดีก็กลายเป็นคำพูดแบบฟังแล้วมันรู้เลยว่ารำคาญอ่ะครับ ผมเริ่มๆสงสัยว่าแฟนผมเป็นอะไรทำไมถึงเย็นชา และเปลี่ยนไปขนาดนี้ ผมเลยลองขอรหัสเฟสกะไลน์ แฟนผมเหมือนจะตกใจและกังวลมาก ผมเดาว่ามันต้องมีอะไรซักอย่างในนั้น ผมเริ่มๆปรึกษาเพื่อนๆของผม หลายคนลงมติว่าเลิกๆไปซะ เค้านอกใจเราหรือเปล่า ประมาณนี้ ผมก็ไม่ยอมถอดใจผมลองขอแล้วขออีกอยู่สองสามวันเลยครับ จนมาก่อนถึงวันที่ผมจะโพสข้อความลงกระทู้นี้ แฟนผมก็ไม่ให้ครับเธอบอกมันเป็นเรื่องส่วนตัวจะยุ่งทำไม แล้วก็อ้างโน่นอ้างนี้ไปเรื่อย จนผมบอกว่าไม่งั้นเราก็เลิกไปเลย แฟนผมก็เริ่มๆชะงัก ผมแค่ลองขู่ๆดู แฟนผมก็คิดอยู่นาน แล้วก็ยอมให้มาเธอบอกรหัสมันอันเดียวกัน ผมก็ไม่ได้ลองไปเข้าดูหรอกครับ เพราะผมแค่อยากลองใจ จนกระทั้งวันต่อมาหลังผมสอบเสร็จ ผมลองเข้าเฟสด้วยรหัสนั้นดู เอ้า เข้าไม่ได้ซะงั้น ผมเลยถามแฟนไป แฟนผมก็บอกว่านั้นมันรหัสไลน์ แล้วบอกว่ารหัสเฟสน่ะไม่ให้ มันก็ยิ่งไปกระตุ้นต่อมความอยากรู้ของผม ผมก็ใช้มุขเดิมเลยครับ แต่คราวนี้เธอบอกว่ายอมเลิกดีกว่าให้รหัสเฟส ผมอึ้งและงงปวดหัวมาก ทำไมแค่หรัสเฟสถึงสำคัญกว่าความรักได้ ผมเลยเซ้าซี้ไปเรื่อยๆจนผมกะแฟนร้องไห้กัน แฟนผมก็ยอมให้มา สิ่งแรกที่ผมเปิดเข้าไปดูในเฟสคือแชท ซึ่งในขณะที่โทรหากันอยู่นั้น เธอก็กำลังแชทกะผู้ชายคนนึง ผมเห็นแล้วก็เริ่มๆขึ้นละ และจากนั้นแฟนผม ก็เริ่มขอไลน์ผู้ชายคนนั้นต่อหน้าผมในขณะที่ผมขอรหัสเฟสเธอมาสดๆร้อนมะกี้ และเข้าดูมะกี้เลย ผมเลยโมโหมากครับ แฟนผมพิมพ์ไปว่าขอไลน์หน่อย ผู้ชายคนนั้นก็เล่นตัวๆ ผมเลยตอบแทรกไปเลยครับด้วยเฟสแฟนผม "ว่านี่แฟนของ....นะ นายจีบแฟนเราหรอ" ขี้ไม่ทันหลุดตูด ผู้ชายคนนั้นก็ขึ้นเลยครับ บอกว่าทำไมไม่ทักมาคุยเอง แล้วก็เหมือนจะเอาเรื่องกะผม ผมก็งงว่ายังไงวะ งง แต่ผมก็พยายามพูดดีๆกะเค้า แล้วแฟนผมก็แบบขัดขึ้นมาว่าทำไมทำแบบนี้ ผมเลยสวนกลับไปว่า"จะให้ทำยังไงล่ะ ก็เธอนอกใจอยู่กะมันอ่ะ ก็เห็นๆอยู่ เธอชอบมันใช่ไหม"ผมก็ถามไปเลยครับ คำตอบที่ได้คือ"ใช่!!!!เธอมีใจ" โอ้จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหม แฟนที่ผมรัก แฟนที่ผมยอมทุกอย่าง นอกใจผม ปิดบังผม วินาทีนั้นผมน้ำตาแตกครับ ผมเสียใจมาก ใครจะว่าไอ่ตุ๊ด อ่อนแอยังไงผมยอมครับ ผมไม่ไหว ผมหน้าและมือเท้าชาไปหมด ใจผมเต้นแบบเหมือนกำลังจะเป็นบ้า ผมเลยถามว่าแล้วเราล่ะ เธอไม่รักเราแล้วหรอ ผมเปลี่ยนจากที่กำลังขึ้นๆเป้นหงอยไปเลย ผู้ชายคนนั้นก็มีเหตุผลนะครับผมก็นับถือเค้า และผมก็รู้ว่าผมผิดเองจริงๆ แต่เจ้าชายคนนี้ก็เอาเรื่องครับ บอกให้ไปเคลียตัวๆไรไม่รู้ ผมไม่ได้จะหาเรื่องผมแค่มาถามเรื่องแฟนผม ผมก็ไม่ได้ตอบโต้ครับ ผมก็บอก"ขอโทษ ถ้าไม่ใช้แบบนั้นก็ขอโทษ" ผู้ชายคนนั้นก็มีสปีริตพอครับเค้าก็บอกว่าจะเลิกยุ่งกะแฟนผม แต่ถ้าแฟนผมเสียเพื่อนดีๆไปก็ผิดที่ผมอะไรประมาณนี้ ผมว่ามันก็จริงครับ ผมแย่เองในเรื่องนี้ จากนั้นแฟนผมก็ด่าผมไอ่ชั่ว ใช่ผมชั่ว ผมยอมชั่วเพื่อได้เธอคืน จากนั้นเราก็คุยกันไป แฟนผมก็ค่อยๆหลุดออกมาว่าเธอนั้นมีใจให้คนนั้น และก็ไม่อยากเสียผมไป ผมก็ย้ำคิดย้ำทำแบบพูดซ้ำๆไปมาๆ จนฟนผมทนไม่ไหวก็ขอเลิกกับผม ผมไม่ยอมครับ ผมยื้อเธอตามที่เคยสัญญาว่า "เราจะไม่ทิ้งกัน เราจะยื้อกัน" ผมก็เพิ่งได้รู้ว่าคำสัญญาขอเรามันไม่ได้สำคัญเลย ผมยื้อจนถึงที่สุด จนเราทั้งคู้ยอมสงบสติลงกัน ผมคิดว่ายังไงๆถามง่ายๆให้มันจบไป ผมตั้งคำถามถามเธอขึ้นมาว่า "เธอจะเลือกอะไร ระหว่าง คนอื่น.. กับ ผม.. คำว่าคนอื่นหมายถึงเราเลิกกัน ไม่ต้องมารู้จักกันอีก เรื่องของเราลืมๆมันไปซะ อะไรที่ได้มาก็ทิ้งไป อะไรที่ให้ไปก็แล้วๆต่อกัน ผมจะไม่ถามเซ้าซี้ จะไม่กวนใจ จะไม่ไปยุ่งเลยกะชีวิตเธอ กับอีกข้อคือ ผม หมายถึงเราคบกันต่อรักกันเหมือนเดิม ผมสัญญาว่าจะเป็นเหมือนเดิมให้ได้ จะเป็นผู้ชายฟรุ๊งฟริ๊งคนเดิม แต่เธอห้ามนอกใจผมอีก" เธอลังเลอยู่ชั่วโมงกว่าๆมั้งครับผมก็เลยถามย้ำๆ เธอก็ตอบมาว่า เลิกกันเถอะ ผมซึ้งครับโอเคผมจะเคารพการตัดสินใจ แต่ผมขอพูดเพ้อได้ไหมผมถามเธอแบบนั้น เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมก็เพ้อถึงเรื่องต่างที่เราทำมา ทุกๆวันที่อยู่ด้วยกันผมสามารถอธิบายได้หมดว่าแต่ละวันเป็นยังไง ผมก็เล่าๆไปเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมถึงอยู่ๆก็นึกถึงเรื่องราวของผมกะเธอขึ้นมาได้ ไปได้ซักพักเธอก็ร้องไห้แล้วขอโทษผม ผมก็บอกไม่ต้องขอโทษหรอก เธอตัดสินใจแล้วนะ ผมก็บอกแล้วว่าจะไม่เซ้าซี้ เธอก็บอกว่าเธอไม่รู้เธอสับสนไปหมด ผมก็ได้แต่ร้องไห้แล้วผมก็เล่าเรื่องเพ้อไปต่อ เธอก็บอกขอโทษผมและขอคืนดีผม ผมก็ครึ่งๆใจครับ อยากกลับไปใจจะขาด แต่เหตุการณ์วันนี้มันทำให้ผมต้องนึกถึงความสุขของตัวเอง ความรู้สึกของผมที่ผมต้องใส่ใจมันบ้าง ผมกลัวที่จะโดนนอกใจแบบนี้อีกรอบ ผมเป็นกังวล ผมเลยถามว่าผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่นอกใจ เธอก็บอกว่าไม่มี ผมก็เลยให้เธอไปคิดมาพรุ่งนี้ครับแล้วผมก็บอกฝันดี และบอกรักเธอไป แล้ววางสายกันไป
จากที่เล่าๆมาผมรู้ครับว่าผมงี่เง่ามาก ผมนั้นก็เป็นคนผิดครับ แต่ผมอยากถามความคิดเห็นเรื่องระหว่าง "ความรู้สึกของผม ที่ผมควรรักษามันไว้บ้าง กับ ความรักที่ผมทุ่มเทให้ ที่มันไม่มั่นคงเลยในตอนนี้"อะไรที่ผมควรเลือก และถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอะไร??
ขอโทษนะครับอาจจะพิมพ์ผิดๆไปบ้างเนื่องด้วยรีบและเป็นเหตุการณ์สดๆร้อนที่ผมเพิ่งเจอ