มันเป็นปัญหาที่จะมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ได้ มองเป็นเรื่องใหญ่ก็ได้
ต้องออกตัวก็ว่าเราเป็นทอม และแฟนเราเป็นผู้หญิง (ไม่ใช่เลส)
ปัญหาคือ เราคบกันมา เข้าปีที่ 8 แล้ว ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีปัญหาทะเลาะกันหลายครั้ง หลายเรื่อง จะเลิกกันก็หลายที (คนบอกเลิกทุกครั้งเป็นเรา)
ส่วนเรื่องมือที่สามมีอยู่สองครั้ง
ครั้งแรกเป็นเรื่องของเรา แต่เราจะเป็นคนถามตัวเองตลอดว่า ตัวเองต้องการอะไร แค่ไหน พอรู้ตัวว่าแค่ไหนก็หยุด คือแบบน้องเค้าน่ารักดีอยากคุยก็คุยกันให้เป็นพี่น้องไปเลยแฟนก็อยู่ด้วยเป็นพี่ๆกันไป จะไม่เลยเถิดเป็นอันขาดเพราะจะถือว่าไม่เกียรติทั้งแฟนเราและน้องเค้า เรื่องนี้ก็ผ่านไป
อีกครั้งเป็นเรื่องขอแฟน ไปเที่ยว เราไม่ได้ไป ก็ไปเจอเพื่อนของเพื่อนๆๆ ที่เค้ามีแฟนแล้ว แต่มาเที่ยวคนเดียว ประมาณว่ามาดูแลแฟนเรา มานั่งคุย ยกเก้าอี้ให้ เดินมาส่ง ทั้งกลางวันกลางคืน โดยแฟนเราไม่รู้ว่ามันไม่ควร (แฟนไม่เคยคบผู้ชายจริงจัง) พอเรารู้เราโกรธมาก สั่งให้รีบกลับ แต่เค้ากลับไม่เชื่อ (นี้แหละประเด็น) ก็กลับตามเวลาเดิม เราไปรับ กลับมาก็ทะเลาะกันยกใหญ่ จนมารู้ว่าผู้ชายก็จีบทั้งที่ผู้ชายก็มีแฟนแล้ว งงๆ ชีวิตเดี๋ยวนี้ เพราะโทรมาหาทุกวัน จนแฟนเราประมาณว่า... อ๋อหรอที่ผู้ชายคนนั้นทำเพราะมาจีบเราหรอ ไม่รู้นิก็นึกว่าเค้าเป็นคนดี เห็นเงียบๆ (กูล่ะปวดหัว เธอใสจริงๆ ไม่ใช่แหล)
เข้าประเด็นเลยล่ะกัน คือแฟนเป็นพวกแบบนิสัยดี ไม่อะไรกับชีวิตมาก แต่ขาดความรอบครอบ ไม่เคยระมัดระวัง ทั้งคำพูดและการกระทำ เวลาเค้าทำผิด เค้าจะบอกว่า "ไม่รู้" "ลืม" ประโยคยอดฮิต และที่สำคัญ คือ เรื่องทุกอย่างหากผิดพลาดก็ย่อมมีทางออกเสมออออ....... (ซึ่งเรามองว่ามันไม่จริง ไม่ใช่ทุกเรื่องที่คนอื่นจะให้อภัยนะ หากทำผิดแล้วเสียเลย คนอื่นเค้าไม่มาบอกหรอกนะว่า อันนี้คุณทำได้ อันนี้คุณทำไม่ได้ เค้าจะด่าเลยค่ะ ไม่ก็เอาไปนินทา)
ด้วยเหตุนี้ถ้าไม่ให้อภัยเราก็ดูเป็นคนใจดำ ใจแคบ ส่วนเราเป็นพวกเยอะ ไม่ชอบเสี่ยงปลอดภัยไว้ก่อน คิดแล้วคิดอีกค่อยตัดสินใจ คิดเผื่อความผิดพลาด เป็นคนจริงใจกับชีวิต คนละแนวกันเลย
ช่วงคบ 1-3 ปี เวลาแฟนทำผิดพลาด แฟนจะบอกว่าไม่รู้ หรือไม่ก็เงียบ ไม่เคยขอโทษ ช่วงปีที่ 3-5 ไม่รู้ ขอโทษแบบขอไปที หรือไปก็บอกว่าเราก็มีส่วนผิดที่เราไม่เตือน (ฉันต้องบอกแก่ทุกเรื่อง ทุกที่ ทุกเวลาเลยไหม) ช่วงปีที่ 6 เราเริ่มทนไม่ไหวจะเลิกจริงๆ เพราะแฟนบอกไม่เปลี่ยนหรอก บอกว่าสมองเค้าไม่ดีคิดได้แค่นี้ (กูละเครียด) มีแยกกันอยู่บ้าง แต่ข้อเสียเราเป็นคนลืมง่าย (ไม่งั้นคงไม่รอดมาถึงทุกวันนี้) และติดสบาย อยู่กับแฟนงานบ้านเราจับน้อยมาก (งานแบบเบาๆนะ) พอเราโกรธแกจะทำตัวเป็นเครื่องจักรทำงานบ้านไม่เคยต้องบ่น เก็บโน่นจัดนี่ ล้างจานเติมน้ำ ทำตัวเป็นประโยชน์มาก แต่ปกติแกก็รกบางก็ต้องบ่น สุดท้ายเราลืมเลยดีกันใหม่ ช่วงเข้าปีที่ 7 เริ่มแย่หนัก ตอนเราทะเลาะกันเสียใจเรื่องทุกอย่างมันกลับมาในหัวหมดเราจนจะระเบิด เหมือนโดนหักหลัก เครียดมาก พูดอะไรไม่เคยฟังคิดเอง หรืออาจไม่คิด "ไม่รู้" "ลืม" "สมองเราไม่ดี" "เข้าใจเค้าหน่อย" ไม่ก็โมโหเรากลับกลบเกลื่อนความผิด สุดท้ายพอเราโกรธจริงๆ ก็บอกเราว่า เค้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้ทันขึ้น ให้คิดหน้าคิดหลังมากขึ้น จะแคร์เรา สนใจเรา ฟังกันมากขึ้น ก็เลยยังคบกันต่อ พอปีที่ 8 ปัจจุบัน เอาอีกแล้วค่ะนางตลอดค่ะ "เราลืม" "เรามึน" "ทำไมเราไม่ช่วยทำให้ล่ะ ก็รู้ว่าเค้าขี้ลืม ถ้าเราทำให้จะไม่ต้องมาทะเลาะกัน"
คือเราจะต้องทำทุกอย่างใช่ไหม ทั้งเรื่องตัวเอง ทั้งเรื่องเค้า ต้องดูแลทุกอย่างคนเดียว ถ้าวันไหนเราผิดพลาดล่ะ เค้าจะพูด คำเดียวว่า "ไม่เป็นไรทุกเรื่องมีทางออก" กูล่ะเบื่อ คือเธอเป็นคนที่ไม่มีแผน ไม่วางแผน ผิดแล้วแก้ๆๆๆ แต่เราไม่ใช่เราเป็นคนต้องเรียบร้อยที่สุดก่อน หากขาดไม่ก็เติมหรือปล่อยมัน ทัศนคติมันแบบรู้สึกว่าเค้าติดเรา พึ่งเรามากเกินไป
คิดไปคิดมาเราอยู่กับเค้า เหมือนเราเป็นเลขาส่วนตัว เค้ายังไงก็ไม่รู้ งงๆ คอยคิดคอยแสดงความเห็น คอยบอกคอยเตือน คอยเซฟทุกเรื่อง
แม่เราก็ชินแล้ว บอกว่าเค้าเป็นอย่างนั้นแหละ อยู่กันต้องให้อภัยกันนะ ทำผิดก็แก้ไขดีกว่า อย่าใช้อารมณ์
แต่บางครั้ง ณ จุดๆหนึ่ง มันก็เกินก็ที่จะให้อภัย เราโกรธมากที่เค้าไม่เคยต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำพลาดเลย ไม่เคยได้รับผลกรรมเลย เราต้องแก้ไขตลอด (ไอ้ที่บอกแก้ไขได้ ตูเนี๊ยแหละเป็นคนแก้) ทำอะไรผิดกับเพื่อน เราก็ต้องไปขอโทษให้ แต่เราไม่ซีเรียส แต่ซีเรียสว่าเค้าไปเปลี่ยน ที่พูดว่าจะเปลี่ยนๆ ไม่เปลี่ยน แล้วถ้าอยู่ต่อไปแล้วเค้าไปเปลี่ยน ไม่ดีขึ้น ไม่เข้าใจกัน ต้องทะเลาะกันบ่อยๆ แล้วเราโกรธมากส่วนเค้าเฉยๆ เราจะทำยังไง
คุณเธอเป็นคนเข้มแข็งมาก ว่าก็แล้ว ด่าก็แล้ว ไล่ก็แล้ว เธอก็ไม่เคยเลิก แล้วไม่เคยมองทุกปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ ทุกเรื่องเล็กๆแก้ไขได้ ไม่มีเรื่องใดจริงจังสำคัญเลย พอบอกจะเลิก ก็ทำมาพูดเรื่องที่เราฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน เค้าไม่เคยคิดทิ้งเราแม้ก็มีสิ่งที่เราไม่ดีเหมือนกัน ก็เจ๊าๆกันไป
ความรักหรอ ไม่รู้ซิมันปนๆกันไปหมด แยกไม่ออก รู้แต่ว่า เหนื่อย อยากจะปลดพันธนาการแบบนี้ จะเอาไงดี
1. ทนๆ คบไป จนกว่าเค้าจะเจอคนที่ดีกว่า (สำหรับเราเบื่อแล้ว เหนื่อย ถ้ามันไม่มีก็อยู่คนเดียวง่ายดี) หรือให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ห่างๆ กันไป ไม่ต้องไปดูแลมาก เค้าเบาๆ เราก็ต้องเบาๆ เค้าจะแย่ยังไงก็ช่างมัน แก้กันไปเป็นเรื่องๆ อันนี้หนักที่เราจริงๆ เหมือนดูแลเด็กประถม (คุยกันเรื่องแบบนี้เป็นร้อยครั้งแล้ว เค้าก็เหมือนเดิมเพราะเราลืมง่าย แบบลืมไปเลยว่าทะเลาะ ลืมว่าทะเลาะเรื่องอะไร ลืมว่าเคยโกรธแค่ไหน ลืมง่ายมาก)
2. เลิกจริงๆ ถ้าด้านความรู้สึกเราก็คงไม่เยอะ แต่ข้าวของเค้าอะซิ เต็มบ้านเราเลย จะให้ไปอยู่ไหน ญาติที่ กทม.ก็ไม่มี เฮ้ย....
3 เลิก แต่ ก็อยู่กันไปจนถึงเวลาที่เค้าต้องเปลี่ยนงานไปต่างจังหวัด ก็ไม่ 2-5 ปี แล้วก็ทิ้ง
เลย สะใจ แต่แกคงบ้าตายแน่เพราะไปอยู่ต่างที่ไม่มีเพื่อนคุยคงอกแต่ตาย (แต่เคยแล้วนะวิธีนี้ ได้ประมาณ 3 วัน แยกอยู่กันเลย พี่แกก็จะมาเคาะประตู ทำมาชวนคุย ทำมาซื้อข้าวมาให้ ทำมากินขนมไหม ทำมามีเรื่องให่ช่วยคิดหน่อย สุดท้ายเราก็ใจอ่อนช่วย
ก็เนียนเหลือเกินผู้หญิงคนนี้) ต้องเด็ดขาดกว่านี้
ทำไงดีหวะ สับสนชีวิต โกรธมากจนไม่เป็นอันทำงานทำการ เพื่อนเรามันก็ไม่เอาแล้ว พอจะเกริ่นเล่า
หายหมด ประมาณฟังจนเบื่อ หรอๆๆ อืมๆๆ หายเงียบ คำถามถ้ามันต้องทน จะอยู่กันทำไม??
จะทำอย่างไร หากแฟนต้องมีนิสัยที่เราไม่ชอบ และแก้ไม่ได้
ต้องออกตัวก็ว่าเราเป็นทอม และแฟนเราเป็นผู้หญิง (ไม่ใช่เลส)
ปัญหาคือ เราคบกันมา เข้าปีที่ 8 แล้ว ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีปัญหาทะเลาะกันหลายครั้ง หลายเรื่อง จะเลิกกันก็หลายที (คนบอกเลิกทุกครั้งเป็นเรา)
ส่วนเรื่องมือที่สามมีอยู่สองครั้ง
ครั้งแรกเป็นเรื่องของเรา แต่เราจะเป็นคนถามตัวเองตลอดว่า ตัวเองต้องการอะไร แค่ไหน พอรู้ตัวว่าแค่ไหนก็หยุด คือแบบน้องเค้าน่ารักดีอยากคุยก็คุยกันให้เป็นพี่น้องไปเลยแฟนก็อยู่ด้วยเป็นพี่ๆกันไป จะไม่เลยเถิดเป็นอันขาดเพราะจะถือว่าไม่เกียรติทั้งแฟนเราและน้องเค้า เรื่องนี้ก็ผ่านไป
อีกครั้งเป็นเรื่องขอแฟน ไปเที่ยว เราไม่ได้ไป ก็ไปเจอเพื่อนของเพื่อนๆๆ ที่เค้ามีแฟนแล้ว แต่มาเที่ยวคนเดียว ประมาณว่ามาดูแลแฟนเรา มานั่งคุย ยกเก้าอี้ให้ เดินมาส่ง ทั้งกลางวันกลางคืน โดยแฟนเราไม่รู้ว่ามันไม่ควร (แฟนไม่เคยคบผู้ชายจริงจัง) พอเรารู้เราโกรธมาก สั่งให้รีบกลับ แต่เค้ากลับไม่เชื่อ (นี้แหละประเด็น) ก็กลับตามเวลาเดิม เราไปรับ กลับมาก็ทะเลาะกันยกใหญ่ จนมารู้ว่าผู้ชายก็จีบทั้งที่ผู้ชายก็มีแฟนแล้ว งงๆ ชีวิตเดี๋ยวนี้ เพราะโทรมาหาทุกวัน จนแฟนเราประมาณว่า... อ๋อหรอที่ผู้ชายคนนั้นทำเพราะมาจีบเราหรอ ไม่รู้นิก็นึกว่าเค้าเป็นคนดี เห็นเงียบๆ (กูล่ะปวดหัว เธอใสจริงๆ ไม่ใช่แหล)
เข้าประเด็นเลยล่ะกัน คือแฟนเป็นพวกแบบนิสัยดี ไม่อะไรกับชีวิตมาก แต่ขาดความรอบครอบ ไม่เคยระมัดระวัง ทั้งคำพูดและการกระทำ เวลาเค้าทำผิด เค้าจะบอกว่า "ไม่รู้" "ลืม" ประโยคยอดฮิต และที่สำคัญ คือ เรื่องทุกอย่างหากผิดพลาดก็ย่อมมีทางออกเสมออออ....... (ซึ่งเรามองว่ามันไม่จริง ไม่ใช่ทุกเรื่องที่คนอื่นจะให้อภัยนะ หากทำผิดแล้วเสียเลย คนอื่นเค้าไม่มาบอกหรอกนะว่า อันนี้คุณทำได้ อันนี้คุณทำไม่ได้ เค้าจะด่าเลยค่ะ ไม่ก็เอาไปนินทา)
ด้วยเหตุนี้ถ้าไม่ให้อภัยเราก็ดูเป็นคนใจดำ ใจแคบ ส่วนเราเป็นพวกเยอะ ไม่ชอบเสี่ยงปลอดภัยไว้ก่อน คิดแล้วคิดอีกค่อยตัดสินใจ คิดเผื่อความผิดพลาด เป็นคนจริงใจกับชีวิต คนละแนวกันเลย
ช่วงคบ 1-3 ปี เวลาแฟนทำผิดพลาด แฟนจะบอกว่าไม่รู้ หรือไม่ก็เงียบ ไม่เคยขอโทษ ช่วงปีที่ 3-5 ไม่รู้ ขอโทษแบบขอไปที หรือไปก็บอกว่าเราก็มีส่วนผิดที่เราไม่เตือน (ฉันต้องบอกแก่ทุกเรื่อง ทุกที่ ทุกเวลาเลยไหม) ช่วงปีที่ 6 เราเริ่มทนไม่ไหวจะเลิกจริงๆ เพราะแฟนบอกไม่เปลี่ยนหรอก บอกว่าสมองเค้าไม่ดีคิดได้แค่นี้ (กูละเครียด) มีแยกกันอยู่บ้าง แต่ข้อเสียเราเป็นคนลืมง่าย (ไม่งั้นคงไม่รอดมาถึงทุกวันนี้) และติดสบาย อยู่กับแฟนงานบ้านเราจับน้อยมาก (งานแบบเบาๆนะ) พอเราโกรธแกจะทำตัวเป็นเครื่องจักรทำงานบ้านไม่เคยต้องบ่น เก็บโน่นจัดนี่ ล้างจานเติมน้ำ ทำตัวเป็นประโยชน์มาก แต่ปกติแกก็รกบางก็ต้องบ่น สุดท้ายเราลืมเลยดีกันใหม่ ช่วงเข้าปีที่ 7 เริ่มแย่หนัก ตอนเราทะเลาะกันเสียใจเรื่องทุกอย่างมันกลับมาในหัวหมดเราจนจะระเบิด เหมือนโดนหักหลัก เครียดมาก พูดอะไรไม่เคยฟังคิดเอง หรืออาจไม่คิด "ไม่รู้" "ลืม" "สมองเราไม่ดี" "เข้าใจเค้าหน่อย" ไม่ก็โมโหเรากลับกลบเกลื่อนความผิด สุดท้ายพอเราโกรธจริงๆ ก็บอกเราว่า เค้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้ทันขึ้น ให้คิดหน้าคิดหลังมากขึ้น จะแคร์เรา สนใจเรา ฟังกันมากขึ้น ก็เลยยังคบกันต่อ พอปีที่ 8 ปัจจุบัน เอาอีกแล้วค่ะนางตลอดค่ะ "เราลืม" "เรามึน" "ทำไมเราไม่ช่วยทำให้ล่ะ ก็รู้ว่าเค้าขี้ลืม ถ้าเราทำให้จะไม่ต้องมาทะเลาะกัน"
คือเราจะต้องทำทุกอย่างใช่ไหม ทั้งเรื่องตัวเอง ทั้งเรื่องเค้า ต้องดูแลทุกอย่างคนเดียว ถ้าวันไหนเราผิดพลาดล่ะ เค้าจะพูด คำเดียวว่า "ไม่เป็นไรทุกเรื่องมีทางออก" กูล่ะเบื่อ คือเธอเป็นคนที่ไม่มีแผน ไม่วางแผน ผิดแล้วแก้ๆๆๆ แต่เราไม่ใช่เราเป็นคนต้องเรียบร้อยที่สุดก่อน หากขาดไม่ก็เติมหรือปล่อยมัน ทัศนคติมันแบบรู้สึกว่าเค้าติดเรา พึ่งเรามากเกินไป
คิดไปคิดมาเราอยู่กับเค้า เหมือนเราเป็นเลขาส่วนตัว เค้ายังไงก็ไม่รู้ งงๆ คอยคิดคอยแสดงความเห็น คอยบอกคอยเตือน คอยเซฟทุกเรื่อง
แม่เราก็ชินแล้ว บอกว่าเค้าเป็นอย่างนั้นแหละ อยู่กันต้องให้อภัยกันนะ ทำผิดก็แก้ไขดีกว่า อย่าใช้อารมณ์
แต่บางครั้ง ณ จุดๆหนึ่ง มันก็เกินก็ที่จะให้อภัย เราโกรธมากที่เค้าไม่เคยต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำพลาดเลย ไม่เคยได้รับผลกรรมเลย เราต้องแก้ไขตลอด (ไอ้ที่บอกแก้ไขได้ ตูเนี๊ยแหละเป็นคนแก้) ทำอะไรผิดกับเพื่อน เราก็ต้องไปขอโทษให้ แต่เราไม่ซีเรียส แต่ซีเรียสว่าเค้าไปเปลี่ยน ที่พูดว่าจะเปลี่ยนๆ ไม่เปลี่ยน แล้วถ้าอยู่ต่อไปแล้วเค้าไปเปลี่ยน ไม่ดีขึ้น ไม่เข้าใจกัน ต้องทะเลาะกันบ่อยๆ แล้วเราโกรธมากส่วนเค้าเฉยๆ เราจะทำยังไง
คุณเธอเป็นคนเข้มแข็งมาก ว่าก็แล้ว ด่าก็แล้ว ไล่ก็แล้ว เธอก็ไม่เคยเลิก แล้วไม่เคยมองทุกปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ ทุกเรื่องเล็กๆแก้ไขได้ ไม่มีเรื่องใดจริงจังสำคัญเลย พอบอกจะเลิก ก็ทำมาพูดเรื่องที่เราฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน เค้าไม่เคยคิดทิ้งเราแม้ก็มีสิ่งที่เราไม่ดีเหมือนกัน ก็เจ๊าๆกันไป
ความรักหรอ ไม่รู้ซิมันปนๆกันไปหมด แยกไม่ออก รู้แต่ว่า เหนื่อย อยากจะปลดพันธนาการแบบนี้ จะเอาไงดี
1. ทนๆ คบไป จนกว่าเค้าจะเจอคนที่ดีกว่า (สำหรับเราเบื่อแล้ว เหนื่อย ถ้ามันไม่มีก็อยู่คนเดียวง่ายดี) หรือให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ห่างๆ กันไป ไม่ต้องไปดูแลมาก เค้าเบาๆ เราก็ต้องเบาๆ เค้าจะแย่ยังไงก็ช่างมัน แก้กันไปเป็นเรื่องๆ อันนี้หนักที่เราจริงๆ เหมือนดูแลเด็กประถม (คุยกันเรื่องแบบนี้เป็นร้อยครั้งแล้ว เค้าก็เหมือนเดิมเพราะเราลืมง่าย แบบลืมไปเลยว่าทะเลาะ ลืมว่าทะเลาะเรื่องอะไร ลืมว่าเคยโกรธแค่ไหน ลืมง่ายมาก)
2. เลิกจริงๆ ถ้าด้านความรู้สึกเราก็คงไม่เยอะ แต่ข้าวของเค้าอะซิ เต็มบ้านเราเลย จะให้ไปอยู่ไหน ญาติที่ กทม.ก็ไม่มี เฮ้ย....
3 เลิก แต่ ก็อยู่กันไปจนถึงเวลาที่เค้าต้องเปลี่ยนงานไปต่างจังหวัด ก็ไม่ 2-5 ปี แล้วก็ทิ้ง
ทำไงดีหวะ สับสนชีวิต โกรธมากจนไม่เป็นอันทำงานทำการ เพื่อนเรามันก็ไม่เอาแล้ว พอจะเกริ่นเล่า