ไม่รู้เขาเรียกจุดอิ่มตัวของชีวิตคู่หรือเปล่า ที่พอถึงจุดๆนึงแล้วคนเราที่รักกันมากๆ วันนึงมันก็เฉยๆใส่กันแล้ว แต่ก็บอกนะว่ารักเหมือนเดิม
เพียงแต่ว่าหลายๆอย่างเปลี่ยนไป
- ไม่เคยตะคอกใส่....แต่เดี๋ยวนี้ทำอะไรก็ไม่พอใจ ไม่ถูกใจ ตะคอกเสียงดังใส่ แล้วก็ทำลายข้าวของ ปานั่น ปานี่บ้าง
- ทะเลาะกันทุกครั้งจะง้อ เวลาร้องไห้จะปลอบทุกครั้ง....เดี๋ยวนี้แค่ถามว่า "จะร้องทำไม" ไม่ก็ "เมื่อไหร่จะหยุดร้อง" คำพวกนี้ไม่ได้ช่วยให้หยุดร้องได้เลย ถ้าเราไม่บอกว่าปลอบเราหน่อยสิ เขาก็นั่งเฉยๆ เล่นมือถือ หรือทำอะไรอย่างอื่น ไม่สนใจเราเลย
- หงุดหงิดง่ายขึ้นกว่าเดิมเยอะ โกรธง่าย ทะเลาะบ่อย ขู่ว่าจะเลิก แค่เพราะเรื่องนิดเดียว
- เคยเชค Facebook หรือ Line จากโทรศัพท์เขาบ้าง ไม่มีหรอกเพราะเขาไม่ได้คุยกับใคร เขาไม่เคยว่าเลยนะ ว่าเราจะเชคจะอะไร เพราะเขาบอกเราตลอดว่าออนเฟสจริง แต่ไม่ได้คุยกับใครเลย แต่ว่าเวลาเข้าไปเชค Facebook ว่าทำอะไรไปบ้าง ตรงบันทึกกิจกรรม คือโพสในกลุ่มเพื่อนบ้าง หรือคอมเมนต์โพสของเพื่อนบ้าง แต่ก่อนหน้านั้นประมาน 10 นาที เขาบอกเราว่าเขาจะนอน เราก็โอเคๆ ไม่ได้ว่าอะไรเรารู้ว่าเขาเหนื่อย เราเข้าใจ จนไม่นานมานี้เราตัดสินใจถามเขาว่าทำไมวันนั้นบอกเราว่านอน แต่โพสในกลุ่มได้ล่ะ เขาบอกว่าน้องเขาเปิดเล่น ไม่ใช่เขาเล่น เหตผลเดียวกันกับครั้งก่อนๆ เราเชื่อนะ เชื่อเขาทุกคำพูดเลย แต่ว่าเขาก็โกรธเราที่เราไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขามากไป เรารู้สึกผิดเลยนะ คิดเลยว่า เออจริง.. ทำไมถึงได้ทำตัวเชคนั่นเชคนี่ตลอดเหมือนไม่ไว้ใจกันขนาดนี้ แต่คิดอีกมุมนึงคือแบบ.. ทำไมถึงไม่อยากให้เข้าไปดูนักล่ะ แต่สุดท้ายแล้วอ่ะ เราก็ไปขอโทษเขานะ รู้สึกผิดจริงๆ อีกอย่าง กลัวเขาโกรธเรามากด้วย แล้วก็จริงๆ คือเขาโกรธเรา ว่าเราว่าทำไมไม่บอกก่อนล่ะ เราคิดจะเข้าก็เข้าเลยเหรอ อ้าว... ก็เขาบอกเราเองว่าเข้าได้ เราเลยเข้าไง เราเคยถามเขาแล้วนะว่าขอเข้าไปเชค Facebook ได้ไหม เขาก็บอกได้ เราเลยไม่คิดว่าเขาจะมาโมโหเราที่เราทำแบบนั้นไป
- ทะเลาะกันเป็นปกติ...แต่ว่าเรื่องมันเล็กมากๆ แล้วเราทำไปด้วยความเป็นห่วง เช่น บ่นเวลาเขาไม่ทำงาน คอยเตือนเขาตลอดเวลามีงานมีอะไร(คือย้ำอ่ะค่ะว่าต้องทำนะ อย่าลืมนะ) ฯลฯ คือเราคิดว่าเราไม่ผิด เราเป็นห่วงเราถึงได้บ่น แต่เหมือนเขาหงุดหงิดมากที่เราเป็นแบบนี้ เราเป็นของเราแบบนี้มาตลอดเลยนะ คือเรากลัวเขาทำอะไรอย่างอื่นจนลืมว่าต้องทำอะไร เราเลยคอยเตือน กลายเป็นว่าเขารำคาญเราเฉยเลย แล้วก็ว่าเรา หงุดหงิดใส่เรา จนเราต้องง้อ ต้องขอโทษเขา ทั้งๆที่ทำไปเพราะหวังดีกับเขา
- เวลาทำอะไรจะบอกตลอด...แต่หลังๆมาไม่ค่อยจะบอก มาส่งเราที่บ้าน พอกลับถึงบ้านแล้วไม่มีบอกเลยค่ะ ทำอะไรอย่างอื่นแล้วก็ลืมเราไปเลย หายไปเป็นชั่วโมงๆ จนเราต้องคอยถามเองว่าทำอะไรอยู่ บางเขาครั้งเล่นเกมส์เขาจะคุยกับเพื่อนในโปรแกรมอะไรซักอย่างอ่ะค่ะ เราบอกเขาว่าเล่นได้ แต่แบ่งเวลาให้อย่างอื่นบ้างนะ พักสายตาบ้าง ตอบเราบ้าง ตอบเราช้าก็ได้เรารอได้ ...ค่ะ พอให้ช้าได้ ช้าจริงค่ะ หายไปเป็นชั่วโมงๆ ตอบเราอีกทีคือตอนนอน ดีอย่างที่เวลาเขาง่วงนอนเขาจะบอกรักเราก่อน แล้วก็อ้อนๆเรา เราเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายมาก แน่นอนว่าเรายอมทุกอย่างค่ะ ถ้าทำตัวดีๆน่ารักๆอ้อนๆหน่อยอยากทำอะไรก็ให้ทำค่ะ เช่น อ่ะอยากนอน เอ้า...นอน อยากเล่นเกม ก็เล่นเลย อะไรแบบนั้น เหมือนเหลิงค่ะ ลืมเราเลย
พอก่อนค่ะ ถือซะว่าเราระบายความกังวลในใจออกไปในกระทู้นี้แล้วกันนะคะ
ใครมีเรื่องมาแชร์ๆกันได้นะคะ
เปลี่ยนไป แต่รักเหมือนเดิม(หรือเปล่า?)
เพียงแต่ว่าหลายๆอย่างเปลี่ยนไป
- ไม่เคยตะคอกใส่....แต่เดี๋ยวนี้ทำอะไรก็ไม่พอใจ ไม่ถูกใจ ตะคอกเสียงดังใส่ แล้วก็ทำลายข้าวของ ปานั่น ปานี่บ้าง
- ทะเลาะกันทุกครั้งจะง้อ เวลาร้องไห้จะปลอบทุกครั้ง....เดี๋ยวนี้แค่ถามว่า "จะร้องทำไม" ไม่ก็ "เมื่อไหร่จะหยุดร้อง" คำพวกนี้ไม่ได้ช่วยให้หยุดร้องได้เลย ถ้าเราไม่บอกว่าปลอบเราหน่อยสิ เขาก็นั่งเฉยๆ เล่นมือถือ หรือทำอะไรอย่างอื่น ไม่สนใจเราเลย
- หงุดหงิดง่ายขึ้นกว่าเดิมเยอะ โกรธง่าย ทะเลาะบ่อย ขู่ว่าจะเลิก แค่เพราะเรื่องนิดเดียว
- เคยเชค Facebook หรือ Line จากโทรศัพท์เขาบ้าง ไม่มีหรอกเพราะเขาไม่ได้คุยกับใคร เขาไม่เคยว่าเลยนะ ว่าเราจะเชคจะอะไร เพราะเขาบอกเราตลอดว่าออนเฟสจริง แต่ไม่ได้คุยกับใครเลย แต่ว่าเวลาเข้าไปเชค Facebook ว่าทำอะไรไปบ้าง ตรงบันทึกกิจกรรม คือโพสในกลุ่มเพื่อนบ้าง หรือคอมเมนต์โพสของเพื่อนบ้าง แต่ก่อนหน้านั้นประมาน 10 นาที เขาบอกเราว่าเขาจะนอน เราก็โอเคๆ ไม่ได้ว่าอะไรเรารู้ว่าเขาเหนื่อย เราเข้าใจ จนไม่นานมานี้เราตัดสินใจถามเขาว่าทำไมวันนั้นบอกเราว่านอน แต่โพสในกลุ่มได้ล่ะ เขาบอกว่าน้องเขาเปิดเล่น ไม่ใช่เขาเล่น เหตผลเดียวกันกับครั้งก่อนๆ เราเชื่อนะ เชื่อเขาทุกคำพูดเลย แต่ว่าเขาก็โกรธเราที่เราไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขามากไป เรารู้สึกผิดเลยนะ คิดเลยว่า เออจริง.. ทำไมถึงได้ทำตัวเชคนั่นเชคนี่ตลอดเหมือนไม่ไว้ใจกันขนาดนี้ แต่คิดอีกมุมนึงคือแบบ.. ทำไมถึงไม่อยากให้เข้าไปดูนักล่ะ แต่สุดท้ายแล้วอ่ะ เราก็ไปขอโทษเขานะ รู้สึกผิดจริงๆ อีกอย่าง กลัวเขาโกรธเรามากด้วย แล้วก็จริงๆ คือเขาโกรธเรา ว่าเราว่าทำไมไม่บอกก่อนล่ะ เราคิดจะเข้าก็เข้าเลยเหรอ อ้าว... ก็เขาบอกเราเองว่าเข้าได้ เราเลยเข้าไง เราเคยถามเขาแล้วนะว่าขอเข้าไปเชค Facebook ได้ไหม เขาก็บอกได้ เราเลยไม่คิดว่าเขาจะมาโมโหเราที่เราทำแบบนั้นไป
- ทะเลาะกันเป็นปกติ...แต่ว่าเรื่องมันเล็กมากๆ แล้วเราทำไปด้วยความเป็นห่วง เช่น บ่นเวลาเขาไม่ทำงาน คอยเตือนเขาตลอดเวลามีงานมีอะไร(คือย้ำอ่ะค่ะว่าต้องทำนะ อย่าลืมนะ) ฯลฯ คือเราคิดว่าเราไม่ผิด เราเป็นห่วงเราถึงได้บ่น แต่เหมือนเขาหงุดหงิดมากที่เราเป็นแบบนี้ เราเป็นของเราแบบนี้มาตลอดเลยนะ คือเรากลัวเขาทำอะไรอย่างอื่นจนลืมว่าต้องทำอะไร เราเลยคอยเตือน กลายเป็นว่าเขารำคาญเราเฉยเลย แล้วก็ว่าเรา หงุดหงิดใส่เรา จนเราต้องง้อ ต้องขอโทษเขา ทั้งๆที่ทำไปเพราะหวังดีกับเขา
- เวลาทำอะไรจะบอกตลอด...แต่หลังๆมาไม่ค่อยจะบอก มาส่งเราที่บ้าน พอกลับถึงบ้านแล้วไม่มีบอกเลยค่ะ ทำอะไรอย่างอื่นแล้วก็ลืมเราไปเลย หายไปเป็นชั่วโมงๆ จนเราต้องคอยถามเองว่าทำอะไรอยู่ บางเขาครั้งเล่นเกมส์เขาจะคุยกับเพื่อนในโปรแกรมอะไรซักอย่างอ่ะค่ะ เราบอกเขาว่าเล่นได้ แต่แบ่งเวลาให้อย่างอื่นบ้างนะ พักสายตาบ้าง ตอบเราบ้าง ตอบเราช้าก็ได้เรารอได้ ...ค่ะ พอให้ช้าได้ ช้าจริงค่ะ หายไปเป็นชั่วโมงๆ ตอบเราอีกทีคือตอนนอน ดีอย่างที่เวลาเขาง่วงนอนเขาจะบอกรักเราก่อน แล้วก็อ้อนๆเรา เราเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายมาก แน่นอนว่าเรายอมทุกอย่างค่ะ ถ้าทำตัวดีๆน่ารักๆอ้อนๆหน่อยอยากทำอะไรก็ให้ทำค่ะ เช่น อ่ะอยากนอน เอ้า...นอน อยากเล่นเกม ก็เล่นเลย อะไรแบบนั้น เหมือนเหลิงค่ะ ลืมเราเลย
พอก่อนค่ะ ถือซะว่าเราระบายความกังวลในใจออกไปในกระทู้นี้แล้วกันนะคะ
ใครมีเรื่องมาแชร์ๆกันได้นะคะ