สวัสดีค่ะนี้เป็นกระทู้แรกของเรา เราไม่รู้จะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาใคร เราเคยมีแฟนคนหนึ่งชื่อกาย เขาดูแลเทคแคร์เราดีมาก แต่เราก็เลิกกันไป เพราะเขาอยู่ในสภาวะต้องเลือกคนสองคน ระหว่างคนใหม่กับคนเก่า เราเป็นคนแพ้น้ำตา ผญ. คนเดิมของเขามาร้องไห้ให้เราเห็น เราเลยยอมถอยออกมาให้คนเก่าเขาได้ดูแลต่อไป บอกตรงๆตอนนั้นก็ทำใจยากนะ หลังจากนั้นกายก็ไม่ไปไหนมาไหนกับเราเหมือนแต่ก่อน เจอกันแค่ตอนเรียนวิชาเอก เราได้ทุนไปเรียนต่างประเทศด้วยกัน เมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน ไปเรียนพร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ความรู้สึกเดิมๆก็กลับมา ช่วงนั้นกายเขามีปัญหากับแฟนจนต้องเลิกกัน เราก็เป็นคนปลอบเขาตลอด ตั้งแต่เลิกกันตอนนั้นเวลาเขามีปัญหากับแฟนเขาก็ปรึกษาเรา เราไม่อยากให้เขาเศร้า ไม่อยากให้ทุกข์ เราเลยพาไปเที่ยว พาไปที่นั้นที่นี้ให้เขาลืมความทุกข์ จนเขาไม่มีอาการเศร้าให้เห็น เราชอบที่เห็นเขายิ้ม ความสุขเหล่านั้นทำให้เราได้มาเป็นแฟนกันอีกครั้ง ตลอดเวลาที่เรียนอยู่ต่างประเทศเรามีความสุขมาก จนเมื่อเราเรียนจบกลับมาเมืองไทย เขาก็กลับไปหาคนเก่า กายเคยบอกเราว่าเขายังลืมคนเก่าไม่ได้แต่เขาอยู่กับเราแล้วมีความสุขมาก ตอนที่เรียนอยู่ที่นั้นเขาก็บอกเราเสมอนะ แต่เราเองนี้แหละที่คาดหวังมากไป ทั้งๆที่รู้ว่าเขายังลืมคนเก่าไม่ได้ยังจะคบกับเขาอีก ตอนนี้เขาขอให้เราเป็นเพื่อนกันดีกว่า เราก็ยอมนะ เพราะไม่อยากเสียมิตรภาพ แต่เวลาเห็นเขาพาแฟนมาให้เจอ พอเขาพูดถึงแฟนเขา เราก็เจ็บ
เราไม่อยากเสียมิตรภาพที่ดีเลย แต่เรายังคบเขาเป็นเพื่อนไม่ได้ ใครที่เลิกกับแฟนแล้วแต่ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้เก่งจัง
ถามคนที่เลิกกันแล้วแต่ยังเป็นเพื่อนกันได้ ทำได้ไงคะ
เราไม่อยากเสียมิตรภาพที่ดีเลย แต่เรายังคบเขาเป็นเพื่อนไม่ได้ ใครที่เลิกกับแฟนแล้วแต่ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้เก่งจัง