สวัสดีค่ะ
ปัญหาความรักของเรา ขอเล่าเลยนะคะ
เรากับแฟนคบกันมาปีนี้ปีที่4ค่ะ เรา(คนเดียว)ชอบคิดไปถึงอนาคตค่ะ ได้แต่งงานกัน อยู่ด้วยกัน บลาๆ เค้าเป็นคนดีคนหนึ่งเลย แก่กว่าเราเกือบ6ปี รับราชการ (เงินเดือนน้อยแล้วก็ไม่ค่อยพัฒนาค่ะ เงินเก็บก็ไม่มี เราเคยเครียดกะเรื่องนี้ด้วยถ้าจะต้องใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน) ที่ผ่านมาถึงจะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็รักกันดี เค้าดูห่วงเรา ใส่ใจเรา
แต่เรากับเค้านานๆเจอกันทีค่ะ เดือนละครั้ง เค้าอยู่ต่างจังหวัด เราอยุ่กรุงเทพ จะเป็นเราซะเองที่ไปหาเค้าที่ต่างจังหวัดเพราะคิดถึง อยากเจอกัน นานๆเค้าก็มาหาเราบ้างค่ะที่กรุงเทพ เพราะให้เหตุผลว่าไม่ชอบกรุงเทพ -0- ไม่อยากมา เราก็เข้าใจค่ะ แต่เราก็คิดว่าควรจะผลัดๆมาหากัน ไม่ใช่ให้เราเป็นฝ่ายไปหาอยู่คนเดียว
แต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นในครอบครัวแฟน คุณแม่แฟนอยู่ดีๆก็ป่วยค่ะ กระทันหันมาก ทั้งๆที่แต่ก่อนแข็งแรงสุดๆ อายุก็ยังไม่ถึง60เลย กลายเป็นว่าเดินไม่ได้ ตาก็มองไม่เห็นค่ะ
ช่วงแรกๆที่แม่รักษาตัวที่ รพ. เค้าก็บอกเราว่าเค้าต้องการกำลังใจ เราก็เต็มที่นะตอนนั้น รู้สึกเสียใจรู้สึกแย่ไปกับเค้าด้วย ให้กำลังใจเค้าตลอด เราเองกับแม่แฟนก็ค่อนข้างสนิทกันค่ะ เค้าก็เอ็นดูเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน ตอนนี้ออกจาก รพ. กลับมาอยู่บ้านแล้วค่ะ แล้วบ้านแฟนเราก็ไม่ได้มีเงินอะไรมาก ไม่ได้จ้างคนดูแล แต่ญาติๆก็ช่วยกันดู
แฟนเราเค้าเลยกลายเป็นหลักของครอบครัวเลย ดูแลแม่ทุกอย่าง (คุณพ่อแฟนแยกทางกับคุณแม่ค่ะ) จนเค้าลืมเราไปเลย =0= จากที่เคยคุยกันก่อนนอน เฟสไทม์กันตลอด ก็คุยไม่ได้ เพราะเค้าต้องดูแม่ พอแม่หลับ เค้าก็ต้องรีบเข้านอน เพราะต้องนอนกับแม่ แม่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อ่ะค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างใรชีวิตเค้าตอนนี้คือแม่ แค่แม่คนเดียวเท่านั้น จากที่เคยได้เจอกันเดือนละครั้ง(ซึ่งก็น้อยมากๆอยู่แล้ว) ก็จะกลายเป็นว่าไม่ได้เจอ เพราะเค้าต้องดูแลแม่ จากที่เคยไปเที่ยวด้วยกัน บลาๆๆๆตามประสาคนเป็นแฟนกันที่นานๆเจอกันที ก็หายไปหมดทุกอย่าง ที่เคยคุยตกลงจะทำอะไรร่วมกันไว้ก็ต้องยกเลิก
เราเลยเกิดอารมณ์น้อยใจ รู้สึกแย่ บอกไม่ถูกเลย เรารู้ว่าเรานิสัยไม่ดีที่คิดแบบนี้ เราอยากได้เวลาตรงนั้นของเราคืนมาเหมือนเดิม จะพูดอะไรไปก็จะไปทำให้เค้ารู้สึกแย่กว่าเดิม เพราะนั่นแม่เค้า แต่เราเองก็รู้สึกแย่มากเหมือนกัน เราทำได้แต่ปลอบใจตัวเองให้อดทนๆๆๆๆๆอยู่แบบนี้ แต่จะให้ไม่ทน เลิกกัน ก็ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะเค้าก็ไม่ได้ผิดอะไร ทิ้งเค้าไปตอนเค้ากำลังแย่ เราคงกลายเป็นผู้หญิงที่เลวที่สุด
เราขอคำแนะนำหรือกำลังใจหน่อยนะคะ อย่าพึ่งด่าเราว่าเราเลว เห็นแก่ตัว เลยนะคะ เราก็พอรู้ตัวเองอยู่ แค่อยากขอคำแนะนำในการปฏิบัติตัวกับแฟนในสถานการณ์แบบนี้หน่อย
ปล. 1 แฟนเรามีพี่ชายอีกคนค่ะ แต่เราไม่กล้าถามว่า แค่บอกพี่ชายให้ช่วยดูแม่ ละแบ่งเวลามาให้เราบ้าง ช่วยๆกัน ผลัดๆกันดู ไม่ใช่ดูแม่อยู่คนเดียวไม่ได้หรอ ><"
ปล. 2 เราเคยคุยเรื่องนี้กับแม่เราค่ะ แม่เราบอกให้คิดดีๆนะถ้าจะยังเป็นคนนี้ต่อไปจริงๆ เราเองที่จะเหนื่อย ทั้งเรื่องการเงินของเค้าและไหนจะแม่เค้าอีก คือแม่เราก็แนะนำตามประสาคนมีประสบการณ์ต้องช่วยพ่อดูแลคุณย่าอ่าค่ะ (ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดี) แม่เลยไม่อยากให้เราต้องเจอหรือทนกับสภาพแบบนี้
เฮ้อออออ คิดหนักเลยค่ะตอนนี้ เหมือนไม่มีทางไปต่อยังไงไม่รู้
ความรักที่ดูจะไปต่อลำบากเพราะแม่แฟน แต่ก็ยากที่จะจบ แนะนำเราทีค่ะ
ปัญหาความรักของเรา ขอเล่าเลยนะคะ
เรากับแฟนคบกันมาปีนี้ปีที่4ค่ะ เรา(คนเดียว)ชอบคิดไปถึงอนาคตค่ะ ได้แต่งงานกัน อยู่ด้วยกัน บลาๆ เค้าเป็นคนดีคนหนึ่งเลย แก่กว่าเราเกือบ6ปี รับราชการ (เงินเดือนน้อยแล้วก็ไม่ค่อยพัฒนาค่ะ เงินเก็บก็ไม่มี เราเคยเครียดกะเรื่องนี้ด้วยถ้าจะต้องใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน) ที่ผ่านมาถึงจะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็รักกันดี เค้าดูห่วงเรา ใส่ใจเรา
แต่เรากับเค้านานๆเจอกันทีค่ะ เดือนละครั้ง เค้าอยู่ต่างจังหวัด เราอยุ่กรุงเทพ จะเป็นเราซะเองที่ไปหาเค้าที่ต่างจังหวัดเพราะคิดถึง อยากเจอกัน นานๆเค้าก็มาหาเราบ้างค่ะที่กรุงเทพ เพราะให้เหตุผลว่าไม่ชอบกรุงเทพ -0- ไม่อยากมา เราก็เข้าใจค่ะ แต่เราก็คิดว่าควรจะผลัดๆมาหากัน ไม่ใช่ให้เราเป็นฝ่ายไปหาอยู่คนเดียว
แต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นในครอบครัวแฟน คุณแม่แฟนอยู่ดีๆก็ป่วยค่ะ กระทันหันมาก ทั้งๆที่แต่ก่อนแข็งแรงสุดๆ อายุก็ยังไม่ถึง60เลย กลายเป็นว่าเดินไม่ได้ ตาก็มองไม่เห็นค่ะ
ช่วงแรกๆที่แม่รักษาตัวที่ รพ. เค้าก็บอกเราว่าเค้าต้องการกำลังใจ เราก็เต็มที่นะตอนนั้น รู้สึกเสียใจรู้สึกแย่ไปกับเค้าด้วย ให้กำลังใจเค้าตลอด เราเองกับแม่แฟนก็ค่อนข้างสนิทกันค่ะ เค้าก็เอ็นดูเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน ตอนนี้ออกจาก รพ. กลับมาอยู่บ้านแล้วค่ะ แล้วบ้านแฟนเราก็ไม่ได้มีเงินอะไรมาก ไม่ได้จ้างคนดูแล แต่ญาติๆก็ช่วยกันดู
แฟนเราเค้าเลยกลายเป็นหลักของครอบครัวเลย ดูแลแม่ทุกอย่าง (คุณพ่อแฟนแยกทางกับคุณแม่ค่ะ) จนเค้าลืมเราไปเลย =0= จากที่เคยคุยกันก่อนนอน เฟสไทม์กันตลอด ก็คุยไม่ได้ เพราะเค้าต้องดูแม่ พอแม่หลับ เค้าก็ต้องรีบเข้านอน เพราะต้องนอนกับแม่ แม่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อ่ะค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างใรชีวิตเค้าตอนนี้คือแม่ แค่แม่คนเดียวเท่านั้น จากที่เคยได้เจอกันเดือนละครั้ง(ซึ่งก็น้อยมากๆอยู่แล้ว) ก็จะกลายเป็นว่าไม่ได้เจอ เพราะเค้าต้องดูแลแม่ จากที่เคยไปเที่ยวด้วยกัน บลาๆๆๆตามประสาคนเป็นแฟนกันที่นานๆเจอกันที ก็หายไปหมดทุกอย่าง ที่เคยคุยตกลงจะทำอะไรร่วมกันไว้ก็ต้องยกเลิก
เราเลยเกิดอารมณ์น้อยใจ รู้สึกแย่ บอกไม่ถูกเลย เรารู้ว่าเรานิสัยไม่ดีที่คิดแบบนี้ เราอยากได้เวลาตรงนั้นของเราคืนมาเหมือนเดิม จะพูดอะไรไปก็จะไปทำให้เค้ารู้สึกแย่กว่าเดิม เพราะนั่นแม่เค้า แต่เราเองก็รู้สึกแย่มากเหมือนกัน เราทำได้แต่ปลอบใจตัวเองให้อดทนๆๆๆๆๆอยู่แบบนี้ แต่จะให้ไม่ทน เลิกกัน ก็ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะเค้าก็ไม่ได้ผิดอะไร ทิ้งเค้าไปตอนเค้ากำลังแย่ เราคงกลายเป็นผู้หญิงที่เลวที่สุด
เราขอคำแนะนำหรือกำลังใจหน่อยนะคะ อย่าพึ่งด่าเราว่าเราเลว เห็นแก่ตัว เลยนะคะ เราก็พอรู้ตัวเองอยู่ แค่อยากขอคำแนะนำในการปฏิบัติตัวกับแฟนในสถานการณ์แบบนี้หน่อย
ปล. 1 แฟนเรามีพี่ชายอีกคนค่ะ แต่เราไม่กล้าถามว่า แค่บอกพี่ชายให้ช่วยดูแม่ ละแบ่งเวลามาให้เราบ้าง ช่วยๆกัน ผลัดๆกันดู ไม่ใช่ดูแม่อยู่คนเดียวไม่ได้หรอ ><"
ปล. 2 เราเคยคุยเรื่องนี้กับแม่เราค่ะ แม่เราบอกให้คิดดีๆนะถ้าจะยังเป็นคนนี้ต่อไปจริงๆ เราเองที่จะเหนื่อย ทั้งเรื่องการเงินของเค้าและไหนจะแม่เค้าอีก คือแม่เราก็แนะนำตามประสาคนมีประสบการณ์ต้องช่วยพ่อดูแลคุณย่าอ่าค่ะ (ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดี) แม่เลยไม่อยากให้เราต้องเจอหรือทนกับสภาพแบบนี้
เฮ้อออออ คิดหนักเลยค่ะตอนนี้ เหมือนไม่มีทางไปต่อยังไงไม่รู้