คุณเคยรักใครมากๆเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆไหมครับ

มีความรักก็อาจมีวันหมดรักได้ มีพบก็เพื่อที่จะต้องจากกันในวันข้างหน้า มีคบหาก็อาจมีแยกทางเลิกรากันไป เรื่องธรรมดาของชีวิต แม้ว่ามันเรื่องธรรมดาก็จริง แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง มันก็ทำใจยากอยู่ดี
          เรื่องของผมมันเริ่มมาจากวันนั้น วันประกวดดนตรีในตัวจังหวัด ซึ่งสำหรับวงของผมแล้วเป็นการประกวดระดับจังหวัดครั้งแรก ในรุ่นเยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี ก่อนผมจะขึ้นประกวด ผมได้พบผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเวที ผมเลยเดินเข้าไปหาโดยที่ผมก็ยื่นมือถือไปให้เพื่อขอให้เขาถ่ายวีดีโอตอนพวกผมเล่นให้หน่อย เขาก็ใจดีถ่ายให้ หลังจากแข่งเสร็จผมก็รับมือถือคืน ผลออกมาว่า วงผมได้เข้ารอบต้องมาอีกครั้ง
          แล้วในวันประกวดวันต่อมา ผมก็เจอเขาอีกครับแต่ไม่ได้เข้าไปทัก วงของผมได้รับรางวัลชมเชยครับ เมื่อกลับมาบ้านผมเปิดเฟสบุ๊คเล่น ผมเป็นสมาชิกกลุ่มอยู่กลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นกลุ่มของนักดนตรีที่ประกวดกันในจังหวัด ผมเปิดไปเจอรูปผู้หญิงคนนั้นพร้อมแท็กชื่อเฟชไว้ ผมจึงแอดไป แล้วก็ทักไปว่า
          “จำผมได้มั้ยครับ คนที่ขอให้ถ่ายวีดีโอให้” เขาตอบกลับมา
          “จำได้ค่ะๆ” หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ ออกแนวกวนๆ กันนิดหน่อย คอยเป็นที่ปรึกษาให้กัน ตอนนั้นต่างคนต่างไม่คิดอะไรกัน คุยกันไปเล่นๆ บางทีก็เงียบหายกันไปบ้าง เป็นช่วงๆ บางทีก็มาคุยกันบ้าง
           จนมาถึงวันหนึ่ง วันนั้นเขาเหมือนจะเลิกกับแฟนเลยมาขอคำปรึกษา ก็ไม่มีอะไรพิเศษ เพราะปรกติก็ให้คำปรึกษาเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่คราวนี้ดูเหมือนเรื่องนี้จะหนักสำหรับเขาจริงๆ ผมเลยบอกให้เขาโทรมาในไลน์ ตอนแรกเขาก็ไม่โทรหรอกครับ คุยไปคุยมามันไม่ได้ดั่งใจหรืออะไรซักอย่างเขาเลยโทรมา ผมต้องปลอบเขาอยู่พักใหญ่ เพราะเขาร้องไห้มา คุยกันไปคุยกันมาเริ่มดีขึ้น เริ่มยิ้ม เริ่มหัวเราะ ผมรู้สึกดีมากที่ทำให้คนๆ หนึ่งที่ร้องไห้มาแล้วกลับมาหัวเราะได้ พร้อมกับช่วงนั้นผมก็เครียดมากไม่ค่อยยิ้มซักเท่าไร แต่พอได้มาคุยผมกลับยิ้มแล้วก็หัวเราะออกมา ต่างคนต่างรู้สึกดี เริ่มมีใจให้กันแล้ว คุยไปคุยมาซักพักอยู่ดีๆ ก็เรียกกันว่า “แฟน” ซะงั้น เริ่มคุยกันหวานขึ้น เริ่มหวงกันมากขึ้น
          เราสองคนชอบถามคำถามกันบ่อยๆ เช่น “ถ้าวันหนึ่งไม่มีเราจะทำยังไง” “เหตุผลที่เราจะเลิกคุยกันคืออะไร” จะมีคำถามประเภทนี้เยอะมาก คำตอบก็ตอบกันตามตรง เพราะเป็นคนตรงๆ ทั้งคู่ คำตอบไม่ได้สวยหรู ไม่ได้บอกว่าจะรักเธอคนเดียว จะรักเธอจนตาย ไม่มีคำพวกนี้ เราคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เราสองคนไม่ชอบคำสัญญา แต่เวลาคนใดคนหนึ่งขออะไร อีกคนก็จะบอกว่า
          “จะพยายามทำนะ”
          แล้ววันหนึ่งเขาก็ห่างๆ ไป คุยกันน้อยลง (ปรกติคุยกันเกือบทั้งวันถึงจะเรียนก็เถอะ) ตอนนั้นผมรู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว ก็คนเราเคยคุยกันบ่อยมากๆ จนชิน เริ่มห่างออกไปก็ต้องมีคิดมากกันบ้างล่ะ แล้วก็ค่อยๆ ห่างกันไป ห่างออกไปเรื่อยๆ จนบางวันคุยกันแค่ประโยคเดียว
          แล้วมาวันหนึ่งเพื่อนผมมันอกหักมา มันก็เลยมาขอคำปรึกษาโทรคุยกันในไลน์ แต่เขาดันโทรมาในไลน์เหมือนกัน เขาเลยวีนใส่ว่าคุยกะใครยังไง ไม่ยอมฟังอะไรเลย แล้วอยู่ๆ เขาก็หายไป แล้วมาถึงจุดๆ หนึ่งที่ทักไปไม่อ่าน ไม่ตอบ “อีกเลย...” นั่นทำให้ผมมึนมาก นี่เราเลิกกันแล้วเหรอ? มีคนมาถามมีแฟนยังก็ไม่รู้จะตอบว่ายังไง จึงตอบไปว่ามีแล้ว เผื่อเขาจะกลับมา
          ทุกวันนี้ก็ยังส่องเขาอยู่ เขาอัพสเตตัส ทำนู่นทำนี่ในเฟสบุ๊คมากมาย แต่ส่งข้อความไป ไม่อ่านไม่ตอบ ก็คงพอเดาได้แล้วแหละ คำบอกรักจากปากเขาคืออะไร แค่ลมปากหรอ เรื่องโกหกเหรอ ไหนบอกจะดูแลให้ดีที่สุด ไม่ไปไหน ให้อยู่แบบนี้นานๆ เราอยู่นะ แต่เธอหายไปไหนแล้วล่ะ เล่นแบบนี้ไม่สนุกนะ มีไรก็บอกกันได้นะ ไม่โกรธหรอก
         “เราเลิกคุยกันนะ เราคุยกะคนอื่นอยู่อะ” หรืออะไรทำนองนี้ พูดมาสิ หายไปแบบนี้ คนรอมันท้อ รอโดยไม่รู้ว่าจะกลับมารึเปล่า แต่ก็คงไม่กลับมาแล้วล่ะ แต่ก็น่าจะบอกกันบ้าง
          แม้เล่ามาถึงตรงนี้ผมก็ยังคิดถึงเขาอยู่ ไม่ได้โกรธเคืองอะไรทั้งนั้น ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทำไมรู้สึกรักคนคนี้มากขนาดนี้ มาถึงวันนี้ถ้าเธอจะกลับมาคบกับผม ผมก็ยังอยากจะกลับไปคบกับเธออีกเหมือนกัน

         “ความทุกข์อีกประการในใจของมนุษย์นั่นคือการเฝ้ารอ ความผิดหวังในความรู้สึกของคนเราอาจดูเป็นเรื่องร้ายแรงมากเกินจะรับไหว แต่มันคงไม่มากไปกว่าการรอคอยโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผิดหวังหรือสมหวัง เพราะการรอคอยโดยไร้ความหวัง ก่อความทุกข์และความเสียหายทางความคิดได้มากกว่าความผิดหวังที่ได้รับเสียอีก”

ปล. ทั้งหมดนี้เป็นแค่เรื่องย่อๆเท่านั้น ยังมีความทรงจำอีกมากมายที่ยังถ่ายทอดไม่หมด

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่