ความรักไม่สามารถจบลงด้วยมิตรภาพ ไม่สามารถจริงๆเหรอ ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ผิดอะไร

เราเคยได้ยินมาบ่อยว่าเลิกกันแล้วเป็นเพื่อนกันไม่ได้  เรื่องของเรามันจบไปสักพักใหญ่แล้ว  เค้าขอให้กลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมเพราะเค้าอยากอยู่คนเดียว คิดว่าความรักคงไม่จำเป็น  เรายังจำทุกคำพูดได้ดี  เพราะเราทำได้แค่ ฟัง และฟัง มันไม่มีตัวเลือกอะไรให้เราเลย เพราะเค้ายืนยันว่าถึงมีน้ำเห็นน้ำแต่ก็ไม่ได้ต้องการ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเค้ามีคนใหม่หลังจากตัดความสัมพันธ์กับเราไป และที่สำคัญคือคุยซ้อนและเริ่มคบกัน ดีออกกกก^OT  ผิดหวัง เสียใจ  โกรธ มันเต็มไปหมดแต่ก็เลือกที่จะคุมอารมณ์เพราะอยู่ในช่วงสอบ  พอเวลาผ่านไป เราไม่รู้ว่าเราเป็นบ้าอะไรTT^TT ทั้งที่เค้าทำแบบนั้น เพื่อนเราหลายคนเกลียดเค้า บอกว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องโคจรไปเจอกันอีก แต่เราก็คิดนะว่าก็อย่างน้อยเค้าก็เป็นคนที่เราเคยรู้สึกดี  ถ้าเจอก็ทักทายกันได้ เราเองก็ทำใจได้แล้ว แต่เมื่อเจอกันที่คณะจริงๆ มันไม่เป็นอย่างนั้น มันไม่สามารถจริงๆ  ขนาดเค้าที่เป็นคนพูดว่าขอให้กลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม ช่วงแรกๆก็ยิ้มให้เรา  แต่เมื่อตอนที่นั่งตรงข้ามกันคนละโต๊ะบังเอิญสบตากัน  ในใจเราเองก็รู้สึกอึดอัดเบาๆ เค้ากลับหันหลังให้เราและเปลี่ยนทิศการนั่ง  ถ้าเจอกันโดยบังเอิญเราก็ยิ้มให้เค้า เค้าก็ยิ้มให้เราแต่ไม่สามารถมีคำพูดใดๆนอกเหนือจากนี้   ทั้งๆเรื่องนี้เราก็ไม่ผิดไม่ได้ตื้อไม่ตอแยแต่เวลาเจอเค้า  ถ้าไม่ป้ะกันตรงๆ แบบเค้าหันมาเห็น เค้าชอบหลบ  เดินอ้อมเมิน เหมือนเราไม่มีตัวตน ทำให้เรารู้สึกแย่มาก


ทำไมถึงกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้ TT^TT ไม่ได้ยังรักนะ แต่แบบเฮ้ยไม่ได้โกรธ เรากลับมาชิวๆเฮฮาละ แบบคิดว่าเราต้องสูญเสียคนที่เคยรู้จักรู้สึกดีๆไปเลยใช่มั้ยถ้าจบความสัมพันธ์  สถานะคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันยังไงไม่รู้  เจอที่คณะตอนทำกิจกรรมต้องเจอกันบ่อย แล้วอารมณ์แบบหมางใจเหมือนโดนคนรังเกียจ ช่วงนั้นก็รู้สึกไร้ค่าไปทีนึงละ แต่พอคิดได้ก็เออ เรื่องขำๆ พี่น้องก็พี่น้อง เค้าคงพบคนที่ใช่ แต่เอาจริงๆมันทำยากจังแถมอีกฝ่ายยังมีท่าทีเช่นนี้

ถ้าเริ่มต้นใหม่กับใคร คนที่เคยโคจรเข้ามาเค้าจะตกพ้นกาแล็กซี่ไปเลยใช่มั้ย TT^TT

จบแล้วคือจบเลยหายออกไปจากชีวิตกันเลยไม่คุย ไม่เคยรู้จักกันไปเลยใช่มั้ย?

หากแท็กผิดขออภัยนะคะ ^^