คือตอนนี้เรากับแฟนคบกันมาได้เกือบ 2 ปีแล้ว ช่วงแรกทุกอย่างดีไปหมด ชีวิตมีความสุขมาก มากพอที่ผู้หญิงคนนึงจะได้รับ ...
จนวันนึง เรามีอะไรกัน หลังจากนั้นชีวิตมีความสุขมาเรื่อย เค้าดูรักเรามากๆ กินข้าวด้วยกันทุกวัน จนวันนึงเค้าเริ่มห่างไป เค้าบอกว่าเค้าติดงาน เค้ามีอย่างอื่นต้องทำ เค้าจะไม่มีเวลาให้เราแบบแต่ก่อนแล้ว หลังจากนั้น เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง ไปดูหนัง กินข้าว ปกติเราเป็นคนไม่ค่อยพูด ถ้าเรามีเรื่องพูดเราจะพูดเยอะมาก ถ้าไม่มีเราจะไม่ค่อยพูดเลย บวกกับแฟนเป็นคนนิ่ง และค่อนข้างเป็นตัวเองสูง ตรง อยากทำอะไรทำเลย ไม่มีใครขวางเค้าได้
จนเราเริ่มงี่เง่า ที่เค้าไม่มีเวลาให้เรา ไม่พูดหวานๆเหมือนเมื่อก่อน ถามคำตอบคำ จนกลายเป็นเรื่องทะเลาะใหญ่โตเพราะเราสะสมมานาน เราเคยถามว่าเค้ารักเรามั้ย เคยถามว่าคิดถึงเรามั้ยเวลาห่างกัน เค้าไม่พูด เค้าบอกว่าจะถามอะไรนักหนา อยากพูดเดี๋ยวเค้าพูดเอง ... เราเหนื่อย วันนึงเราตั้งใจจะไปบอกเลิกเค้า เพราะคิดว่าเค้าอยู่กับเราเค้าไม่มีความสุข ถ้าเค้ามีความสุขเค้าจะไม่มีอาการใส่เราแบบนี้ พอจะบอกเลิกจริงๆ ทำไม่ได้ค่ะ เพราะ เราพึ่งเห็นน้ำตาเค้าครั้งแรก .... เราช๊อค เราร้องตามเค้าเลย ตอนั้นในหัวไม่มีคำว่าเลิกค่ะ คิดว่าเค้าร้องไห้เค้าคงยังรู้สึกกับเราอยู่
แล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม .....
หลังจากวันนั้น เราเป็นฝ่ายทักไลน์เค้าไปก่อนเสมอทุกวัน เรารู้นะคะว่าหลังจากนั้นความรู้สึกของเค้าเปลี่ยนไป ยังไม่เปิดให้เรา 100 % แต่ว่าเราเชื่อเรื่องเวลา จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นค่ะ เราอดทนมาตลอด 2 เดือน เค้าไม่เคยพูดหวานๆกับเราเลย ถามคำตอบคำ แต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นนะคะ เค้าคงเหนื่อยหรือเบื่อเรา เค้าเลยเย็นชากับเราแบบนี้ หลังจากนั้นเค้าเริ่มกลับมาเป็นห่วงเราเหมือนเดิม เริ่มซื้อขนมมาฝากเวลาออกไปทำงาน เราดีใจนะคะ ที่เค้ากลับมา แต่เวลาเราเจอกัน เราไม่ค่อยพูดกันเลยค่ะ ค่ะเราไม่รู้จะพูดอะไรกัน นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เค้าเบื่อเรา
อึดอัดนะคะ ที่เราไม่รู้ว่าอีกคนคิดอะไร รู้สึกแบบไหนเวลาอยู่ไกล้เรา หรือเพราะได้เราแล้ว เบื่อเราแล้ว เราไม่สวย เราไม่ดีหรืออะไร ทั้งที่ผ่านมาเรายอมเค้าตลอด เพราะเรารักเค้า ถ้าเค้าทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เราจะหยุดดีมั้ย หรือ เราควรไปต่อ รักมันรักนะคะ แต่ถ้าชีวิตไม่มีความหวานอะไรเลย มันจะยืดหรอคะ เราเข้าใจเค้านะคะว่าเค้าทำอะไรอยู่ เค้ามีงาน เค้าเป็นคนของสังคม ต่างจากเรา ที่สังคมเราน้อยมาก เค้าเคยบอกเราว่า เราไม่ได้สำคัญที่สุดสำหรับเค้า เราไม่ใช่อันดับแรกที่เค้าจะคิดถึงมัน เราเห็นแก่ตัวเกินไปมั้ยคะที่ยื้อเค้าไว้ เรากลัวการไม่มีใครหลังจากเสียเค้าไป
เรากลัวชีวิตหลังจากนั้น แน่นอน เราเสียใจมากๆแน่ เราควรทำยังไงดีคะ พูดตรงๆกลัวการทะเลาะและเลิกมากเลย เราเป็นฝ่ายวิ่งตามตลอด ถ้าเราหยุด เค้าจะหยุดแล้วเดินมาหาเรามั้ยคะ ?
ไม่ได้หมดรัก แต่หมดแรงวิ่งตามแล้ว
จนวันนึง เรามีอะไรกัน หลังจากนั้นชีวิตมีความสุขมาเรื่อย เค้าดูรักเรามากๆ กินข้าวด้วยกันทุกวัน จนวันนึงเค้าเริ่มห่างไป เค้าบอกว่าเค้าติดงาน เค้ามีอย่างอื่นต้องทำ เค้าจะไม่มีเวลาให้เราแบบแต่ก่อนแล้ว หลังจากนั้น เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง ไปดูหนัง กินข้าว ปกติเราเป็นคนไม่ค่อยพูด ถ้าเรามีเรื่องพูดเราจะพูดเยอะมาก ถ้าไม่มีเราจะไม่ค่อยพูดเลย บวกกับแฟนเป็นคนนิ่ง และค่อนข้างเป็นตัวเองสูง ตรง อยากทำอะไรทำเลย ไม่มีใครขวางเค้าได้
จนเราเริ่มงี่เง่า ที่เค้าไม่มีเวลาให้เรา ไม่พูดหวานๆเหมือนเมื่อก่อน ถามคำตอบคำ จนกลายเป็นเรื่องทะเลาะใหญ่โตเพราะเราสะสมมานาน เราเคยถามว่าเค้ารักเรามั้ย เคยถามว่าคิดถึงเรามั้ยเวลาห่างกัน เค้าไม่พูด เค้าบอกว่าจะถามอะไรนักหนา อยากพูดเดี๋ยวเค้าพูดเอง ... เราเหนื่อย วันนึงเราตั้งใจจะไปบอกเลิกเค้า เพราะคิดว่าเค้าอยู่กับเราเค้าไม่มีความสุข ถ้าเค้ามีความสุขเค้าจะไม่มีอาการใส่เราแบบนี้ พอจะบอกเลิกจริงๆ ทำไม่ได้ค่ะ เพราะ เราพึ่งเห็นน้ำตาเค้าครั้งแรก .... เราช๊อค เราร้องตามเค้าเลย ตอนั้นในหัวไม่มีคำว่าเลิกค่ะ คิดว่าเค้าร้องไห้เค้าคงยังรู้สึกกับเราอยู่
แล้วเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม .....
หลังจากวันนั้น เราเป็นฝ่ายทักไลน์เค้าไปก่อนเสมอทุกวัน เรารู้นะคะว่าหลังจากนั้นความรู้สึกของเค้าเปลี่ยนไป ยังไม่เปิดให้เรา 100 % แต่ว่าเราเชื่อเรื่องเวลา จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นค่ะ เราอดทนมาตลอด 2 เดือน เค้าไม่เคยพูดหวานๆกับเราเลย ถามคำตอบคำ แต่เค้าไม่ได้มีคนอื่นนะคะ เค้าคงเหนื่อยหรือเบื่อเรา เค้าเลยเย็นชากับเราแบบนี้ หลังจากนั้นเค้าเริ่มกลับมาเป็นห่วงเราเหมือนเดิม เริ่มซื้อขนมมาฝากเวลาออกไปทำงาน เราดีใจนะคะ ที่เค้ากลับมา แต่เวลาเราเจอกัน เราไม่ค่อยพูดกันเลยค่ะ ค่ะเราไม่รู้จะพูดอะไรกัน นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เค้าเบื่อเรา
อึดอัดนะคะ ที่เราไม่รู้ว่าอีกคนคิดอะไร รู้สึกแบบไหนเวลาอยู่ไกล้เรา หรือเพราะได้เราแล้ว เบื่อเราแล้ว เราไม่สวย เราไม่ดีหรืออะไร ทั้งที่ผ่านมาเรายอมเค้าตลอด เพราะเรารักเค้า ถ้าเค้าทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เราจะหยุดดีมั้ย หรือ เราควรไปต่อ รักมันรักนะคะ แต่ถ้าชีวิตไม่มีความหวานอะไรเลย มันจะยืดหรอคะ เราเข้าใจเค้านะคะว่าเค้าทำอะไรอยู่ เค้ามีงาน เค้าเป็นคนของสังคม ต่างจากเรา ที่สังคมเราน้อยมาก เค้าเคยบอกเราว่า เราไม่ได้สำคัญที่สุดสำหรับเค้า เราไม่ใช่อันดับแรกที่เค้าจะคิดถึงมัน เราเห็นแก่ตัวเกินไปมั้ยคะที่ยื้อเค้าไว้ เรากลัวการไม่มีใครหลังจากเสียเค้าไป
เรากลัวชีวิตหลังจากนั้น แน่นอน เราเสียใจมากๆแน่ เราควรทำยังไงดีคะ พูดตรงๆกลัวการทะเลาะและเลิกมากเลย เราเป็นฝ่ายวิ่งตามตลอด ถ้าเราหยุด เค้าจะหยุดแล้วเดินมาหาเรามั้ยคะ ?