ถ้ารู้ว่าทางข้างหน้าเป็นเหวลึก คุณยังจะเดินต่อไปไหม ชั้นเคยมั่นใจว่าจะไม่พาตัวเองก้าวไปสู่หุบเหวอย่างแน่นอน
จนกระทั่งวันนั้น ออยเพื่อนสนิทชวนไปดูมินิคอนเสิร์ต “เจฟ อิทธิพล”ซุปเปอร์สตาร์ที่เจ้าหล่อนคลั่งไคล้ ชั้นก็แค่อยากรู้ว่าหล่อระดับเทพที่ใครๆพูดถึงนี่มันจะเกินคนธรรมดาสักเท่าไหร่กันเชียว จึงตกลงรับคำชวน
งานจัดขึ้นในผับแห่งหนึ่ง คนเยอะสมกับที่ลงทุนให้ดาราระดับซุปตาร์มาเป็นแม่เหล็กดึงดูดแขกให้เข้าร้าน คอนเสิร์ตเริ่มประมาณเที่ยงคืน พร้อมๆกับเสียงกรี๊ดสนั่นจากสาวๆที่เข้ามาชม ชั้นยอมรับว่าคำนิยาม”หล่อขั้นเทพ”ไม่ได้เกินความจริงเลย ตาคม จมูกโด่ง ผิวขาวใส รูปร่างสูงสมส่วน แต่เค้าก็ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ไม่แพ้หน้าตา ไหนจะอดีตแฟนดาราสาวคนสวย น้องนักศึกษาที่เพิ่งเลิกรากันไปไม่เท่าไหร่ ก็ยังมีข่าวกับนักร้องใหม่ค่ายเดียวกันซะแล้ว ดูท่าทางพ่อเจ้าประคุณนี่ช่างเนื้อหอมเหลือเกินนะ
พอคอนเสิร์ตจบยัยเพื่อนตัวดีเกิดอยากถ่ายรูปคู่กับนักร้องในดวงใจ เลยชวนชั้นไปดักรออยู่หน้าห้องวีไอพี เพราะรู้จากเด็กเสิร์ฟว่าเดี๋ยวทางผับจะเปิดห้องรับรองนักร้องหนุ่ม ต้องใช้ความพยายามน่าดูกว่าจะฝ่ากองทัพสาวๆเข้าไปในห้องวีไอพีได้ ออยไม่รอช้าทิ้งโทรศัพท์ให้ชั้นแล้วรีบไปนั่งข้าง เจฟ
“มายด์ ถ่ายรูปให้ชั้นหน่อย” ออยตะโกนบอก
ยายออยแอ็คท่าสองสามท่า ชั้นเองก็พยายามกดปุ่มกลมๆบนหน้าจอทัชสกรีน แต่ทำไมมันกลับถ่ายไม่ได้ ยัยออยเดินกลับมาดูโทรศัพท์แล้วแหวใส่ชั้นทันที
“อะไรเนี่ย มือถือค้าง" ยัยออยปิดมือถือแล้วเปิดเครื่องใหม่ "เดี๋ยวถ่ายให้ใหม่หน่อย”
ยังไม่ทันที่ออยจะได้กลับไปนั่งข้างๆเจฟ ผู้จัดการส่วนตัวก็ออกปากทันที “ออกไปได้แล้วครับ เจฟจะพักผ่อน”
ยัยออยหน้าเสียแต่เสียงผู้จัดการเจฟดุมาก เลยต้องยอมออกจากห้องวีไอพีแต่โดยดี
“โอ้ย!!!อะไรเนี่ยยัยมายด์ ชั้นอุตส่าห์จะได้ถ่ายรูปกับพี่เจฟแล้วนะเนี่ย แกทำเสียหมดเลย”ท่าทางออยเซ็งน่าดู
“ขอโทษ ก็อยู่ดีๆเครื่องมันค้างเฉยเลย” ชั้นเสียงอ่อย
“เออๆไม่เป็นไรหรอก อดอัพรูปพี่เจฟลงเฟซบุ๊คเลย เฮ้อ!!!!เซ็งชะมัด “
ระหว่างที่เราสองคนกำลังจะเดินไปที่รถ มีชายชุดดำคนนึงเดินตามมา
“น้องครับ เจฟให้พี่มาขอเบอร์น้องหน่ะ”
เห็นสองสาวทำหน้างงๆ ชายชุดดำเลยยื่นกระดาษกับปากกามาให้ชั้น”พี่เป็นการ์ดเจฟครับ เจฟเค้าอยากได้เบอร์โทรศัพท์น้องครับ”
ชั้นรับกระดาษกับปากกามาจดตัวเลขกับตัวอักษรภาษาอังกฤษเซ็ตนึง แล้วก็ขึ้นรถไป
หลังจากที่กรี๊ดกันจนหนำใจแล้ว เพราะคิดไม่ถึงว่านักร้องหนุ่มหล่อจะให้คนมาขอเบอร์ยัยออยก็ถามด้วยความสงสัย
“ทำไมแกให้ไลน์ไอดี แทนที่จะให้เบอร์มือถือหล่ะ”
“เยอะไปมั้งเพิ่งจะเคยเจอกัน มาดีมาร้ายก็ไม่รู้แถม แล้วอีกอย่างชั้นก็กำลังจะแต่งงาน พี่อาร์ตขี้หึงมากแกก็รู้หนิ”
“แกหน่ะแหละเยอะ เขาแค่ขอเบอร์ไม่ได้ขอแกเป็นแฟนซักหน่อย เดี๋ยวนี้สนใจใครก็ลองคุยดูก่อน ไม่เวิร์คก็เป็นเพื่อนกันก็ได้ เป็นเพื่อนกับดาราซุปตาร์โก้จะตาย ถ้าเขาขอเบอร์ชั้นนะชั้นให้ไปแล้ว จะให้ไปลงนรกขึ้นสวรรค์ที่ไหนชั้นพร้อมจะไปทั้งนั้นแหละ ฮิ...ฮิ”
ถ้าจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรที่เจฟให้คนมาขอเบอร์ก็คงโกหก ไม่ใช่ไม่เคยเที่ยวกลางคืนแล้วมีหนุ่มๆมาขอเบอร์ ดารานักร้องก็มีบ้างประปราย แต่ครั้งนี้รู้สึกปลื้มใจเป็นพิเศษว่าเราก็สวยเข้าตาหนุ่มหล่อระดับเทพเหมือนกันแฮะ
“ฮัดชิ้ว!!!!” เสียงมือถือเตือนข้อความเข้า
“กรี๊ดดดด!!!!!มาแล้วๆ ส่งข้อความมาว่าไงบ้างแก”
“ถึงไหนกันแล้วครับ แยกข้างหน้าซ้ายมือมีร้าน forty-nine ถ้าไม่รังเกียจไปนั่งด้วยกันนะครับ อยากรู้จักให้มากกว่านี้ครับ” ชั้นอ่านข้อความให้ออยฟัง
“อร๊ายยยย!!!!!forty-nine ชั้นรู้จัก ตอบตกลงไปเลยแก”
“อ้าว แกจะไปง่ายๆเลยเหรอ เจฟเป็นคนส่งข้อความมาจริงๆหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เกิดการ์ดเป็นคนส่งมาเองทำไง”
“โหยยยย!!!ยัยคนนี้คิดมากไปได้ เค้าชวนไปร้านอาหารนะ มันไม่ใช่ที่รโหฐานซักหน่อย แล้วชั้นก็พอจะรู้จักนักร้อง เด็กเสิร์ฟที่นั่นเหมือนกัน แกไม่ต้องกลัวนะ forty-nine หน่ะปลอดภัย ชั้นสัญญาด้วยเกียรติเนตรนารีว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกพี่อาร์ต ถ้าแกไม่ตอบตกลงนะชั้นจะเลิกคบแกเลย”ยัยออยขู่
“เฮ่อออ อะไรว้า เห็นดาราสำคัญกว่าเพื่อนซะงั้น อ๊ะก็ได้ๆ”ชั้นพิมพ์ตอบตกลงไป
“ดีใจจัง ผมโทรจองโต๊ะไว้แล้ว บอกเด็กที่ร้านว่าโต๊ะที่เจฟจองไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะตามเข้าไป”เจฟตอบ
ออยเลี้ยวรถเข้าไปในร้าน โต๊ะที่เจฟจองไว้เป็นมุมที่คนไม่พลุกพล่าน คาดว่าคงต้องการความเป็นส่วนตัว
ชั้นกับออยสั่งอาหารรอ สักพักเจฟก็มาถึงที่ร้าน สวมหมวกกับแว่นตาอำพรางตัวเหมือนที่เคยเห็นในแม็กกาซีนไม่มีผิด
“รอนานมั้ยครับ” ชายหนุ่มถาม
“ไม่นานเลยค่ะ เพิ่งสั่งอาหารไปสักครู่นี่เอง”ยายออยรีบตอบ ท่าทางดีใจมากที่เจฟมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าจริงๆ
“ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยค่ะ”ออยยังไม่ลืมภารกิจสำคัญ
“ได้สิครับ”เจฟยิ้ม
ออยรีบลุกไปนั่งข้างเจฟ ยื่นมือถือให้ชั้นถ่ายรูป เราสองคนสลับกันถ่ายรูปกับเจฟ และแน่นอนว่าพอโพสต์ลงเฟซบุ๊ค เรตติ้งดีไม่น้อยมีเพื่อนๆมากดไลค์และคอมเม้นท์เยอะมาก ต่างแปลกใจและอิจฉาที่สองสาวได้ถ่ายรูปกับดาราหนุ่มรูปหล่ออย่างใกล้ชิด
ชั้นปล่อยให้ยัยออยทำหน้าที่คุยกะเจฟ เพราะว่าไม่ค่อยถนัดคุยกับคนแปลกหน้า
“คุณมายด์ไม่ค่อยคุยเลยนะครับ”
“อ๋อยัยมายด์เค้าคุยไม่ค่อยเก่งหน่ะคะ ไม่รู้ว่าเป็นมาร์เก็ตติ้งบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ได้ไง พูดน้อยซะขนาดนี้ แต่เห็นอย่างนี้ก็มีลูกค้าเยอะเหมือนกันนะคะ” ยัยออยตอบ
“ชั้นใช้ความรู้คุยกับลูกค้าหรอกยะ ไม่ได้พูดน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรงเหมือนหล่อน” ชั้นแก้ตัว
เจฟขำเบาๆ”เห็นพูดน้อยๆนี่กัดเจ็บเหมือนกันนะครับ ว่าแต่ขอนามบัตรคุณมายด์หน่อยได้มั้ยครับ เผื่อผมจะปรึกษาเรื่องการลงทุน เห็นว่าช่วงนี้เค้าเก็งกำไรหุ้นกลุ่มพลังงานกันน่าดู”
ชั้นยื่นนามบัตรให้ ลองมามุขนี้แล้วเห็นทีจะปฏิเสธลำบาก ลูกค้ารายใหญ่ขนาดนี้ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปได้ ผู้จัดการรู้คงเล่นงานตาย
ชั้นถึงบ้านตีสามกว่า เวลาที่ซิดนีย์คงประมาณห้าทุ่ม ชั้นรีบออนโซเชียลเน็ตเวิร์คทันที เพราะป่านนี้คนทางโน้นคงกระวนกระวายใจด้วยชั้นขอไปเที่ยวสถานที่อโคจร แล้วไหนจะมีรูปคู่กับอิทธิพลสุดหล่อโพสต์หราหน้าวอลล์ซะขนาดนั้น
“ทำอะไรอยู่คะ”ชั้นเคาะแป้นคีย์บอร์ดเริ่มต้นทักทาย
“ออนเฟซบุ๊ครอใครบางคนแถวนี้แหละ ไปเที่ยวสนุกมั้ย”พี่อาร์ตตอบกลับ
“ก็ดีค่ะ คนเยอะมาก”
“เห็นถ่ายรูปคู่กะเจฟด้วยหนิ” ชั้นรู้อยู่แล้วว่าเค้าต้องถามคำถามนี้
“บังเอิญเจอกันที่ร้านอาหารค่ะ ยัยออยเลยไปขอถ่ายรูปด้วย”ชั้นเลือกที่จะไม่พูดความจริง เพราะหลายครั้งที่พูดความจริงออกไปแล้วมันทำให้เราทะเลาะกัน
“เจฟคงไม่ได้มาหลีมายด์นะ”
ดูเหมือนเค้าจะไม่ไว้ใจผู้ชายทุกคนที่ชั้นรู้จัก เมื่อไหร่เค้าจะยอมเข้าใจว่าชั้นทำงานต้องพบปะผู้คนเป็นเรื่องธรรมดา จะให้มีแต่ลูกค้าผู้หญิงก็คงเป็นไปไม่ได้
“ไม่มีอะไรซักหน่อย นี่เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ ทำไมพี่อาร์ตไม่เชื่อใจมายด์ซักที”
“พี่เชื่อใจมายด์นะ แต่หมอนั่นท่าทางเจ้าชู้จะตาย พี่กลัวมายด์จะโดนหลอก”
“มายด์โตแล้วนะคะ ดูแลตัวเองได้”
“โอเคๆ เราอยู่ไกลกันซะขนาดนี้ ยังไงพี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แล้วนี่มาประชุมอีกตั้งเดือนนึงถึงจะได้กลับเมืองไทย จะเตรียมงานแต่งทันรึป่าวก็ไม่รู้”
“พี่อาร์ตอย่าเป็นห่วงเลยค่ะ มายด์นัดร้านเว้ดดิ้งไว้แล้ว พอพี่กลับมาเราจะไปถ่ายรูปสวยๆที่สวนผึ้งกันค่ะ จะเหลือก็แค่การ์ดเชิญกับของชำร่วย ไปเดินสำเพ็งวันเดียวก็เรียบร้อย”
“คล่องเหมือนเคยแต่งงานมาก่อนเลยนะเรา”ว่าที่เจ้าบ่าวแซว
“แหม เค้าก็ศึกษามาตั้งหลายงานแล้ว อิ....อิ”
ผู้หญิงทุกคนต่างก็มีความฝันที่จะพบรักแท้และได้แต่งงานกับชายในฝัน แต่ผู้ชายหล่อๆ รวยๆและแสนดีคงมีแค่ในนิยาย ชั้นเลยเลือกพี่อาร์ต วิศวกรรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ผู้ชายกลางๆ รูปร่างหน้าตาพอใช้ หน้าที่การงานมั่นคง ที่สำคัญนิสัยดี ไม่เจ้าชู้ พี่อาร์ตรักชั้นมาก ชั้นมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันทำให้ชั้นเสียใจ
“เดี๋ยวมายด์ขอไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ ง่วงแล้ว”
“ฝันดีครับ”
“ฮัดชิ้ว” ไลน์แจ้งเตือนข้อความเข้า
“ถึงบ้านรึยังครับ”
“ซักพักแล้วค่ะ กำลังจะเข้านอน”
“ราตรีสวัสดิ์นะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ถ้าพี่อาร์ตรู้ว่าเจฟส่งข้อความมาราตรีสวัสดิ์นะ จากผู้ชายนิ่งๆก็จะเปลี่ยนเป็นคนละคนเชียวหล่ะ เผลอๆอาจจับเที่ยวบินจากซิดนีย์มากรุงเทพพรุ่งนี้เช้าเลยก็ได้ เฮ้อ!!!!ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ
อิทธิพลแห่งรัก ตอนที่1
จนกระทั่งวันนั้น ออยเพื่อนสนิทชวนไปดูมินิคอนเสิร์ต “เจฟ อิทธิพล”ซุปเปอร์สตาร์ที่เจ้าหล่อนคลั่งไคล้ ชั้นก็แค่อยากรู้ว่าหล่อระดับเทพที่ใครๆพูดถึงนี่มันจะเกินคนธรรมดาสักเท่าไหร่กันเชียว จึงตกลงรับคำชวน
งานจัดขึ้นในผับแห่งหนึ่ง คนเยอะสมกับที่ลงทุนให้ดาราระดับซุปตาร์มาเป็นแม่เหล็กดึงดูดแขกให้เข้าร้าน คอนเสิร์ตเริ่มประมาณเที่ยงคืน พร้อมๆกับเสียงกรี๊ดสนั่นจากสาวๆที่เข้ามาชม ชั้นยอมรับว่าคำนิยาม”หล่อขั้นเทพ”ไม่ได้เกินความจริงเลย ตาคม จมูกโด่ง ผิวขาวใส รูปร่างสูงสมส่วน แต่เค้าก็ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ไม่แพ้หน้าตา ไหนจะอดีตแฟนดาราสาวคนสวย น้องนักศึกษาที่เพิ่งเลิกรากันไปไม่เท่าไหร่ ก็ยังมีข่าวกับนักร้องใหม่ค่ายเดียวกันซะแล้ว ดูท่าทางพ่อเจ้าประคุณนี่ช่างเนื้อหอมเหลือเกินนะ
พอคอนเสิร์ตจบยัยเพื่อนตัวดีเกิดอยากถ่ายรูปคู่กับนักร้องในดวงใจ เลยชวนชั้นไปดักรออยู่หน้าห้องวีไอพี เพราะรู้จากเด็กเสิร์ฟว่าเดี๋ยวทางผับจะเปิดห้องรับรองนักร้องหนุ่ม ต้องใช้ความพยายามน่าดูกว่าจะฝ่ากองทัพสาวๆเข้าไปในห้องวีไอพีได้ ออยไม่รอช้าทิ้งโทรศัพท์ให้ชั้นแล้วรีบไปนั่งข้าง เจฟ
“มายด์ ถ่ายรูปให้ชั้นหน่อย” ออยตะโกนบอก
ยายออยแอ็คท่าสองสามท่า ชั้นเองก็พยายามกดปุ่มกลมๆบนหน้าจอทัชสกรีน แต่ทำไมมันกลับถ่ายไม่ได้ ยัยออยเดินกลับมาดูโทรศัพท์แล้วแหวใส่ชั้นทันที
“อะไรเนี่ย มือถือค้าง" ยัยออยปิดมือถือแล้วเปิดเครื่องใหม่ "เดี๋ยวถ่ายให้ใหม่หน่อย”
ยังไม่ทันที่ออยจะได้กลับไปนั่งข้างๆเจฟ ผู้จัดการส่วนตัวก็ออกปากทันที “ออกไปได้แล้วครับ เจฟจะพักผ่อน”
ยัยออยหน้าเสียแต่เสียงผู้จัดการเจฟดุมาก เลยต้องยอมออกจากห้องวีไอพีแต่โดยดี
“โอ้ย!!!อะไรเนี่ยยัยมายด์ ชั้นอุตส่าห์จะได้ถ่ายรูปกับพี่เจฟแล้วนะเนี่ย แกทำเสียหมดเลย”ท่าทางออยเซ็งน่าดู
“ขอโทษ ก็อยู่ดีๆเครื่องมันค้างเฉยเลย” ชั้นเสียงอ่อย
“เออๆไม่เป็นไรหรอก อดอัพรูปพี่เจฟลงเฟซบุ๊คเลย เฮ้อ!!!!เซ็งชะมัด “
ระหว่างที่เราสองคนกำลังจะเดินไปที่รถ มีชายชุดดำคนนึงเดินตามมา
“น้องครับ เจฟให้พี่มาขอเบอร์น้องหน่ะ”
เห็นสองสาวทำหน้างงๆ ชายชุดดำเลยยื่นกระดาษกับปากกามาให้ชั้น”พี่เป็นการ์ดเจฟครับ เจฟเค้าอยากได้เบอร์โทรศัพท์น้องครับ”
ชั้นรับกระดาษกับปากกามาจดตัวเลขกับตัวอักษรภาษาอังกฤษเซ็ตนึง แล้วก็ขึ้นรถไป
หลังจากที่กรี๊ดกันจนหนำใจแล้ว เพราะคิดไม่ถึงว่านักร้องหนุ่มหล่อจะให้คนมาขอเบอร์ยัยออยก็ถามด้วยความสงสัย
“ทำไมแกให้ไลน์ไอดี แทนที่จะให้เบอร์มือถือหล่ะ”
“เยอะไปมั้งเพิ่งจะเคยเจอกัน มาดีมาร้ายก็ไม่รู้แถม แล้วอีกอย่างชั้นก็กำลังจะแต่งงาน พี่อาร์ตขี้หึงมากแกก็รู้หนิ”
“แกหน่ะแหละเยอะ เขาแค่ขอเบอร์ไม่ได้ขอแกเป็นแฟนซักหน่อย เดี๋ยวนี้สนใจใครก็ลองคุยดูก่อน ไม่เวิร์คก็เป็นเพื่อนกันก็ได้ เป็นเพื่อนกับดาราซุปตาร์โก้จะตาย ถ้าเขาขอเบอร์ชั้นนะชั้นให้ไปแล้ว จะให้ไปลงนรกขึ้นสวรรค์ที่ไหนชั้นพร้อมจะไปทั้งนั้นแหละ ฮิ...ฮิ”
ถ้าจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรที่เจฟให้คนมาขอเบอร์ก็คงโกหก ไม่ใช่ไม่เคยเที่ยวกลางคืนแล้วมีหนุ่มๆมาขอเบอร์ ดารานักร้องก็มีบ้างประปราย แต่ครั้งนี้รู้สึกปลื้มใจเป็นพิเศษว่าเราก็สวยเข้าตาหนุ่มหล่อระดับเทพเหมือนกันแฮะ
“ฮัดชิ้ว!!!!” เสียงมือถือเตือนข้อความเข้า
“กรี๊ดดดด!!!!!มาแล้วๆ ส่งข้อความมาว่าไงบ้างแก”
“ถึงไหนกันแล้วครับ แยกข้างหน้าซ้ายมือมีร้าน forty-nine ถ้าไม่รังเกียจไปนั่งด้วยกันนะครับ อยากรู้จักให้มากกว่านี้ครับ” ชั้นอ่านข้อความให้ออยฟัง
“อร๊ายยยย!!!!!forty-nine ชั้นรู้จัก ตอบตกลงไปเลยแก”
“อ้าว แกจะไปง่ายๆเลยเหรอ เจฟเป็นคนส่งข้อความมาจริงๆหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เกิดการ์ดเป็นคนส่งมาเองทำไง”
“โหยยยย!!!ยัยคนนี้คิดมากไปได้ เค้าชวนไปร้านอาหารนะ มันไม่ใช่ที่รโหฐานซักหน่อย แล้วชั้นก็พอจะรู้จักนักร้อง เด็กเสิร์ฟที่นั่นเหมือนกัน แกไม่ต้องกลัวนะ forty-nine หน่ะปลอดภัย ชั้นสัญญาด้วยเกียรติเนตรนารีว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกพี่อาร์ต ถ้าแกไม่ตอบตกลงนะชั้นจะเลิกคบแกเลย”ยัยออยขู่
“เฮ่อออ อะไรว้า เห็นดาราสำคัญกว่าเพื่อนซะงั้น อ๊ะก็ได้ๆ”ชั้นพิมพ์ตอบตกลงไป
“ดีใจจัง ผมโทรจองโต๊ะไว้แล้ว บอกเด็กที่ร้านว่าโต๊ะที่เจฟจองไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะตามเข้าไป”เจฟตอบ
ออยเลี้ยวรถเข้าไปในร้าน โต๊ะที่เจฟจองไว้เป็นมุมที่คนไม่พลุกพล่าน คาดว่าคงต้องการความเป็นส่วนตัว
ชั้นกับออยสั่งอาหารรอ สักพักเจฟก็มาถึงที่ร้าน สวมหมวกกับแว่นตาอำพรางตัวเหมือนที่เคยเห็นในแม็กกาซีนไม่มีผิด
“รอนานมั้ยครับ” ชายหนุ่มถาม
“ไม่นานเลยค่ะ เพิ่งสั่งอาหารไปสักครู่นี่เอง”ยายออยรีบตอบ ท่าทางดีใจมากที่เจฟมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าจริงๆ
“ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยค่ะ”ออยยังไม่ลืมภารกิจสำคัญ
“ได้สิครับ”เจฟยิ้ม
ออยรีบลุกไปนั่งข้างเจฟ ยื่นมือถือให้ชั้นถ่ายรูป เราสองคนสลับกันถ่ายรูปกับเจฟ และแน่นอนว่าพอโพสต์ลงเฟซบุ๊ค เรตติ้งดีไม่น้อยมีเพื่อนๆมากดไลค์และคอมเม้นท์เยอะมาก ต่างแปลกใจและอิจฉาที่สองสาวได้ถ่ายรูปกับดาราหนุ่มรูปหล่ออย่างใกล้ชิด
ชั้นปล่อยให้ยัยออยทำหน้าที่คุยกะเจฟ เพราะว่าไม่ค่อยถนัดคุยกับคนแปลกหน้า
“คุณมายด์ไม่ค่อยคุยเลยนะครับ”
“อ๋อยัยมายด์เค้าคุยไม่ค่อยเก่งหน่ะคะ ไม่รู้ว่าเป็นมาร์เก็ตติ้งบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ได้ไง พูดน้อยซะขนาดนี้ แต่เห็นอย่างนี้ก็มีลูกค้าเยอะเหมือนกันนะคะ” ยัยออยตอบ
“ชั้นใช้ความรู้คุยกับลูกค้าหรอกยะ ไม่ได้พูดน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรงเหมือนหล่อน” ชั้นแก้ตัว
เจฟขำเบาๆ”เห็นพูดน้อยๆนี่กัดเจ็บเหมือนกันนะครับ ว่าแต่ขอนามบัตรคุณมายด์หน่อยได้มั้ยครับ เผื่อผมจะปรึกษาเรื่องการลงทุน เห็นว่าช่วงนี้เค้าเก็งกำไรหุ้นกลุ่มพลังงานกันน่าดู”
ชั้นยื่นนามบัตรให้ ลองมามุขนี้แล้วเห็นทีจะปฏิเสธลำบาก ลูกค้ารายใหญ่ขนาดนี้ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปได้ ผู้จัดการรู้คงเล่นงานตาย
ชั้นถึงบ้านตีสามกว่า เวลาที่ซิดนีย์คงประมาณห้าทุ่ม ชั้นรีบออนโซเชียลเน็ตเวิร์คทันที เพราะป่านนี้คนทางโน้นคงกระวนกระวายใจด้วยชั้นขอไปเที่ยวสถานที่อโคจร แล้วไหนจะมีรูปคู่กับอิทธิพลสุดหล่อโพสต์หราหน้าวอลล์ซะขนาดนั้น
“ทำอะไรอยู่คะ”ชั้นเคาะแป้นคีย์บอร์ดเริ่มต้นทักทาย
“ออนเฟซบุ๊ครอใครบางคนแถวนี้แหละ ไปเที่ยวสนุกมั้ย”พี่อาร์ตตอบกลับ
“ก็ดีค่ะ คนเยอะมาก”
“เห็นถ่ายรูปคู่กะเจฟด้วยหนิ” ชั้นรู้อยู่แล้วว่าเค้าต้องถามคำถามนี้
“บังเอิญเจอกันที่ร้านอาหารค่ะ ยัยออยเลยไปขอถ่ายรูปด้วย”ชั้นเลือกที่จะไม่พูดความจริง เพราะหลายครั้งที่พูดความจริงออกไปแล้วมันทำให้เราทะเลาะกัน
“เจฟคงไม่ได้มาหลีมายด์นะ”
ดูเหมือนเค้าจะไม่ไว้ใจผู้ชายทุกคนที่ชั้นรู้จัก เมื่อไหร่เค้าจะยอมเข้าใจว่าชั้นทำงานต้องพบปะผู้คนเป็นเรื่องธรรมดา จะให้มีแต่ลูกค้าผู้หญิงก็คงเป็นไปไม่ได้
“ไม่มีอะไรซักหน่อย นี่เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ ทำไมพี่อาร์ตไม่เชื่อใจมายด์ซักที”
“พี่เชื่อใจมายด์นะ แต่หมอนั่นท่าทางเจ้าชู้จะตาย พี่กลัวมายด์จะโดนหลอก”
“มายด์โตแล้วนะคะ ดูแลตัวเองได้”
“โอเคๆ เราอยู่ไกลกันซะขนาดนี้ ยังไงพี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แล้วนี่มาประชุมอีกตั้งเดือนนึงถึงจะได้กลับเมืองไทย จะเตรียมงานแต่งทันรึป่าวก็ไม่รู้”
“พี่อาร์ตอย่าเป็นห่วงเลยค่ะ มายด์นัดร้านเว้ดดิ้งไว้แล้ว พอพี่กลับมาเราจะไปถ่ายรูปสวยๆที่สวนผึ้งกันค่ะ จะเหลือก็แค่การ์ดเชิญกับของชำร่วย ไปเดินสำเพ็งวันเดียวก็เรียบร้อย”
“คล่องเหมือนเคยแต่งงานมาก่อนเลยนะเรา”ว่าที่เจ้าบ่าวแซว
“แหม เค้าก็ศึกษามาตั้งหลายงานแล้ว อิ....อิ”
ผู้หญิงทุกคนต่างก็มีความฝันที่จะพบรักแท้และได้แต่งงานกับชายในฝัน แต่ผู้ชายหล่อๆ รวยๆและแสนดีคงมีแค่ในนิยาย ชั้นเลยเลือกพี่อาร์ต วิศวกรรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ผู้ชายกลางๆ รูปร่างหน้าตาพอใช้ หน้าที่การงานมั่นคง ที่สำคัญนิสัยดี ไม่เจ้าชู้ พี่อาร์ตรักชั้นมาก ชั้นมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันทำให้ชั้นเสียใจ
“เดี๋ยวมายด์ขอไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ ง่วงแล้ว”
“ฝันดีครับ”
“ฮัดชิ้ว” ไลน์แจ้งเตือนข้อความเข้า
“ถึงบ้านรึยังครับ”
“ซักพักแล้วค่ะ กำลังจะเข้านอน”
“ราตรีสวัสดิ์นะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ถ้าพี่อาร์ตรู้ว่าเจฟส่งข้อความมาราตรีสวัสดิ์นะ จากผู้ชายนิ่งๆก็จะเปลี่ยนเป็นคนละคนเชียวหล่ะ เผลอๆอาจจับเที่ยวบินจากซิดนีย์มากรุงเทพพรุ่งนี้เช้าเลยก็ได้ เฮ้อ!!!!ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ