ก่อนอื่นต้องขอบอกเลยว่า เราเลิกกับแฟนมา 2 วันแล้วด้วยความที่เราไม่ค่อยยอมกันและกัน
เหตุผลที่เลิกของเราอาจฟังดูงี่เง่ามาก เราเป็นโรคเครียดค่ะ ยิ่งเมนไม่มายิ่งเครียดมาก เราเป้นคนที่อยู่คนเดียว ไม่ได้อยู่กับครอบครัว เราเหงา เราต้องการเขาในบางที เราจึงเรียกร้องเขาเยอะไป ครั้งสุดท้าย เราขู่ว่าจะฆ่าตัวตายค่ะ ซึ่งผลลัพธ์มันออกมาแบบที่ทำให้เราอยากย้อนเวลากลับไปหลายๆรอบ เราตัดสายเขาทิ้ง เขาโทรมาเป็นสิบสายหลังจากได้รับข้อความขู่นั้น สุดท้าย เราก็ต้องรับ เขาก็มาบอกเลิกเราถึงหอเลยค่ะ ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขายังดีหมดทุกอย่าง เราเองที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ดี เขาบอกว่าเป็นห่วงเราจนไม่อยากรู้สึกแย่ๆแบบนี้อีกแล้ว เราอ่อนแอ เราไม่รักตัวเอง ซึ่งเราก็รู้ค่ะ เรารู้ดีเลย... ตรงๆคือเราไม่ได้รับความรักจากคนที่บ้าน ขาดความอบอุ่นนั่นแหละ และเราต้องการจากเขาเยอะมาก เขาบอกเลิก และกอดปลอบเราจนวินาทีสุดท้าย บอกว่าดูแลเราไม่ไหวแล้ว ทั้งที่เราบอกว่าจะไม่ทำอีก แต่ยังไงเขาก็ไม่อยากเจออะไรอย่างนี้อีกแล้วค่ะ(เพราะมันเป็นครั้งที่ 3 แล้ว ครั้งแรกเราชอบบอกเลิกบ่อยๆ คัร้งที่ 2 เราเอาแต่ใจเกินไป) เขาบอกว่าเขาดูแลเราไม่ดีด้วย อยากให้เราไปเจออะไรดีๆ
เขาอาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุดนะคะ แต่ใช่ที่สุดเลย เราไม่อยากเสียไป
การจากกันของเราเป็นไปดีกว่าที่คิด พวกเราเป็นเพื่อนกัน เขาบอกว่าคุยกับเขาได้ มีไรก็โทรหาเขาได้ นานๆทีไปเที่ยวกันได้ แต่ในฐานะเพื่อน
เขาบอกเขาคงจะไม่ชอบใครยาวๆ เพราะเท่าที่ดูมา เราเข้ากับเขาได้เกือบทุกอย่างค่ะ แต่ที่ทำให้จากกันไป เพราะเราเรียกร้องเยอะ และเขาเป็นคนไม่มีเวลา ในบรรดาผู้หญิงเรามั่นใจว่าเราเข้าใจเขาที่สุด งานอดิเรก หรือปล่อยเขามากๆ แต่ในขณะเดียวกัน การเรียกร้องของเรา คือการทำตัวให้น่าสมเพชจริงๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ
ก่อนที่จะทะเลาะกันหนึ่งชั่วโมง เราถามเขาว่าอยากเลิกไหม เขาบอกเองว่า ไม่ ไม่เลย อยากเลิกเหรอ
แต่พอเกิดเรื่อง เขาเบื่อเราทันที เขาบอกว่าไม่รู้สึกอะไรกับเราทันที บอกว่าเหลือแค่ความผูกพัน
ใช่ค่ะ แต่เรารู้สึกได้ว่าคนที่เขาไม่รู้สึกอะไร เขาไม่มานั่งกอดปลอบเราจนเราหยุดร้องไห้แล้วยิ้มจากกันด้วยดี แม้ว่าในใจเราจะไม่โอเค เราก็ได้แต่บอกเขาว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ แม้ว่าเราจะร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนให้เขากลับมา อารมร์ตอนนั้นของเขา ตอบแค่ว่าไม่ เสียงหนักแน่นพอๆกับที่เคยตอบเราว่าไม่เลิกนั่นแหละค่ะ
เราพอจะมีโอกาสได้เขาคืนมาด้วยวิธีไหนไหมคะ เขาดีที่สุดจริงๆ อันนี้ใครจะด่าเราเราด่าตัวเองละนะ แต่เราอยากได้คำตอบตามหัวข้อกระทู้ค่ะ ถ้าไม่มีก็บอกเลยค่ะว่าไม่มี หรือถ้าใครเคยก็บอกกันด้วยนะคะ
เราอยากจะลองพยายามทำให้ดีที่สุดก่อน ก่อนจะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ
2 วันมานี้ เรายังคุยกันอยู่ค่ะ เหมือนเดิมทุกอย่าง
ป.ล. คบกัน 1 ปี 8 เดือนค่ะ
มีใครเคยกลับมาคบกับแฟนเก่าไหมคะ ด้วยวิธีไหน และเลิกกันเพราะอะไร?
เหตุผลที่เลิกของเราอาจฟังดูงี่เง่ามาก เราเป็นโรคเครียดค่ะ ยิ่งเมนไม่มายิ่งเครียดมาก เราเป้นคนที่อยู่คนเดียว ไม่ได้อยู่กับครอบครัว เราเหงา เราต้องการเขาในบางที เราจึงเรียกร้องเขาเยอะไป ครั้งสุดท้าย เราขู่ว่าจะฆ่าตัวตายค่ะ ซึ่งผลลัพธ์มันออกมาแบบที่ทำให้เราอยากย้อนเวลากลับไปหลายๆรอบ เราตัดสายเขาทิ้ง เขาโทรมาเป็นสิบสายหลังจากได้รับข้อความขู่นั้น สุดท้าย เราก็ต้องรับ เขาก็มาบอกเลิกเราถึงหอเลยค่ะ ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขายังดีหมดทุกอย่าง เราเองที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ดี เขาบอกว่าเป็นห่วงเราจนไม่อยากรู้สึกแย่ๆแบบนี้อีกแล้ว เราอ่อนแอ เราไม่รักตัวเอง ซึ่งเราก็รู้ค่ะ เรารู้ดีเลย... ตรงๆคือเราไม่ได้รับความรักจากคนที่บ้าน ขาดความอบอุ่นนั่นแหละ และเราต้องการจากเขาเยอะมาก เขาบอกเลิก และกอดปลอบเราจนวินาทีสุดท้าย บอกว่าดูแลเราไม่ไหวแล้ว ทั้งที่เราบอกว่าจะไม่ทำอีก แต่ยังไงเขาก็ไม่อยากเจออะไรอย่างนี้อีกแล้วค่ะ(เพราะมันเป็นครั้งที่ 3 แล้ว ครั้งแรกเราชอบบอกเลิกบ่อยๆ คัร้งที่ 2 เราเอาแต่ใจเกินไป) เขาบอกว่าเขาดูแลเราไม่ดีด้วย อยากให้เราไปเจออะไรดีๆ
เขาอาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุดนะคะ แต่ใช่ที่สุดเลย เราไม่อยากเสียไป
การจากกันของเราเป็นไปดีกว่าที่คิด พวกเราเป็นเพื่อนกัน เขาบอกว่าคุยกับเขาได้ มีไรก็โทรหาเขาได้ นานๆทีไปเที่ยวกันได้ แต่ในฐานะเพื่อน
เขาบอกเขาคงจะไม่ชอบใครยาวๆ เพราะเท่าที่ดูมา เราเข้ากับเขาได้เกือบทุกอย่างค่ะ แต่ที่ทำให้จากกันไป เพราะเราเรียกร้องเยอะ และเขาเป็นคนไม่มีเวลา ในบรรดาผู้หญิงเรามั่นใจว่าเราเข้าใจเขาที่สุด งานอดิเรก หรือปล่อยเขามากๆ แต่ในขณะเดียวกัน การเรียกร้องของเรา คือการทำตัวให้น่าสมเพชจริงๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ
ก่อนที่จะทะเลาะกันหนึ่งชั่วโมง เราถามเขาว่าอยากเลิกไหม เขาบอกเองว่า ไม่ ไม่เลย อยากเลิกเหรอ
แต่พอเกิดเรื่อง เขาเบื่อเราทันที เขาบอกว่าไม่รู้สึกอะไรกับเราทันที บอกว่าเหลือแค่ความผูกพัน
ใช่ค่ะ แต่เรารู้สึกได้ว่าคนที่เขาไม่รู้สึกอะไร เขาไม่มานั่งกอดปลอบเราจนเราหยุดร้องไห้แล้วยิ้มจากกันด้วยดี แม้ว่าในใจเราจะไม่โอเค เราก็ได้แต่บอกเขาว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ แม้ว่าเราจะร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนให้เขากลับมา อารมร์ตอนนั้นของเขา ตอบแค่ว่าไม่ เสียงหนักแน่นพอๆกับที่เคยตอบเราว่าไม่เลิกนั่นแหละค่ะ
เราพอจะมีโอกาสได้เขาคืนมาด้วยวิธีไหนไหมคะ เขาดีที่สุดจริงๆ อันนี้ใครจะด่าเราเราด่าตัวเองละนะ แต่เราอยากได้คำตอบตามหัวข้อกระทู้ค่ะ ถ้าไม่มีก็บอกเลยค่ะว่าไม่มี หรือถ้าใครเคยก็บอกกันด้วยนะคะ
เราอยากจะลองพยายามทำให้ดีที่สุดก่อน ก่อนจะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ
2 วันมานี้ เรายังคุยกันอยู่ค่ะ เหมือนเดิมทุกอย่าง
ป.ล. คบกัน 1 ปี 8 เดือนค่ะ