คือ ก่อนอื่นที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาก็แค่อยากจะถามความคิดเห็นจากเพื่อนๆว่าเราควรจะทำยังไงต่อไป??(ความจริงก็พอจะมีคำตอบแล้วล่ะ แต่ยังไม่มั่นใจ)
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับที่บ้านนะ.....เรื่องก็คือ เราเป็นเด็ก ตจว. มาเรียนมหาลัยตามปกติ ซึ่งมหาลัยก็ห่างไกลบ้านมากกกกกกกกก!! พอสมควร ปี 1 ผ่านไป ก็โอเค ผลการเรียนก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี ครอบครัวก็แฮปปี้ แต่พอเริ่มเรียนปี2มาได้สักพัก รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่มันเปลี่ยนไป (คือคนเรามันจะมีเซ้นต์อยู่ในตัวกันทุกคนเนาะ) คือประมาณว่า เราก็เรียนไป ใช้จ่ายไปตามปกติ ก็คร่าวๆรวม ค่าน้ำมันรถ(มอไซค์) ค่าหอ ค่ากิน ตกเดือนละ ไม่เกิน 7,500 บาท คือที่ผ่านๆมามันก็ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก และก็จะมีบางเดือนที่ทางบ้านจะให้ค่าขนมมาเพิ่มอีกนิดๆอันนี้แล้วแต่เขาจะให้นะ เราไม่ได้เรียกร้อง แต่ที่แปลกคือช่วงหลังๆมา ค่าครองชีพในแต่ละเดือนที่เราเคยได้ก็ ลดลงๆ ทั้งๆที่เราก็ใช้จ่ายปกติ พอเราทึกทักไปว่า เดือนนี้ยังไม่ได้จ่ายค่าหอเลยนะ ทางบ้านก็จะตอบแบบว่ารอก่อนนะ เดี๋ยวโอนให้ เดี๋ยวโอนให้ แต่ก็ไม่โอนมาเลย ผ่านมาเป็นสัปดาห์เราถึงได้เงินในส่วนนั้น เราก็เอะใจ ว่าแปลกๆไปนะ ปกติทางบ้านเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องเงินเลยนะ ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแต่ก็พอมีกินมีใช้ไม่ถึงกับขัดสนอะไรมากมาย ที่สำคัญเรารู้สึกได้ว่าเหมือนที่บ้านมีเรื่องปิดบังเราอยู่และไม่ยอมบอก ทั้งๆที่เรากับทางบ้านจะคุยกันได้ทุกเรื่อง เรียกได้ว่าไม่มีความลับต่อกันเลยก็ว่าได้ เราก็เครียดๆ เครียดมาก เพราะเหมือนกับว่าทุกคนในบ้านพยายามช่วยกันปิดเรื่องนี้กับเรา เราเลยนึกได้ว่าเราเคยบอกกับที่บ้านไว้ตั้งแต่ก่อนมาเรียนมหาลัยแล้วว่า " ไหวไหม? จะส่งได้รึป่าว? เพราะการเรียนมหาลัยค่าใช้จ่ายสูงพอสมควรนะ? ถามว่าอยากเรียนไหมก็อยากเรียนนะ แต่ถ้าเรียนแล้วคนที่บ้านต้องลำบาก ไม่เรียนก็ได้ " อารมณ์เราคือแบบว่า เราไม่ชอบที่ทุกคนต้องมาลำบากแล้วเราสบายอยู่คนเดียว คือมันไม่ใช่อ่ะ หรืออาจจะเป็นเพราะคำพูดนี้หรือป่าวที่ทางบ้านไม่ยอมบอกกับเราว่ามีปํญหาเรื่องเงิน เขาอยากให้เราได้เรียน ไม่อยากให้เราหยุดเรียนกลางคัน งั้นหรอ? แต่เราก็ยอมไม่ได้เหมือนกันที่ทุกคนต้องทน ลำบาก อดอยาก เพียงเพื่อให้เราได้เรียนได้สบายคนเดียว!! และเราไม่ชอบเลยที่ทางบ้านมักจะโกหก แสร้งทำเป็นว่าหาเงินไหว แค่นี้สบายๆ เพียงเพื่อให้เราสบายใจ !! *เขาจะรู้ไหมว่าเราเป็นห่วงพวกเขา ไม่อยากให้พวกเขาลำบากเพราะเรา มันก็ใช่อยู่ว่าเราต้องเรียนเพื่ออนาคตเราเอง แต่มันเห็นแก่ตัวเกินไปไหมที่คิดถึงแต่อนาคตโดยไม่คำนึงถึงความลำบากของคนข้างหลัง* [ บอกเลยตอนนี้พร้อมจะพักการเรียน...เราทนดูคนที่บ้านลำบากไม่ได้หรอก เราว่าเอาเวลาที่เราเรียนอยู่สบายๆไปช่วยเขาทำงาน หาเงิน และเก็บเงินให้ได้เยอะๆ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยกลับมาเรียนต่ออีกครั้ง จะดีกว่าไหม? ] และที่สำคัญที่บ้านคงไม่ยอมให้เราพักการเรียนแน่นอน และตัวเราก็ไม่ยอมให้ที่บ้านต้องมาดันทุรังลำบากลำบนเพื่อเราแบบนี้เหมือนกัน!!
****คิดว่าเราควรทำไงดี?? ควรพักการเรียนก่อนไหม? หรือจะทนเรียนต่อไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ายิ่งเรียนไปคนข้างหลังก็จะยิ่งลำบาก มากขึ้นๆ!!!
-ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะ-
หากมีข้อผิดพลาดอะไรเราต้องขออภัยไว้ ณ ตรงนี้ด้วย
อนาคตที่ต้องเลือก
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับที่บ้านนะ.....เรื่องก็คือ เราเป็นเด็ก ตจว. มาเรียนมหาลัยตามปกติ ซึ่งมหาลัยก็ห่างไกลบ้านมากกกกกกกกก!! พอสมควร ปี 1 ผ่านไป ก็โอเค ผลการเรียนก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี ครอบครัวก็แฮปปี้ แต่พอเริ่มเรียนปี2มาได้สักพัก รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่มันเปลี่ยนไป (คือคนเรามันจะมีเซ้นต์อยู่ในตัวกันทุกคนเนาะ) คือประมาณว่า เราก็เรียนไป ใช้จ่ายไปตามปกติ ก็คร่าวๆรวม ค่าน้ำมันรถ(มอไซค์) ค่าหอ ค่ากิน ตกเดือนละ ไม่เกิน 7,500 บาท คือที่ผ่านๆมามันก็ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก และก็จะมีบางเดือนที่ทางบ้านจะให้ค่าขนมมาเพิ่มอีกนิดๆอันนี้แล้วแต่เขาจะให้นะ เราไม่ได้เรียกร้อง แต่ที่แปลกคือช่วงหลังๆมา ค่าครองชีพในแต่ละเดือนที่เราเคยได้ก็ ลดลงๆ ทั้งๆที่เราก็ใช้จ่ายปกติ พอเราทึกทักไปว่า เดือนนี้ยังไม่ได้จ่ายค่าหอเลยนะ ทางบ้านก็จะตอบแบบว่ารอก่อนนะ เดี๋ยวโอนให้ เดี๋ยวโอนให้ แต่ก็ไม่โอนมาเลย ผ่านมาเป็นสัปดาห์เราถึงได้เงินในส่วนนั้น เราก็เอะใจ ว่าแปลกๆไปนะ ปกติทางบ้านเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องเงินเลยนะ ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแต่ก็พอมีกินมีใช้ไม่ถึงกับขัดสนอะไรมากมาย ที่สำคัญเรารู้สึกได้ว่าเหมือนที่บ้านมีเรื่องปิดบังเราอยู่และไม่ยอมบอก ทั้งๆที่เรากับทางบ้านจะคุยกันได้ทุกเรื่อง เรียกได้ว่าไม่มีความลับต่อกันเลยก็ว่าได้ เราก็เครียดๆ เครียดมาก เพราะเหมือนกับว่าทุกคนในบ้านพยายามช่วยกันปิดเรื่องนี้กับเรา เราเลยนึกได้ว่าเราเคยบอกกับที่บ้านไว้ตั้งแต่ก่อนมาเรียนมหาลัยแล้วว่า " ไหวไหม? จะส่งได้รึป่าว? เพราะการเรียนมหาลัยค่าใช้จ่ายสูงพอสมควรนะ? ถามว่าอยากเรียนไหมก็อยากเรียนนะ แต่ถ้าเรียนแล้วคนที่บ้านต้องลำบาก ไม่เรียนก็ได้ " อารมณ์เราคือแบบว่า เราไม่ชอบที่ทุกคนต้องมาลำบากแล้วเราสบายอยู่คนเดียว คือมันไม่ใช่อ่ะ หรืออาจจะเป็นเพราะคำพูดนี้หรือป่าวที่ทางบ้านไม่ยอมบอกกับเราว่ามีปํญหาเรื่องเงิน เขาอยากให้เราได้เรียน ไม่อยากให้เราหยุดเรียนกลางคัน งั้นหรอ? แต่เราก็ยอมไม่ได้เหมือนกันที่ทุกคนต้องทน ลำบาก อดอยาก เพียงเพื่อให้เราได้เรียนได้สบายคนเดียว!! และเราไม่ชอบเลยที่ทางบ้านมักจะโกหก แสร้งทำเป็นว่าหาเงินไหว แค่นี้สบายๆ เพียงเพื่อให้เราสบายใจ !! *เขาจะรู้ไหมว่าเราเป็นห่วงพวกเขา ไม่อยากให้พวกเขาลำบากเพราะเรา มันก็ใช่อยู่ว่าเราต้องเรียนเพื่ออนาคตเราเอง แต่มันเห็นแก่ตัวเกินไปไหมที่คิดถึงแต่อนาคตโดยไม่คำนึงถึงความลำบากของคนข้างหลัง* [ บอกเลยตอนนี้พร้อมจะพักการเรียน...เราทนดูคนที่บ้านลำบากไม่ได้หรอก เราว่าเอาเวลาที่เราเรียนอยู่สบายๆไปช่วยเขาทำงาน หาเงิน และเก็บเงินให้ได้เยอะๆ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยกลับมาเรียนต่ออีกครั้ง จะดีกว่าไหม? ] และที่สำคัญที่บ้านคงไม่ยอมให้เราพักการเรียนแน่นอน และตัวเราก็ไม่ยอมให้ที่บ้านต้องมาดันทุรังลำบากลำบนเพื่อเราแบบนี้เหมือนกัน!!
****คิดว่าเราควรทำไงดี?? ควรพักการเรียนก่อนไหม? หรือจะทนเรียนต่อไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ายิ่งเรียนไปคนข้างหลังก็จะยิ่งลำบาก มากขึ้นๆ!!!
-ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบนะ-
หากมีข้อผิดพลาดอะไรเราต้องขออภัยไว้ ณ ตรงนี้ด้วย