ความสัมพันธ์ที่มีชื่อเรียกแต่......ไม่ชัดเจน ??
กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่อยากจะเล่าอยากจะแชร์ประสบการณ์ ถ้าใครที่ตกอยู่ในสภาวะแบบนี้ อยากให้มาแชร์ประสบการณ์กัน
.
.
เริ่มเรื่องเลยน่ะค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า ก่อนหน้านี้เรราอกหักมาได้สักราวๆ6-7เดือนเเล้ว หลังจากที่อกหักเราก็ใช้ชีวิตมาปกติแรกๆบอกเลยว่ายากมากกว่าจะทำใจได้ แต่ก็นั้นแหระค่ะ....พอเวลาผ่านมาเนิ่นนาน จิตใจเราก็เริ่มจะดีขึ้นเรื่อยๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง วันที่เราได้ไปรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ โอเครในระดับหนึ่ง เรารู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ประมาณว่าเขาเป็นเพื่อนกับพี่เรา ตอนเจอกันครั้งแรกเราไม่ค่อยคุยกันเลยค่ะ มันก็เป็นปกติของคนที่เพิ่งเจอกันแหระเนอะ.... พอผ่านไปสักพักเราเริ่มคุยเริ่มรู้จักกัน แต่เวลาคุยกันเหมือนเราสนิทกันมากทั้งที่เพิ่งรู้จักกันมาแค่ไม่กี่วัน หลังจากวันที่เรารู้จักกัน ก็เริ่มพูดคุยกันในเฟสมากขึ้นๆๆ เริ่มเจอกันบ่อยขึ้น และเราก็คุยกันทุกวันเราเคยถามเขาว่า เขามีแฟนรึยังเขาก็ตอบเราว่ายังไม่มี แต่ก็มีคุยที่คุยๆอยู่บ้าง เราต่างคนต่างสนิทกันคุยกันหยอกล้อตามประสา จนเหมือนความรู้สึกมันดีขึ้นเรื่อยๆ เราเจอกันบ่อยขึ้น และเขากะเคยมาหาเราเรื่อยๆ เวลาอยู่กับเขาแล้วเรารู้สึกมีความสุขนะ เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอยู่กับเราเขาทำตัวน่ารักจัง และเราไม่อยากให้เขาไปทำตัวน่ารักกับคนอื่น แต่เขาเคยบอกเราว่าเขามีคนที่เขาคุยอยู่ละก็มีบ้างที่ไปทำตัวน่ารักกับคนนั้น เขาทำตัวเหมือนเปนแฟนกะเราเลย แต่ถามเขา เขากะบอกแค่ว่าพี่กับน้อง เป็นแบบนี้เราจะถอยดีไหม ในเมื่อเราไม่ได้เป็นคนเดียวที่เขาอยากคุยด้วย แต่ส่วนตัวเราแล้วเราคุยแค่กับเขาคนเดียว มันเลยทำให้เรา อึดอัด เวลาเขาหายไป เวลาไม่ได้คุยกันมันรู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรมันขาดหายไป แต่เรากะห้ามที่จะไม่ให้เขาไปคุยกับใครได้ เราไม่มีสิทอะไรในตัวเขา ได้แต่พูดคนเดียวในใจ น้อยใจก็ไม่มีสิท เป็นแบบนี้เราควรจะคุยต่อหรอปล่อยเขาไปหาคนที่เขาต้องการดีกว่า เรารู้สึกเหมือนกำลังเป็นตัวเลือกเลยอ่ะ ถ้าทุ่มเทไปเเล้วไม่ใช่คนที่ถูกเลือกแล้วความรู้สึกเราล่ะ.....
ฐานะอะไร!!
กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่อยากจะเล่าอยากจะแชร์ประสบการณ์ ถ้าใครที่ตกอยู่ในสภาวะแบบนี้ อยากให้มาแชร์ประสบการณ์กัน
.
.
เริ่มเรื่องเลยน่ะค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า ก่อนหน้านี้เรราอกหักมาได้สักราวๆ6-7เดือนเเล้ว หลังจากที่อกหักเราก็ใช้ชีวิตมาปกติแรกๆบอกเลยว่ายากมากกว่าจะทำใจได้ แต่ก็นั้นแหระค่ะ....พอเวลาผ่านมาเนิ่นนาน จิตใจเราก็เริ่มจะดีขึ้นเรื่อยๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง วันที่เราได้ไปรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ โอเครในระดับหนึ่ง เรารู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ประมาณว่าเขาเป็นเพื่อนกับพี่เรา ตอนเจอกันครั้งแรกเราไม่ค่อยคุยกันเลยค่ะ มันก็เป็นปกติของคนที่เพิ่งเจอกันแหระเนอะ.... พอผ่านไปสักพักเราเริ่มคุยเริ่มรู้จักกัน แต่เวลาคุยกันเหมือนเราสนิทกันมากทั้งที่เพิ่งรู้จักกันมาแค่ไม่กี่วัน หลังจากวันที่เรารู้จักกัน ก็เริ่มพูดคุยกันในเฟสมากขึ้นๆๆ เริ่มเจอกันบ่อยขึ้น และเราก็คุยกันทุกวันเราเคยถามเขาว่า เขามีแฟนรึยังเขาก็ตอบเราว่ายังไม่มี แต่ก็มีคุยที่คุยๆอยู่บ้าง เราต่างคนต่างสนิทกันคุยกันหยอกล้อตามประสา จนเหมือนความรู้สึกมันดีขึ้นเรื่อยๆ เราเจอกันบ่อยขึ้น และเขากะเคยมาหาเราเรื่อยๆ เวลาอยู่กับเขาแล้วเรารู้สึกมีความสุขนะ เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอยู่กับเราเขาทำตัวน่ารักจัง และเราไม่อยากให้เขาไปทำตัวน่ารักกับคนอื่น แต่เขาเคยบอกเราว่าเขามีคนที่เขาคุยอยู่ละก็มีบ้างที่ไปทำตัวน่ารักกับคนนั้น เขาทำตัวเหมือนเปนแฟนกะเราเลย แต่ถามเขา เขากะบอกแค่ว่าพี่กับน้อง เป็นแบบนี้เราจะถอยดีไหม ในเมื่อเราไม่ได้เป็นคนเดียวที่เขาอยากคุยด้วย แต่ส่วนตัวเราแล้วเราคุยแค่กับเขาคนเดียว มันเลยทำให้เรา อึดอัด เวลาเขาหายไป เวลาไม่ได้คุยกันมันรู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรมันขาดหายไป แต่เรากะห้ามที่จะไม่ให้เขาไปคุยกับใครได้ เราไม่มีสิทอะไรในตัวเขา ได้แต่พูดคนเดียวในใจ น้อยใจก็ไม่มีสิท เป็นแบบนี้เราควรจะคุยต่อหรอปล่อยเขาไปหาคนที่เขาต้องการดีกว่า เรารู้สึกเหมือนกำลังเป็นตัวเลือกเลยอ่ะ ถ้าทุ่มเทไปเเล้วไม่ใช่คนที่ถูกเลือกแล้วความรู้สึกเราล่ะ.....