สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของผมและอาจเป็นกระทู้เดียว ขอบคุณที่เข้ามาดูนะครับ
หลายๆคนก็คงเคยมีหรือเคยเจอกับความรักหลายรูปแบบ ทั้งสมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง ไกลกันบ้าง แต่เมื่อถึงวันนึงที่รักมันไปต่อไม่ได้แล้วเราก็ไม่ควรจะฝืนมัน พวกคุณว่าจริงมั้ย
ผมเป็นนักเรียนทหารก็รู้ๆกันอยู่นะครับว่านักเรียนทหารบางเหล่าทัพเค้าอาจจะไม่ให้ใช้โทรศัพท์ก็ซึ่งทำให้ต้องติดต่อกับคนที่เราต้องการได้ลำบากพอควรแต่ไม่ใช่สำหรับผม(เพราะผมแอบเอาเข้าไปนะ) เรื่องก็มีอยู่ว่าช่วงที่ผมอยู่ปี2ที่กำลังจะจบจากการเป็นนักเรียนทหาร ผมได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งเธอเป็นนร.พยาบาลเราได้ติดต่อกันเพราะแฟนของเพื่อนผมเป็นคนแนะนำให้ผมได้รู้จัก คุยกันได้ไม่นานเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน แต่ช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่ผมจะเรียนจบแฟนเก่าเค้าก็กลับมาขอคืนดีจนในที่สุดเราก็ได้เลิกลากันไป ใจเย็นนะครับนี่แค่เกิ่นนำเรื่องเฉยๆ
หลังจากนั้นผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครไปอีกสักระยะหนึ่ง แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเพจเพจหนึ่งในเฟสบลุ๊คเกี่ยวกับทหารได้เอารูปผมไปลง แล้วก็ทำให้มีคนแอ็ดเพื่อนผมมาพอสมควร ผู้หญิงคนนึงแอ็ดผมแล้วก็ทักมาคุยกันอยู่บ่อยๆ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากก็คุยธรรมดาตามภาษาคนโสด (ผมก็ไม่แน่ใจนะว่าเค้าแอ็ดมาเพราะเพจรึเปล่าแต่เค้าแอ็ดมาไล่เลี่ยกันอ่า) คุยกันไปได้สักระยะเค้าก็เคยพูดนะว่ามาลองคบกันดูมั้ย แต่ตอนนั้นผมก็ยังไม่กล้ารักใครแล้วก็คิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอ จนมาถึงเวลาปิดเทอมก่อนที่จะติดยศช่วงนั้นเป็นช่วงที่ว่างมากผมกลับมาอยู่บ้านแล้วผมก็อยู่บ้านคนเดียวครอบครัวผมไปหาญาติที่ต่างจังหวัดกันหมด ผมกับเค้าก็คุยกันไปมาจู่ๆผมก็คิดอะไรไม่รู้ดันชวนเค้ามาเที่ยวซะอย่างงั้น อือลืมบอกไปว่าที่ผมไปเรียนอยู่ที่สมุทรปราการ ส่วนเค้าจะอยู่แถวๆฝั่งธนอ่า แต่บ้านผมอยู่ชลก็เลยไกลพอสมควรทีแรกก็ชวนเค้ามาแบบเล่นๆเฉยๆ แต่ปรากฏว่าเค้ามาจริงๆ วันนั้นเราก็ไปนั่งอยู่แถวชายทะเลคุยกันหลายเรื่องต่างๆนาๆ
แต่ก่อนที่เค้าจะมาผมคิดไว้แล้วว่า ถ้าเค้ามาจริงๆผมจะขอลองคบกันดูสักตั้ง แต่ถ้าไม่ก็จะลบเพื่อนในเฟสออกไปเลย เพราะตอนนั้นใจผมยังคิดอยู่ว่าเค้าจะมาจริงๆหรอแล้วเค้าก็มาจริงๆ วันนั้นผมก็ได้ขอเค้าเป็นแฟนเค้าก็ตกลง หลังจากที่เค้ากลับไปเราก็เริ่มคบเริ่มคุยกันแบบจริงจัง จนถึงวันที่ผมติดยศเค้าก็มาดูในวันที่ผมติดยศด้วย แรกๆผมต้องฝึกงานอยู่ใกล้ๆกับที่เรียนก่อน ห่างกันไม่มากนักก็เลยได้ไปหาเค้าที่ฝั่งธนบ้างอะไรบ้าง แต่ช่วงหลังๆงานยุ่งมาก เวลาก็ไม่ค่อยจะมี แถมวันหยุดผมก็กลับบ้านบ่อย จึงทำให้พักหลังไม่ค่อยได้เจอกันผมก็ไม่ได้มีใครแล้วก็ไม่ได้รักเค้าน้อยลงเลย แต่เค้าก็มักพูดอยู่เสมอว่าไม่ได้เจอ ไม่ค่อยได้คุย ผมก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง เพราะเวลาไม่ค่อยจะมี ทั้งทำงานกลับมาก็เย็นแล้วก็ออกกำลังกายมืดก็กลับที่พัก จะมีแค่เวลาเย็นที่ได้คุยกันบ้างแต่พอได้คุยกันก็จะใช้เวลาในการถากถางหรือทะเลาะกันซะเป็นส่วนใหญ่ทำให้เริ่มมีปัญหากันขึ้นมา จนมาถึงวันหนึ่งที่มีคำสั่งด่วนมาให้ผมย้ายกลับมาทำงานที่บ้านได้ก็คือมาทำงานที่ชล คำสั่งออกมาตอนบ่าย ผมต้องไปรายงานตัวทำงานเช้าวันรุ่งขึ้นก็เลยเดินทางกลับบ่ายวันนั้นเลยยังไม่ทันได้บอกเค้า พอถึงบ้านก็ได้คุยได้บอกเค้าก็พูดขึ้นมาบ้างว่า ขนาดอยู่ใกล้ยังไม่ค่อยไปหาไม่ค่อยได้คุยแล้วอยู่ไกลขนาดนี้จะเป็นยังไง ผมก็คิดแล้วหละว่าเค้าคงเริ่มทนไม่ได้แล้วแต่ผมก็ยังคบกับเค้าต่อไป ยิ่งนานไปทุกอย่างมันก็แย่ลงๆ งานแต่ละวันก็เยอะกลับบ้านก็เกือบเย็นถึงบ้านก็ไปออกกำลังกายตามปกติมืดๆก็ไปรับแม่ ผมเลยแทบไม่มีเวลาให้เค้าเลย
วันนึงก็มีผู้หญิงคนนึงทักขึ้นมาในบีทอค(เอ้อ ผมเล่นบีทอคนะแต่ปกติเอาไว้อ่านกระทู้ ผมไม่ค่อยอ่านพันทิปหรอก ชอบอ่านในบีมากกว่า) ผู้หญิงที่ว่าเค้าก็คุยดีนะ เค้าถามมาผมก็ตอบตามปกติ ผมเป็นคนที่ว่าถ้าใครทักมาจะตอบเพราะกลัวโดนด่าว่าหยิ่ง ก็ตอบๆไปธรรมดาแหละ แต่ก็ไม่ค่อยทักใครหรอกไม่กล้าคุยกับผุหญิง มองหน้าผุหญิงยังเขิลเรย แต่ด้วยที่ว่าผุหญิงคนนั้นเป็น นร.พยาบาลก็เลยแบบพูดเรื่องแฟนเก่าที่เป็นพยาบาลกะเค้าบ้างนิดหน่อย อื้มที่ว่าตอบบ่อยก็เพราะบีทอคมันแจ้งเตือนตลอดนะ แต่ว่าถ้าทักINBOXเฟสมาของผมมันจะไม่แจ้งอะไรเลยก็ไม่รู้เป็นเพราะ? ไลน์ผมก็ไม่ค่อยเข้าเพราะกลุ่มเยอะวุ่นวายมาก ทุกวันนี้ไลน์เน่าไปแล้วด้วย จนวันนึงแฟนผมเค้าก็มาหาที่ชลก็คุยกันแล้วอยู่ดีๆ เค้าก็เอาข้อความที่คุยกับนร.พยาบาลมาเปิดให้ดู ผมก็ตกใจนิดหน่อยว่ามีข้อความได้ไงแฟนผมก็บอกว่าคือเค้าเอง เค้ารวมหัวกับเพื่อนเพื่อจะดูใจผม แต่ผมก็คุยตอบกับผญคนนั้นธรรมดาส่วนใหญ่จะเป็นระบายเรื่องต่างๆนาๆซะมากกว่า สุดท้ายผมกับแฟนก็คุยกันผมเคยบอกเค้านะว่าเฟสเน่าแล้วทักมามันไม่เตือนเค้าก็ไม่เชื่อผม จนวันนั้นผมทำให้เค้าดูก็จริงๆว่ามันไม่เตือนอะไรเลย หลังจากที่เค้ากลับไปเพื่อนเค้าก็มาคุยกับผม อือแฟนเก่าเค้าก็เคยทักผมมานะ พักนึงแล้วหละเค้าบอกว่าถ้าดูแลไม่ได้ก็ปล่อยเค้าไปเจอคนใหม่เถอะ มันทำให้ผมคิดมาตลอดนะว่าก็จริง ผมทำให้เค้ามีความสุขไม่ได้ เค้าเคลียดที่อยู่กับผม หลังจากที่เค้ามาหาเค้ากลับไปผมก็เลยเลิกกับเค้า ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแต่พวกคุณเคยรู้สึกบ้างมั้ยว่า ถ้าคนที่เรารักเค้าไม่มีความสุข เค้าคิดมากในตอนที่คบกัน แบบนั้นมันดีแล้วหรอ
บางครั้งผมก็ต้องมาคอยเคลียดเรื่องงานที่จะโดนย้ายเพราะทำงานไม่ดีไม่เต็มที่ตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วต้องเคลียดกับเรื่องรักอีกผมไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วจริงๆ
อยากจะขอโทษเค้า อยากขอให้เค้าเจอคนดีๆที่ดูแลเค้าได้ดีกว่าผมจริงๆ .....ผมไม่รู้นะว่าเค้าจะเห็นหรือเปล่า เค้าก็เปนคนนึงที่ชอบอ่านกระทู้ของพันทิป แต่ถ้าได้อ่านก็อยากจะบอกกับเค้าว่า ขอโทษ....ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
หลายคนอาจจะเคยคบกับคนรักที่อยู่ไกลกัน เรื่องของพวกคุณเป็นยังไงไม่รู้แต่ รักของผมมันไปไม่รอดแล้ว Y-Y
หลายๆคนก็คงเคยมีหรือเคยเจอกับความรักหลายรูปแบบ ทั้งสมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง ไกลกันบ้าง แต่เมื่อถึงวันนึงที่รักมันไปต่อไม่ได้แล้วเราก็ไม่ควรจะฝืนมัน พวกคุณว่าจริงมั้ย
ผมเป็นนักเรียนทหารก็รู้ๆกันอยู่นะครับว่านักเรียนทหารบางเหล่าทัพเค้าอาจจะไม่ให้ใช้โทรศัพท์ก็ซึ่งทำให้ต้องติดต่อกับคนที่เราต้องการได้ลำบากพอควรแต่ไม่ใช่สำหรับผม(เพราะผมแอบเอาเข้าไปนะ) เรื่องก็มีอยู่ว่าช่วงที่ผมอยู่ปี2ที่กำลังจะจบจากการเป็นนักเรียนทหาร ผมได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งเธอเป็นนร.พยาบาลเราได้ติดต่อกันเพราะแฟนของเพื่อนผมเป็นคนแนะนำให้ผมได้รู้จัก คุยกันได้ไม่นานเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน แต่ช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่ผมจะเรียนจบแฟนเก่าเค้าก็กลับมาขอคืนดีจนในที่สุดเราก็ได้เลิกลากันไป ใจเย็นนะครับนี่แค่เกิ่นนำเรื่องเฉยๆ
หลังจากนั้นผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครไปอีกสักระยะหนึ่ง แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเพจเพจหนึ่งในเฟสบลุ๊คเกี่ยวกับทหารได้เอารูปผมไปลง แล้วก็ทำให้มีคนแอ็ดเพื่อนผมมาพอสมควร ผู้หญิงคนนึงแอ็ดผมแล้วก็ทักมาคุยกันอยู่บ่อยๆ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากก็คุยธรรมดาตามภาษาคนโสด (ผมก็ไม่แน่ใจนะว่าเค้าแอ็ดมาเพราะเพจรึเปล่าแต่เค้าแอ็ดมาไล่เลี่ยกันอ่า) คุยกันไปได้สักระยะเค้าก็เคยพูดนะว่ามาลองคบกันดูมั้ย แต่ตอนนั้นผมก็ยังไม่กล้ารักใครแล้วก็คิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอ จนมาถึงเวลาปิดเทอมก่อนที่จะติดยศช่วงนั้นเป็นช่วงที่ว่างมากผมกลับมาอยู่บ้านแล้วผมก็อยู่บ้านคนเดียวครอบครัวผมไปหาญาติที่ต่างจังหวัดกันหมด ผมกับเค้าก็คุยกันไปมาจู่ๆผมก็คิดอะไรไม่รู้ดันชวนเค้ามาเที่ยวซะอย่างงั้น อือลืมบอกไปว่าที่ผมไปเรียนอยู่ที่สมุทรปราการ ส่วนเค้าจะอยู่แถวๆฝั่งธนอ่า แต่บ้านผมอยู่ชลก็เลยไกลพอสมควรทีแรกก็ชวนเค้ามาแบบเล่นๆเฉยๆ แต่ปรากฏว่าเค้ามาจริงๆ วันนั้นเราก็ไปนั่งอยู่แถวชายทะเลคุยกันหลายเรื่องต่างๆนาๆ
แต่ก่อนที่เค้าจะมาผมคิดไว้แล้วว่า ถ้าเค้ามาจริงๆผมจะขอลองคบกันดูสักตั้ง แต่ถ้าไม่ก็จะลบเพื่อนในเฟสออกไปเลย เพราะตอนนั้นใจผมยังคิดอยู่ว่าเค้าจะมาจริงๆหรอแล้วเค้าก็มาจริงๆ วันนั้นผมก็ได้ขอเค้าเป็นแฟนเค้าก็ตกลง หลังจากที่เค้ากลับไปเราก็เริ่มคบเริ่มคุยกันแบบจริงจัง จนถึงวันที่ผมติดยศเค้าก็มาดูในวันที่ผมติดยศด้วย แรกๆผมต้องฝึกงานอยู่ใกล้ๆกับที่เรียนก่อน ห่างกันไม่มากนักก็เลยได้ไปหาเค้าที่ฝั่งธนบ้างอะไรบ้าง แต่ช่วงหลังๆงานยุ่งมาก เวลาก็ไม่ค่อยจะมี แถมวันหยุดผมก็กลับบ้านบ่อย จึงทำให้พักหลังไม่ค่อยได้เจอกันผมก็ไม่ได้มีใครแล้วก็ไม่ได้รักเค้าน้อยลงเลย แต่เค้าก็มักพูดอยู่เสมอว่าไม่ได้เจอ ไม่ค่อยได้คุย ผมก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง เพราะเวลาไม่ค่อยจะมี ทั้งทำงานกลับมาก็เย็นแล้วก็ออกกำลังกายมืดก็กลับที่พัก จะมีแค่เวลาเย็นที่ได้คุยกันบ้างแต่พอได้คุยกันก็จะใช้เวลาในการถากถางหรือทะเลาะกันซะเป็นส่วนใหญ่ทำให้เริ่มมีปัญหากันขึ้นมา จนมาถึงวันหนึ่งที่มีคำสั่งด่วนมาให้ผมย้ายกลับมาทำงานที่บ้านได้ก็คือมาทำงานที่ชล คำสั่งออกมาตอนบ่าย ผมต้องไปรายงานตัวทำงานเช้าวันรุ่งขึ้นก็เลยเดินทางกลับบ่ายวันนั้นเลยยังไม่ทันได้บอกเค้า พอถึงบ้านก็ได้คุยได้บอกเค้าก็พูดขึ้นมาบ้างว่า ขนาดอยู่ใกล้ยังไม่ค่อยไปหาไม่ค่อยได้คุยแล้วอยู่ไกลขนาดนี้จะเป็นยังไง ผมก็คิดแล้วหละว่าเค้าคงเริ่มทนไม่ได้แล้วแต่ผมก็ยังคบกับเค้าต่อไป ยิ่งนานไปทุกอย่างมันก็แย่ลงๆ งานแต่ละวันก็เยอะกลับบ้านก็เกือบเย็นถึงบ้านก็ไปออกกำลังกายตามปกติมืดๆก็ไปรับแม่ ผมเลยแทบไม่มีเวลาให้เค้าเลย
วันนึงก็มีผู้หญิงคนนึงทักขึ้นมาในบีทอค(เอ้อ ผมเล่นบีทอคนะแต่ปกติเอาไว้อ่านกระทู้ ผมไม่ค่อยอ่านพันทิปหรอก ชอบอ่านในบีมากกว่า) ผู้หญิงที่ว่าเค้าก็คุยดีนะ เค้าถามมาผมก็ตอบตามปกติ ผมเป็นคนที่ว่าถ้าใครทักมาจะตอบเพราะกลัวโดนด่าว่าหยิ่ง ก็ตอบๆไปธรรมดาแหละ แต่ก็ไม่ค่อยทักใครหรอกไม่กล้าคุยกับผุหญิง มองหน้าผุหญิงยังเขิลเรย แต่ด้วยที่ว่าผุหญิงคนนั้นเป็น นร.พยาบาลก็เลยแบบพูดเรื่องแฟนเก่าที่เป็นพยาบาลกะเค้าบ้างนิดหน่อย อื้มที่ว่าตอบบ่อยก็เพราะบีทอคมันแจ้งเตือนตลอดนะ แต่ว่าถ้าทักINBOXเฟสมาของผมมันจะไม่แจ้งอะไรเลยก็ไม่รู้เป็นเพราะ? ไลน์ผมก็ไม่ค่อยเข้าเพราะกลุ่มเยอะวุ่นวายมาก ทุกวันนี้ไลน์เน่าไปแล้วด้วย จนวันนึงแฟนผมเค้าก็มาหาที่ชลก็คุยกันแล้วอยู่ดีๆ เค้าก็เอาข้อความที่คุยกับนร.พยาบาลมาเปิดให้ดู ผมก็ตกใจนิดหน่อยว่ามีข้อความได้ไงแฟนผมก็บอกว่าคือเค้าเอง เค้ารวมหัวกับเพื่อนเพื่อจะดูใจผม แต่ผมก็คุยตอบกับผญคนนั้นธรรมดาส่วนใหญ่จะเป็นระบายเรื่องต่างๆนาๆซะมากกว่า สุดท้ายผมกับแฟนก็คุยกันผมเคยบอกเค้านะว่าเฟสเน่าแล้วทักมามันไม่เตือนเค้าก็ไม่เชื่อผม จนวันนั้นผมทำให้เค้าดูก็จริงๆว่ามันไม่เตือนอะไรเลย หลังจากที่เค้ากลับไปเพื่อนเค้าก็มาคุยกับผม อือแฟนเก่าเค้าก็เคยทักผมมานะ พักนึงแล้วหละเค้าบอกว่าถ้าดูแลไม่ได้ก็ปล่อยเค้าไปเจอคนใหม่เถอะ มันทำให้ผมคิดมาตลอดนะว่าก็จริง ผมทำให้เค้ามีความสุขไม่ได้ เค้าเคลียดที่อยู่กับผม หลังจากที่เค้ามาหาเค้ากลับไปผมก็เลยเลิกกับเค้า ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแต่พวกคุณเคยรู้สึกบ้างมั้ยว่า ถ้าคนที่เรารักเค้าไม่มีความสุข เค้าคิดมากในตอนที่คบกัน แบบนั้นมันดีแล้วหรอ
บางครั้งผมก็ต้องมาคอยเคลียดเรื่องงานที่จะโดนย้ายเพราะทำงานไม่ดีไม่เต็มที่ตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วต้องเคลียดกับเรื่องรักอีกผมไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วจริงๆ
อยากจะขอโทษเค้า อยากขอให้เค้าเจอคนดีๆที่ดูแลเค้าได้ดีกว่าผมจริงๆ .....ผมไม่รู้นะว่าเค้าจะเห็นหรือเปล่า เค้าก็เปนคนนึงที่ชอบอ่านกระทู้ของพันทิป แต่ถ้าได้อ่านก็อยากจะบอกกับเค้าว่า ขอโทษ....ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง