สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน เราอยากมาแชร์ปัญหาชีวิตของเราแค่อยากระบายค่ะคือแทบพูดกับใครไม่ได้เลย
คือเรามีครอบครัวแล้วมีลูกด้วยกันสองคน ตอนมีลูกคนแรกแฟนเราคือแอบเล่นยาเสพติดแต่ก็ไม่ถึงกับติดหนักมากเราก็คอยเตือนด่าเขาตลอดว่าให้สงสารลูกบ้างแต่ช่วงนั้นคือเขาก็รักเรากับลูกมาก จนมีลูกคนที่สองด้วยกันค่ะคือเขาเปลี่ยนไปคนละคนเลยคือเหมือนเขาจะเสพยามากเกินออกทำนองเป็นโรคจิตเภทคือชอบหัวเราะบางทีเรื่องไม่ตลกก็หัวเราะ ไม่ชอบอาบน้ำเราต้องคอยสั่งตลอดนานๆกว่าจะอาบ เมื่อก่อนมีการเพ้อพูดคนเดียวด้วยจนเราพาเขาไปรักษาหมอจิตเวท พอหมอถามเขาก็ตอบทุกอย่างเลยเขาบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรเขาปกติ คือยังทำงานได้อยู่จากเมื่อก่อนติดเพื่อนมากตอนนี้อยู่เงียบๆคนเดียวคือชอบดูทีวี หัวเราะ แต่พูดจาปกติดี ตอนนี้เขาไม่เอาเพื่อนเลยชอบอยู่คนเดียวพ่อแม่เขาจนค่ะ คือไม่ค่อยใส่ใจเขาเลยด้วยผซ้ำ เราท้อมากสงสารลูกบางครั้งก็อยากจะเลิกกับเขาด่วยซ้ำพออยู่กับไปนานๆเขาจะชอบไล่เรากลับบ้านเขาอยากอยู่คนเดียวคือเราทนไม่ไหวร้องไห้ทุกวันเลยลองกลับมาอยู่บ้านกับพ่อกับแม่. แม่เราเขารักหลานมากส่วนพ่อทำงานค่ะไม่ค่อยมีเวลาอนู่กับครอบครัว แฟนเราเขาเลิกยาเสพติดแล้วแต่เหมือนกับอาการเขายังมีอยู่คล้ายๆโรคจิตเภทประมานนี้ พอเรากลับมาอยู่บ้านนานๆครั้งจะไปอยู่กับแฟน อยู่บ้านแม่ได้สักพักเหมือนเราก็กดดันที่เราเลิกกับแฟนไม่ได้เพราะเขายังทำงานค่ะส่วนเราดูลูกคนเล็กไม่มีงานทำ คนโตเข้ารร.แล้วเรายังต้องใช้จ่ายจากเงินที่เขาทำงาน ดีอย่างเดียวคือเงินเดือนที่เขาได้มาเขาให้เราหมดเลย อย่างว่าค่ะ เราลูกสองเงินเดือน9000ไม่พอจ่าย ไหนจะค่าผ่อนรถค่านมแพมเพิสต่ากินค่าจ่ายแต่ล่ะวัน. มีหนี้อีก เราท้อมาก พอกลับมาอยู่บ้านแม่ก็มีแต่ปัญหาเหมือนกันลูกเราคนโตค่อนข้างโดนตามใจเลยเอาแต่ใจ เวลาเขาพูดไม่ดีทำตัวไม่น่ารักเราก็จะตีแบบตักเตือนถ้าเขาเถียงเราจะว่าเขาแต่คือถ้าแม่เราได้ยินว่าเราตีหรือว่าเขาจะด่าเราตลอดบางทีเราก็น้อยใจค่ะคือเราเตือนลูกแบบดีๆเขาก็ด่าเราแล้วคือแม่เราตามใจเกินไป เราก็นอยบ้างเรามีพี่น้องทั้งหมด4คน ชาย1ที่เหลือหญิงรวมเราแล้วเราเป็นคนสุดท้องค่ะ เกเรมากกว่าคนอื่นพี่คนโตทำงานแล้วคือเงินเดือนค่อยข้างดีไปทำงาน กทม.คือแทบจะไม่สนใจคนทางบ้านเลยเงินเดือนสูงพอสมควรแต่ไม่เคยส่งเงินมาให้พ่อให้แม่เลยค่ะพี่คนนี้เห็นแก่ตัวมาก มีครั้งนึงเราเคยยืมเงิน500เราเดือดร้อนจริง เขาก็ทำเสียงเหวี่ยงใส่บ่นๆๆ คือเราก็ไม่เอาค่ะ แค่ฟังน้ำเสียงก็รุ้ว่าเขาไม่อยากใหยืมเชื่อไหมค่ะ เวลาเขากลับมาเยี่ยมทางบ้านเขาดํเหมือนรำคาญลูกเรามากชอบพูดเบียนเราตลอดเหมือนทำนองว่าอยากมีลูกก็ลำบากแบบนี้แหละ เรายอมรับค่ะว่าเราเคยพลาดมาแต่ถึงเราจะจนแต่เรารักลูกมากบางครั้งเราต้องการกำลังใจแต่รู้สึกเหมือนโดนซ้ำเติมบ่อยๆจนบางทีเราก็นึกว่าเรามีพี่เหมือนไม่มี ส่วนพี่ชายแม่เรารักมากค่ะทำอะไรก็ไม่ผิดพี่ชายเราก็ไม่ค่อยชอบเราพอๆกับพี่คนโตเราก็ไม่เข้าใจค่ะว่าเพราะอะไร ส่วนพี่อีกคนพอเข้าใจเราบ้างพาลูกเราไปเที่ยวไปนุ้นนี้แต่เวลาเราจะไปไหนฝากดํลูกไม่ได้เลย เราท้อแท้มาก แม่เรารักลูกเราก็จริงแต่รุ้ไหมค่ะเาเราจะไปไหนเหมือนทุระสำคัญจริงๆเราฝากลูกกับใครไม่ได้เลยแม่เราจะบ่นว่าเกนื่อย คิดดูนะค่ะขนาดเดือดร้อนจัดฝนตกเขายังให้เรากะเตงลูกไปด้วยจนบางทีเราก็แอบร้องไห้เข้าใจค่ะว่าแม่คงเหนื่อยจากการทำงานแต่แกเป็นคนติดเพื่อนมาก คือชอบไปสังสรรค์กับเพื่อนพี่ไปเรียนพ่อทำงานเราอยู่บ้านลำพังกับลูกสองคนตลอด บางทีเราก็นึกนะคะว่าเวลาเราฝากลูกเราจะไปซื้อของซื้อข้าวกินเขาดูไม่ได้เขาเหนื่อเขาไม่ได้นอนแต่เวลาเขาไปกับเพื่อนกลับมาก็ดึกมากเที่ยงคืน คือทำไมเขาไม่นึกบ้าง เราท้อค่ะท้อมากอยากทำงานแต่ลูกยังเล็กอยู่อยากเจอทางออกที่ดีกว่านี้ ตั้งแต่เรามีลูกเพื่อนเราก็หายหมดตั้งแต่ตอนเรียนค่ะแบบเจอเพื่อนที่เราคิดว่าเราสนิทเราให้ได้ทุกอย่างกับเพื่อนแต่เพื่อนคือไม่เห็นค่า เรานึกแค่ว่าคงเป็นเวรกรรมของเราที่ชีวิตเราต้องเจออะไรแบบนี้ คือแม่เราก็พอมีเงินค่ะแต่เวลาเราบอกว่ายืมซื้อนมอะไรงี้เขาจะด่าเราตลอด จนบางทีเราก็แอบร้องไห้ทุกครั้ง เราอยู่บ้านแม่คือตื่นเช้าค่ะเหมือนอยู่บ้านคนอื่นเลยต้องดับบ้านล้างจานทำทุกอย่างหุงข้าวกว่าเราจะได้ดับคือต้องให้ลูกนอนก่อนถึงจะได้ทำพอนอนแปบๆเดี่ยวก็ตื่นเราท้อมากค่ะเหมือนพอแม่กลับมาถึงบ้านขนาดเราทำงานบ้านก็ด่าเราตลอดว่าอยู่ว่างๆทำนุ้นบ้างทำนี่บ้างไม่ใช่อยู่แบบนี้ เราท้อมากบอกตรงๆ นอนร้องทุกคืนคืน เราแทบระบายกับใครไม้ได้เลยอึดอัดใจทำดีไม่ได้ดี พอขนะเต็มว่าว่าเราสร้างขยะเต็มบ้าน จานเต็มก็หาว่าเรากินทั้งที่แต่ล่ะวันเราแทบจะไม่ได้กินข้าวเลยเราเคลียดมากค่ะเวลาไม่มีเงินซื้อนมให้ลูกแทบไม่อยากปริปากบอกใครเลยจะโดนด่าตลอดแต่ล่ะคำของแม่เจ็บมาก เหมือนเราทำอะไรเราก็ผิดตลอด เราอยากได้กำลังใจจากครอบครัวแต่เหมือนมองไปทางไหนก็ตันอยากทำงานค่ะ อยู่แบบนี้ทรมานใจมากเลี้ยงลูก2คน คนเดียว เวลาลูกไม่สบายก็สุดๆท้อมากเงินจะซื้อยาก็ไม่มี. กว่าเงินเดือนจะออกก็นานเราสงสารลูกมาก เหมือนหมดหนทางยังไงไม่ร้ทุกวันนี้มีแต่น้ำตาค่ะที่ระบายออกมาได้ ใครที่อ่านขอบคุณมากที่เสียเวลาอ่าน แต่เราแค่อยากระบายค่ะ อึดอัดใจจริงๆ
ท้อแท้กับชีวิตตอนนี้มาก
คือเรามีครอบครัวแล้วมีลูกด้วยกันสองคน ตอนมีลูกคนแรกแฟนเราคือแอบเล่นยาเสพติดแต่ก็ไม่ถึงกับติดหนักมากเราก็คอยเตือนด่าเขาตลอดว่าให้สงสารลูกบ้างแต่ช่วงนั้นคือเขาก็รักเรากับลูกมาก จนมีลูกคนที่สองด้วยกันค่ะคือเขาเปลี่ยนไปคนละคนเลยคือเหมือนเขาจะเสพยามากเกินออกทำนองเป็นโรคจิตเภทคือชอบหัวเราะบางทีเรื่องไม่ตลกก็หัวเราะ ไม่ชอบอาบน้ำเราต้องคอยสั่งตลอดนานๆกว่าจะอาบ เมื่อก่อนมีการเพ้อพูดคนเดียวด้วยจนเราพาเขาไปรักษาหมอจิตเวท พอหมอถามเขาก็ตอบทุกอย่างเลยเขาบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรเขาปกติ คือยังทำงานได้อยู่จากเมื่อก่อนติดเพื่อนมากตอนนี้อยู่เงียบๆคนเดียวคือชอบดูทีวี หัวเราะ แต่พูดจาปกติดี ตอนนี้เขาไม่เอาเพื่อนเลยชอบอยู่คนเดียวพ่อแม่เขาจนค่ะ คือไม่ค่อยใส่ใจเขาเลยด้วยผซ้ำ เราท้อมากสงสารลูกบางครั้งก็อยากจะเลิกกับเขาด่วยซ้ำพออยู่กับไปนานๆเขาจะชอบไล่เรากลับบ้านเขาอยากอยู่คนเดียวคือเราทนไม่ไหวร้องไห้ทุกวันเลยลองกลับมาอยู่บ้านกับพ่อกับแม่. แม่เราเขารักหลานมากส่วนพ่อทำงานค่ะไม่ค่อยมีเวลาอนู่กับครอบครัว แฟนเราเขาเลิกยาเสพติดแล้วแต่เหมือนกับอาการเขายังมีอยู่คล้ายๆโรคจิตเภทประมานนี้ พอเรากลับมาอยู่บ้านนานๆครั้งจะไปอยู่กับแฟน อยู่บ้านแม่ได้สักพักเหมือนเราก็กดดันที่เราเลิกกับแฟนไม่ได้เพราะเขายังทำงานค่ะส่วนเราดูลูกคนเล็กไม่มีงานทำ คนโตเข้ารร.แล้วเรายังต้องใช้จ่ายจากเงินที่เขาทำงาน ดีอย่างเดียวคือเงินเดือนที่เขาได้มาเขาให้เราหมดเลย อย่างว่าค่ะ เราลูกสองเงินเดือน9000ไม่พอจ่าย ไหนจะค่าผ่อนรถค่านมแพมเพิสต่ากินค่าจ่ายแต่ล่ะวัน. มีหนี้อีก เราท้อมาก พอกลับมาอยู่บ้านแม่ก็มีแต่ปัญหาเหมือนกันลูกเราคนโตค่อนข้างโดนตามใจเลยเอาแต่ใจ เวลาเขาพูดไม่ดีทำตัวไม่น่ารักเราก็จะตีแบบตักเตือนถ้าเขาเถียงเราจะว่าเขาแต่คือถ้าแม่เราได้ยินว่าเราตีหรือว่าเขาจะด่าเราตลอดบางทีเราก็น้อยใจค่ะคือเราเตือนลูกแบบดีๆเขาก็ด่าเราแล้วคือแม่เราตามใจเกินไป เราก็นอยบ้างเรามีพี่น้องทั้งหมด4คน ชาย1ที่เหลือหญิงรวมเราแล้วเราเป็นคนสุดท้องค่ะ เกเรมากกว่าคนอื่นพี่คนโตทำงานแล้วคือเงินเดือนค่อยข้างดีไปทำงาน กทม.คือแทบจะไม่สนใจคนทางบ้านเลยเงินเดือนสูงพอสมควรแต่ไม่เคยส่งเงินมาให้พ่อให้แม่เลยค่ะพี่คนนี้เห็นแก่ตัวมาก มีครั้งนึงเราเคยยืมเงิน500เราเดือดร้อนจริง เขาก็ทำเสียงเหวี่ยงใส่บ่นๆๆ คือเราก็ไม่เอาค่ะ แค่ฟังน้ำเสียงก็รุ้ว่าเขาไม่อยากใหยืมเชื่อไหมค่ะ เวลาเขากลับมาเยี่ยมทางบ้านเขาดํเหมือนรำคาญลูกเรามากชอบพูดเบียนเราตลอดเหมือนทำนองว่าอยากมีลูกก็ลำบากแบบนี้แหละ เรายอมรับค่ะว่าเราเคยพลาดมาแต่ถึงเราจะจนแต่เรารักลูกมากบางครั้งเราต้องการกำลังใจแต่รู้สึกเหมือนโดนซ้ำเติมบ่อยๆจนบางทีเราก็นึกว่าเรามีพี่เหมือนไม่มี ส่วนพี่ชายแม่เรารักมากค่ะทำอะไรก็ไม่ผิดพี่ชายเราก็ไม่ค่อยชอบเราพอๆกับพี่คนโตเราก็ไม่เข้าใจค่ะว่าเพราะอะไร ส่วนพี่อีกคนพอเข้าใจเราบ้างพาลูกเราไปเที่ยวไปนุ้นนี้แต่เวลาเราจะไปไหนฝากดํลูกไม่ได้เลย เราท้อแท้มาก แม่เรารักลูกเราก็จริงแต่รุ้ไหมค่ะเาเราจะไปไหนเหมือนทุระสำคัญจริงๆเราฝากลูกกับใครไม่ได้เลยแม่เราจะบ่นว่าเกนื่อย คิดดูนะค่ะขนาดเดือดร้อนจัดฝนตกเขายังให้เรากะเตงลูกไปด้วยจนบางทีเราก็แอบร้องไห้เข้าใจค่ะว่าแม่คงเหนื่อยจากการทำงานแต่แกเป็นคนติดเพื่อนมาก คือชอบไปสังสรรค์กับเพื่อนพี่ไปเรียนพ่อทำงานเราอยู่บ้านลำพังกับลูกสองคนตลอด บางทีเราก็นึกนะคะว่าเวลาเราฝากลูกเราจะไปซื้อของซื้อข้าวกินเขาดูไม่ได้เขาเหนื่อเขาไม่ได้นอนแต่เวลาเขาไปกับเพื่อนกลับมาก็ดึกมากเที่ยงคืน คือทำไมเขาไม่นึกบ้าง เราท้อค่ะท้อมากอยากทำงานแต่ลูกยังเล็กอยู่อยากเจอทางออกที่ดีกว่านี้ ตั้งแต่เรามีลูกเพื่อนเราก็หายหมดตั้งแต่ตอนเรียนค่ะแบบเจอเพื่อนที่เราคิดว่าเราสนิทเราให้ได้ทุกอย่างกับเพื่อนแต่เพื่อนคือไม่เห็นค่า เรานึกแค่ว่าคงเป็นเวรกรรมของเราที่ชีวิตเราต้องเจออะไรแบบนี้ คือแม่เราก็พอมีเงินค่ะแต่เวลาเราบอกว่ายืมซื้อนมอะไรงี้เขาจะด่าเราตลอด จนบางทีเราก็แอบร้องไห้ทุกครั้ง เราอยู่บ้านแม่คือตื่นเช้าค่ะเหมือนอยู่บ้านคนอื่นเลยต้องดับบ้านล้างจานทำทุกอย่างหุงข้าวกว่าเราจะได้ดับคือต้องให้ลูกนอนก่อนถึงจะได้ทำพอนอนแปบๆเดี่ยวก็ตื่นเราท้อมากค่ะเหมือนพอแม่กลับมาถึงบ้านขนาดเราทำงานบ้านก็ด่าเราตลอดว่าอยู่ว่างๆทำนุ้นบ้างทำนี่บ้างไม่ใช่อยู่แบบนี้ เราท้อมากบอกตรงๆ นอนร้องทุกคืนคืน เราแทบระบายกับใครไม้ได้เลยอึดอัดใจทำดีไม่ได้ดี พอขนะเต็มว่าว่าเราสร้างขยะเต็มบ้าน จานเต็มก็หาว่าเรากินทั้งที่แต่ล่ะวันเราแทบจะไม่ได้กินข้าวเลยเราเคลียดมากค่ะเวลาไม่มีเงินซื้อนมให้ลูกแทบไม่อยากปริปากบอกใครเลยจะโดนด่าตลอดแต่ล่ะคำของแม่เจ็บมาก เหมือนเราทำอะไรเราก็ผิดตลอด เราอยากได้กำลังใจจากครอบครัวแต่เหมือนมองไปทางไหนก็ตันอยากทำงานค่ะ อยู่แบบนี้ทรมานใจมากเลี้ยงลูก2คน คนเดียว เวลาลูกไม่สบายก็สุดๆท้อมากเงินจะซื้อยาก็ไม่มี. กว่าเงินเดือนจะออกก็นานเราสงสารลูกมาก เหมือนหมดหนทางยังไงไม่ร้ทุกวันนี้มีแต่น้ำตาค่ะที่ระบายออกมาได้ ใครที่อ่านขอบคุณมากที่เสียเวลาอ่าน แต่เราแค่อยากระบายค่ะ อึดอัดใจจริงๆ