คือ … เรารู้สึกเหมือนเราชอบคุณครู 😖

… เราเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย แต่ก่อนเราไม่ชอบคุณครูด้วยซ้ำ เราเรียนไม่รู้เรื่อง คุณครูก็สอนแต่พวกข้างหน้า หรือพวกข้างหลังคุยกันก็ไม่รู้นะ 555555 เราเป็นพวกไม่ค่อยฝากใครไปส่งสมุด (กลัวหาย T^T) วันที่เราไปส่งสมุดเอง ไปคนเดียวนะค่ะ เพราะห้องมันใกล้ๆกัน คุณครูถามว่าเรียนรู้เรื่องไหม? เราส่ายหัวทันทีเลยค่ะ 55555 คุณครูก็ค่อยๆอธิบายให้เราฟังใหม่ … เวลาเรียนไม่รู้เรื่องเราก็จะมาให้ครูสอนอีก ครูก็ชอบให้เราลงคะแนนให้เพื่อนคนอื่น แต่ส่วนใหญ่เวลาที่เรามาหาครูเราก็มากับเพื่อนนะ คุณครูวางตัวดีมากเลยค่ะ ชอบถามว่าร้านค้าที่ไหนอร่อยๆ วันนี้กลับบ้านกี่โมง การบ้านเยอะไหม มันก็เป็นคำถามธรรมดาๆ แต่เราก็ไม่เคยรู้ตัวเลยจนกระทั่งชอบมองหาครูบ่อยๆ จากแต่ก่อนครูไม่สอน แทบกระโดดตีลังกา เดี๋ยวนี้ครูไปไหน ทำอะไร เรารู้ตัวอีกทีเราก็คิดอะไรผิดๆเข้าไปแล้ว

         เรารู้นะว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดและเป็นไปไม่ได้ แต่ก่อนเราหลับเกือบทุกชั่วโมง เดี๋ยวนี้เรารู้สึกเราสนใจวิชาของครูมากขึ้น บางครั้งเราก็กลัว กลัวว่าครูจะรู้ว่าเราคิดยังไงมันคงเป็นเรื่องที่น่าอายมากเลยเนอะ 555555 เราอยากเห็นครูยิ้มตอนเราทำตาโตๆใส่ แต่อีกใจหนึ่งเราก็อยากพาตัวเองออกมา เราไม่รู้จะทำยังไงดี มันหงิดหงุดตัวเองมากเลยนะ! เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย