ใครหลงผ่านมาอ่าน ตอบได้ก็ตอบหน่อยละกันนะคับ ที่จริงผมไม่อยากจะเล่าอะไรแบบนี้ให้สาธารณะเลย แต่อยู่ที่นี่มันไม่รู้จะปรึกษาใคร ด้วยปัจจัยรอบตัวมันเลยต้องรักษาพื้นที่บางส่วนไว้หน่อย
คือผมคบกะแฟนคนเก่าได้ 2 ปีแล้วก็เลิกไปเพราะมันแพ้ระยะทางและเหตุผลบางอย่างที่รับไม่ได้ ระหว่างนั้นเค้าก็ตามถามสุขดิบผมทุกวัน ส่งสติ๊กเกอร์ปิดไฟ กับข้อความ กุกๆ เหมือนเสียงดึงสวิชต์ให้ทุกคืน เอาจริง ๆ เขาเป็นคนเดียวที่ทนและทำเพื่อผมได้ทุกอย่าง (ครั้งที่ซาบซึ้งสุด ก็ตอนก่อนบินมาทำงาน ตปท. 1 วัน ผมเลิกกับเค้าไปได้สักพักแล้ว ตัดการติดต่อทุกช่องทาง ตื่นเช้ามากำลังให้อาหารปลาหน้าบ้าน จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นมันนั่งเป็นแมวเหงามองผมตาละห้อย ตอนนั้นผมตกใจมาก จนเข้าใจโมเม้นท์ในหนังที่ตัวละครมันขยี้ตาตัวเองเลย สรุปได้ว่ามันนั่งรถจาก กทม. มา ชม. นั่งรถแดงต่อมาพื้นที่บ้านผมและเริ่มเดินตามหาผมทีละบ้านตั้งแต่เช้า จนมาเจอผมเข้าเกือบเที่ยง จากจุดที่มันบอกผมว่าลงจากรถแดงเดินมาถึงบ้านก็ 5 กิโลได้
ส่วนตัวผมมีนิสัยที่ค่อนข้างใจร้อน ง้องแง้ง ดื้อ เอ๋อ ๆ คนอื่น (คนต้นเรื่องที่กำลังจะเล่ามักจะด่าผมทุกครั้ง) แต่มันกลับมองว่าผมน่าเอ็นดูไปซะงั้น แต่ผมก็ไม่ใจอ่อนนะ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่กลับไป
จนช่วงเดือนก่อนมือถือผมหาย ผมก็ดู ๆ ว่าจะซื้อรุ่นใหม่เป็นอะไร แต่ประเทศที่ทำงานมันดันบล็อคพวกเสิชเอ็นจิ้น ผมก็เลยใช้พันทิปหาข้อมูลแทน ปรากฎไปเจอแอคเค้าท์นึงตอบคำถามรุ่นที่ผมเล็ง ๆ ไว้พอดี ตอนนั้นตีหนึ่งไทยได้ละ ก็เลยถือวิสาสะก๊อปยูเซอร์เนมแอคเค้าท์ไปแอดลงในแอปแชท ปรากฎมันใช้ชื่อเดียวกันเว้ย (บังเอิญ 1) ตรงนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ได้รู้จักกะคนต้นเรื่องเนี่ย
เริ่มยาวละ สรุปก็คือมันประหลาดมาก ๆ เพราะหลังจากคุยกันเรื่องมือถือ สองวันต่อมาเค้าก็มาสารภาพผมว่าตามผมในเฟซมาหลายปีแล้ว (บังเอิญ 2 ปล.หลังจากเป็นเฟรนด์กัน ผมกับเค้าไม่มีเพื่อนร่วมกันเลย และเพื่อนที่เค้ามีส่วนใหญ่ก็เป็นญาติ) และไม่คิดมาก่อนเลยว่าอยู่ ๆ เช้ามาจะเจอผมเข้ามาในแชท เค้าก็บอกว่าปกติเค้าตั้งค่าไม่ให้ใครแอด (บังเอิญ 3) ได้ แต่วันนั้นญาติบอกจะแอดเข้ามาเลยปลดล็อคไว้ คือมันบังเอิญไปหมด พันทิปมีคนเล่นตั้งเท่าไหร่ เฟซอีกตั้งเท่าไหร่ อะไรมันจะพอดีขนาดนี้ - - จนถึงตอนนี้สารภาพว่าก็ยังเชื่อมั่งไม่เชื่อมั่ง
จากวันนั้นเรื่องมือถือก็กลายเป็นประเด็นรองไปเลย ช่วงแรก ๆ ก็คุยกันดีคับ ผมว่าทุกคนคงมีเสปกใช่ไหม ผมก็มี แต่เค้าทำระบบผมพินาศไปเลย ไม่ตรงกับที่ฝันสักอย่าง แหะๆ แต่ที่ชื่นชมและยอมรับคือเค้าเป็นคนเก่งมาก ๆ ผ่านอะไรมาตั้งแต่เด็กได้ด้วยตัวเอง ---จนไม่แคร์สังคม--- ส่วนสัญญาณทะ
มันก็เริ่มมาตอนอาทิตย์ที่สอง
ผมกะเค้าเริ่มทะเลาะกันทุกวัน เค้าก็บอกเค้ากะผมนิสัยเหมือนกันมากไป ไม่ยอมใครเหมือนกัน อันนั้นผมไม่สนใจนะ ผมยอมรับได้ (ถ้าเป็นคนที่แล้วนี่พ่นไฟตัวระเบิด) แต่ที่มันทำให้ผมลังเลคือ เค้าเหมือนมีกำแพงตลอดเวลา เค้าเคยบอกว่าผมอยู่สูงไป (เคยได้แต่มองผมห่าง ๆ มานาน) แต่ผมว่ามันไม่น่าจะใช่เหตุผล ลืมเล่าว่าก่อนเจอผม เค้าก็ทรมานจากรักครั้งเก่าเหมือนกัน เหมือนยังติดอยู่ที่เดิม ไปไหนไม่ได้ จากที่ผมฟังเค้าเล่า และจากที่เค้าเริ่มเล่าชีวิตตัวเองในพันทิป ผมก็มองว่าเค้ารักกันมากและทรมานมากแหละ
มาถึงตรงนี้ปวดตาละ - -" ถามทุกคนเลยคับว่าเคยอยู่ในสภาวะนี้กันอ๊ะเปล่า ไอ้ฝั่งเราจะเต็มที่กับครั้งนี้ก็รู้ว่าต้องเหนื่อยอีกเยอะ แล้วก็ไม่รู้ว่าเค้าจะกลับหรือไม่กลับไปอีก เข้าใจหมดแหละ ทุกคนมันมีอดีตหมด แล้วมันแฟร์สำหรับคนที่เข้ามาใหม่ที่ต้องแบกรับความหวาดระแวงแกไหม T T
เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้
จะรอเค้าทำความเข้าใจอดีตจนพร้อม หรือเดินออกมาเลยดี?
คือผมคบกะแฟนคนเก่าได้ 2 ปีแล้วก็เลิกไปเพราะมันแพ้ระยะทางและเหตุผลบางอย่างที่รับไม่ได้ ระหว่างนั้นเค้าก็ตามถามสุขดิบผมทุกวัน ส่งสติ๊กเกอร์ปิดไฟ กับข้อความ กุกๆ เหมือนเสียงดึงสวิชต์ให้ทุกคืน เอาจริง ๆ เขาเป็นคนเดียวที่ทนและทำเพื่อผมได้ทุกอย่าง (ครั้งที่ซาบซึ้งสุด ก็ตอนก่อนบินมาทำงาน ตปท. 1 วัน ผมเลิกกับเค้าไปได้สักพักแล้ว ตัดการติดต่อทุกช่องทาง ตื่นเช้ามากำลังให้อาหารปลาหน้าบ้าน จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นมันนั่งเป็นแมวเหงามองผมตาละห้อย ตอนนั้นผมตกใจมาก จนเข้าใจโมเม้นท์ในหนังที่ตัวละครมันขยี้ตาตัวเองเลย สรุปได้ว่ามันนั่งรถจาก กทม. มา ชม. นั่งรถแดงต่อมาพื้นที่บ้านผมและเริ่มเดินตามหาผมทีละบ้านตั้งแต่เช้า จนมาเจอผมเข้าเกือบเที่ยง จากจุดที่มันบอกผมว่าลงจากรถแดงเดินมาถึงบ้านก็ 5 กิโลได้
ส่วนตัวผมมีนิสัยที่ค่อนข้างใจร้อน ง้องแง้ง ดื้อ เอ๋อ ๆ คนอื่น (คนต้นเรื่องที่กำลังจะเล่ามักจะด่าผมทุกครั้ง) แต่มันกลับมองว่าผมน่าเอ็นดูไปซะงั้น แต่ผมก็ไม่ใจอ่อนนะ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่กลับไป
จนช่วงเดือนก่อนมือถือผมหาย ผมก็ดู ๆ ว่าจะซื้อรุ่นใหม่เป็นอะไร แต่ประเทศที่ทำงานมันดันบล็อคพวกเสิชเอ็นจิ้น ผมก็เลยใช้พันทิปหาข้อมูลแทน ปรากฎไปเจอแอคเค้าท์นึงตอบคำถามรุ่นที่ผมเล็ง ๆ ไว้พอดี ตอนนั้นตีหนึ่งไทยได้ละ ก็เลยถือวิสาสะก๊อปยูเซอร์เนมแอคเค้าท์ไปแอดลงในแอปแชท ปรากฎมันใช้ชื่อเดียวกันเว้ย (บังเอิญ 1) ตรงนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ได้รู้จักกะคนต้นเรื่องเนี่ย
เริ่มยาวละ สรุปก็คือมันประหลาดมาก ๆ เพราะหลังจากคุยกันเรื่องมือถือ สองวันต่อมาเค้าก็มาสารภาพผมว่าตามผมในเฟซมาหลายปีแล้ว (บังเอิญ 2 ปล.หลังจากเป็นเฟรนด์กัน ผมกับเค้าไม่มีเพื่อนร่วมกันเลย และเพื่อนที่เค้ามีส่วนใหญ่ก็เป็นญาติ) และไม่คิดมาก่อนเลยว่าอยู่ ๆ เช้ามาจะเจอผมเข้ามาในแชท เค้าก็บอกว่าปกติเค้าตั้งค่าไม่ให้ใครแอด (บังเอิญ 3) ได้ แต่วันนั้นญาติบอกจะแอดเข้ามาเลยปลดล็อคไว้ คือมันบังเอิญไปหมด พันทิปมีคนเล่นตั้งเท่าไหร่ เฟซอีกตั้งเท่าไหร่ อะไรมันจะพอดีขนาดนี้ - - จนถึงตอนนี้สารภาพว่าก็ยังเชื่อมั่งไม่เชื่อมั่ง
จากวันนั้นเรื่องมือถือก็กลายเป็นประเด็นรองไปเลย ช่วงแรก ๆ ก็คุยกันดีคับ ผมว่าทุกคนคงมีเสปกใช่ไหม ผมก็มี แต่เค้าทำระบบผมพินาศไปเลย ไม่ตรงกับที่ฝันสักอย่าง แหะๆ แต่ที่ชื่นชมและยอมรับคือเค้าเป็นคนเก่งมาก ๆ ผ่านอะไรมาตั้งแต่เด็กได้ด้วยตัวเอง ---จนไม่แคร์สังคม--- ส่วนสัญญาณทะ
ผมกะเค้าเริ่มทะเลาะกันทุกวัน เค้าก็บอกเค้ากะผมนิสัยเหมือนกันมากไป ไม่ยอมใครเหมือนกัน อันนั้นผมไม่สนใจนะ ผมยอมรับได้ (ถ้าเป็นคนที่แล้วนี่พ่นไฟตัวระเบิด) แต่ที่มันทำให้ผมลังเลคือ เค้าเหมือนมีกำแพงตลอดเวลา เค้าเคยบอกว่าผมอยู่สูงไป (เคยได้แต่มองผมห่าง ๆ มานาน) แต่ผมว่ามันไม่น่าจะใช่เหตุผล ลืมเล่าว่าก่อนเจอผม เค้าก็ทรมานจากรักครั้งเก่าเหมือนกัน เหมือนยังติดอยู่ที่เดิม ไปไหนไม่ได้ จากที่ผมฟังเค้าเล่า และจากที่เค้าเริ่มเล่าชีวิตตัวเองในพันทิป ผมก็มองว่าเค้ารักกันมากและทรมานมากแหละ
มาถึงตรงนี้ปวดตาละ - -" ถามทุกคนเลยคับว่าเคยอยู่ในสภาวะนี้กันอ๊ะเปล่า ไอ้ฝั่งเราจะเต็มที่กับครั้งนี้ก็รู้ว่าต้องเหนื่อยอีกเยอะ แล้วก็ไม่รู้ว่าเค้าจะกลับหรือไม่กลับไปอีก เข้าใจหมดแหละ ทุกคนมันมีอดีตหมด แล้วมันแฟร์สำหรับคนที่เข้ามาใหม่ที่ต้องแบกรับความหวาดระแวงแกไหม T T
เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้