ระบาย : เมื่อความอึดอัดเปลี่ยนมาเป็นความรำคาญ เราควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีคะ

สวัสดีค่ะ ชาวพันทิป เมื่อกระทู้ก่อนเราตั้งกระทู้ไปแล้ว เกี่ยวกับความอึดอัด
จนมาถึงวันนี้ ความอึดอัดของเรามันกลายเป็นความรำคาญไปแล้วค่ะ
เราทำตามคำแนะนำของเพื่อนๆว่า ให้คุยกันตรงๆ เราก็คุยนะคะ
แต่เราเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอธิบายอะไรมาก เราพูดไปแล้วเค้าไม่เชื่อ
เราอธิบายเหตุผลของเราไป เค้าก็แย้งขึ้นมา กระแทกเสียงใส่

ขอสรุปคร่าวๆเกี่ยวกับตัวเค้านะคะว่า เค้าเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเลยค่ะ แต่เราเพิ่งจะมารู้ตัวว่า
ตลอดเวลาที่เราคบกันว่า เค้าทำตัวเหมือนเป็นเจ้าชีวิตของเรา เราต้องการที่จะทำอะไร
เค้ามักจะแย้งเราเสมอ แล้วห้ามไม่ให้เราทำ เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ก่อนที่เรื่องจะมาเป็นแบบนี้
เราก็รู้สึกแบบนี้ค่ะ เราทำอะไรก็โดนบ่นโดนว่าตลอด แต่ช่วงปีนี้ที่ผ่านมา มันเป็นช่วงที่
เราฮึกเฮิมสู้ด้านความรู้สึกกับเค้า เมื่อก่อนเค้าบ่น เค้าว่าอะไร เราก็นิ่งเฉย ปล่อยผ่าน
แต่มาปีนี้ หลายๆอย่างทำให้เราได้เรียนรู้ค่ะว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเฉยมามากพอแล้ว
จะไม่ยอมเงียบ ให้เค้าทำลายความรู้สึกของเราอีกต่อไป ทำให้ ณ วันนี้ เราเป็นคนที่
ไม่สนใจอะไรแล้วค่ะ แม้กระทั่งความรู้สึกของพ่อแม่

พ่อแม่เรารักเค้านะคะ เพราะเค้าเป็นคนดีมาก เราเคยทะเลาะกับเค้าแล้วปรึกษาแม่
แม่เครียดค่ะ อ่อ เราจำไม่ได้แล้วนะคะว่า เราเคยบอกรึยังว่า เราอาศัยอยู่ด้วยกันกับเค้า
โดยที่ยังไม่ได้แต่งงานกันค่ะ แต่พ่อแม่รับรู้ทุกอย่าง

สิ่งนึงที่เราทนมาตลอดเวลาที่คบกันคือ  เค้าเป็นคนพูดอะไรแล้วไม่เคยรักษาสัญญาได้เลยซักครั้ง
ไม่นานมานี้ เราบอกเค้าว่า เนี่ยจะไปทะเลกับเพื่อนนะ จะไปด้วยก็ได้ เค้าก็เออ ออ ตามค่ะ
บอกว่าจะไปก็ไปสิ  แต่เมื่อถึงเวลาที่เราจะไปกัน กลับมาบอกว่า จะไปทำไม ทำงานดิ
ทำให้เราทะเลาะกัน จนเราเลือกที่จะไปคนเดียวกับเพื่อน และเค้าก็มาพูดทีหลังว่า
ไปทำไมไม่ให้ไปด้วย นัดใครไว้ที่นั่น คือเราอธิบายไปแล้ว ว่าไปกับเพื่อน เค้าก็ระแวงเรา

เค้ากลัวว่าเราจะไปหาผู้ชายคนอื่น ทั้งๆที่เราไม่มีใครเลยด้วยซ้ำ เราอยากจะไปไหนมาไหนกับเพื่อน
ไปเที่ยว ไปดูหนัง แต่เราไม่เคยที่จะได้ออกไปไหนเลยค่ะ ต้องอยู่แต่กับร้าน นั่งหน้าคอม ทุกวันนี้
เราต้องหาเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตแล้วค่ะ เป็นสิ่งเดียวที่เราให้เรารู้สึกว่า เราไม่เหงา ซึ่งตอนนี้เพื่อนในอินเทอร์เน็ต
เค้าก็เคยมาหาเรานะคะ ไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย ตอนนี้เค้าก็ยังให้คำปรึกษากับเราเรื่องนี้อยู่

ขอกลับมาที่เรื่องความระแวง เค้าระแวงเรา จนเราอึดอัด และตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่า เรารำคาญแล้วค่ะ
เค้าพูด เค้ามโนทุกอย่างแล้วมาด่าเรา เราอธิบายไปเค้าก็บอกว่า ก็ดี ถ้ามันยังไม่เกิดขึ้น ขอให้จริงเถอะ
ทั้งๆที่เรื่องจริง ไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ เหมือนแบบว่า เรานั่งอยู่เฉยๆ เค้ามาด่าเราฉอดๆ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำ
เราพูดไปว่ามันไม่ใช่ๆ จะระแวงอะไรนักหนา เหมือนคำพูดของเค้าจะยัดเยียดให้เราทำ จนเราเกิดความรู้สึกว่า
ถ้าเราทำขึ้นมาจริงๆ จะเป็นยังไง?? คือมันรำคาญมากค่ะ ต้องนั่งทนฟังในสิ่งที่เค้ามโนขึ้นมาเอง

ล่าสุดเลยค่ะ เราขอเค้าออกไปทำงานข้างนอก [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตอนนี้เรามีธุรกิจเล็กๆด้วยกันค่ะ เราช่วยรับลูกค้า ช่วยดูลูกค้า ตอบคำถามผ่านทางอินเทอร์เน็ตกับลูกค้า เค้าด่าเราเลยค่ะ ทำงานตรงนี้ให้ดีก่อนดิ แต่เค้าก็พูดถูกนะคะ ว่าเราควรจะทำงานของตัวเราเองให้ดีก่อน
แต่ว่า เราแค่ต้องการที่จะออกไปลองสิ่งที่ยังไม่ได้ทำค่ะ  ทุกวันนี้เราทำงานที่ร้าน ไม่มีวันหยุดเลยค่ะ อยากออกไปไหนก็ไม่ได้ไป
เรารู้สึกว่า เราไม่สนุกกับสิ่งที่เราทำแล้วค่ะ งานสบายก็จริงนะคะ แต่เรารู้สึกว่า มันไม่ใช่สำหรับเรา
เคยนั่งคิดนะคะว่า เรามีธุรกิจเป็นของตัวเองเพื่ออะไร?? เพื่อเป็นนายตัวเองใช่มั๊ย? แต่สำหรับเราคิดว่ามันไม่ใช่ค่ะ
เรามีความสุขนะคะที่ได้คุยกับลูกค้า แต่เราไม่มีความสุขที่ได้ทำงาน ณ จุดๆนี้ เราไม่รู้เหตุผลที่เราคิดแบบนี้ค่ะ
แต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ

เราอยากออกไปทำงานข้างนอก เป็นพนักงานธรรมดาๆคนนึง เราแค่ต้องการออกไปลองทำ แต่เค้าก็ห้าม
ซึ่งเราคิดว่า เราแค่ขอลองทำได้มั๊ย มันไม่มีอะไรเสียหายเลยนะ  เค้าก็ห้าม แล้วก็จบที่การทะเลาะกันค่ะ
ถ้าถามว่า ทำงานตรงนี้ไม่เงินเดือนหรอ? ใช่ค่ะ ไม่มี เค้าถือเงินไว้หมดเลย ถ้าอยากกินอะไร ก็มาขอมาบอกได้
แต่ว่า ถ้าขอไปดูหนัง ขอไปซื้อเสื้อผ้า ขอไปเที่ยว อย่าหวังค่ะ ไม่มีทางนั้นเลย

เราอยากจะทำในสิ่งที่เราต้องการทำ ซึ่งมันไม่มีอะไรเสียหายเลย แต่เรากลับทำมันไม่ได้ซักอย่างเดียว
ชีวิตของเค้าเหมือนหมกมุ่นอยู่กับงาน จนมากดดันเราไปด้วย ซึ่งเราไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
เค้าต้องการที่จะให้เราเป็นเหมือนเค้า ซึ่งเราไม่สามารถทำมันได้

เราไม่ได้ใจร้ายพอที่จะเดินหนีไปจากเค้าโดนที่ทิ้งภาระต่างๆให้เค้าดูแลคนเดียวได้
แต่เราก็มีความฝันขอเราที่เราต้องการจะทำมัน ซึ่งเราขออนุญาตเค้าที่จะทำมัน และเค้าก็ห้ามไม่ให้ทำ
ถ้าหากเราก้าวหนีออกจากตรงนี้ไป มันอาจจะลำบาก แต่เราคิดว่า ถ้าเราทำให้สิ่งที่เราฝันไว้ได้มันก็น่าจะมีความสุข
กว่าการที่จะต้องมีใครมาเป็นเจ้าชีวิต ของชี้ทาง ต้องขวา ต้องซ้าย

สิ่งที่เราต้องการที่จะทำมันให้ได้คือ การที่ได้ทำงาน เก็บเงินเพื่อออกไปท่องเที่ยว ไปในที่ๆเราอยากจะไป มันคือฝันของเราค่ะ
แต่เรามองดูแล้วว่า ทุกวันนี้ที่ทำอยุ่เนี่ย ทำงาน เก็บเงิน สร้างอนาคต..... ตัวอนาคต นี่เป็นตัวยังไงคะ?? สำหรับทุกคน
เราคิดว่าบางคน อาจจะเป็นความสบายเมื่อแก่เฒ่า  มีบ้าน มีรถ มีทุกอย่าง  แต่สำหรับเราไม่ใช่นะคะ
สำหรับเราคือ ทำงาน เก็บเงินเพื่อทำตามฝันของตัวเอง  สนองความต้องการ อยากไปไหน ไป อยากทำอะไร ก็ทำ
ทุกวันนี้ เราทำงาน ต้องการใช้เงินเพื่อสนองความสุขตัวเอง  ไม่ใช่ทำงานเพื่อเก็บสะสมอย่างเดียว
ถ้าเก็บไว้ไม่ได้ใช้ อยู่ๆวันนึงตายไป เงินอยู่เต็มบัญชี จะไม่นึกเสียดายหรอคะ  ทำงานมาเพื่อเก็บไม่ได้ใช้

สรุปเลยนะคะ เราไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาหลายเดือนแล้วยังไงดี
จะก้าวออกไป ก็ห่วงหลายๆอย่าง  จะอยู่ตรงจุดเดิมก็อึดอัด พูดให้เค้าฟังก็เป็นเหมือนเดิม...เป็นแบบเดิมๆ
เราจะทำยังไงดีคะ