สวัสดีครับชาวพันทิป ผมพึ่งหัดเล่นนะครับ ผิดพลาดประการใดต้องกราบขออภัยอย่างสูง เรื่องที่ผมจะเล่านี้ เป็นประสบการณ์จริงของผมเองครับ

  ผมโตมาในครอบครัวที่เรียกว่าค่อนข้างจะอบอุ่นเลยทีเดียว ผมกำพร้าพ่อครับ ผมมีแค่ป้าและแม่เท่านั้นที่คอยดูแลผม แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ผมกลายเป็นเด็กมีปมเลย หน้าตาผมก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไรมาก แต่ก็จัดว่าหล่ออยู่(..)

  เข้าเรื่องดีกว่า ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ครับ และผมคิดว่าม.3 น่าเบื่อมาก เพราะงานก็เยอะ กิจกรรมเยอะ อะไรๆหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต ซึ่งแน่นอนเรื่องความรักก็เช่นกัน ผู้ใหญ่หลายๆคนบอกว่าวัยของผมยังไม่เหมาะมีความรัก แต่ทำยังไงได้ล่ะครับ ก็มันมีไปแล้ว

  รักแท้ที่ผมกล่าวมานั้น เกิดขึ้นตอนประมาณวันครูครับ ห้องของผมถูกเลือกให้มาร้องเพลงวันครู ต้องร้องทั้งห้องครับ ผมก็ต้องไปร้องเพลงนั้นด้วย แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม ผมก็ร้องเพลงตามปกติ เล่นกับเพื่อนบ้าง หลับบ้างเล่นมือถือบ้าง แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ผมไม่อาจละสายตาไปได้
  
  เพลงที่ผมร้องเป็นกลอนครับ แต่ว่าเอามาประกอบกับจังหวะดนตรีไทย เลยทำให้ดูเหมือนเพลง ซึ่งผมก็ไม่ได้อะไรมากกับตรงนี้ ผมออกจะเบื่อด้วยซ้ำที่ต้องไปซ้อมร้องเพลง แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ผมไปซ้อมซะงั้น
  
  ผมชอบรุ่นพี่ที่ตีระนาดครับ ผมตั้งใจซ้อมและกะตือรืร้นมากที่จะไปซ้อม เพื่อที่จะได้มองดูเขาตีระนาด มันเพลินนะครับที่ได้มองดูคนที่ตัวเองชอบทำอะไรซักอย่างนึง มันมีความสุขมากๆเลย

จนวันหนึ่ง ผมมีโอกาสได้คุยกับพี่คนนั้น ผมจะขอจำลองบทสนทนาเป็นแบบในนิยายเลยนะครับ
   พี่ : อ้าว มายืนอะไรตรงนี้
   ผม : มายืนรับลมเฉยๆครับ
   พี่ : อ๋อ ล้ะนี่ทำไมเราขาเล็กจัง
   ผม : อ๋อ ผมไม่ค่อยได้กินข้าวครับ ตัวก็เลยเล็ก แฮะๆ
   พี่ : อ๋อ กินข้าวเยอะๆสิจะได้ตัวใหญ่ๆ
ตอนนั้นผมคิดในใจว่า จะถามเขาไปเลยดีมั้ย ว่าเขามีแฟนรึยัง ตอนแรกก็กล้าๆกลัวๆครับ ยืนนิ่งอยู่สักพักจึงทำใจและถามออกไป
   ผม : พี่ มีแฟนรึยังอ่ะ
   พี่ : อ๋อ ไม่มีอ่ะ พี่โสด แล้วแกล้ะ
   ผม : ผมพึ่งเลิกกับแฟนครับ
   พี่ : อ้าวแล้วเลิกทำไมอ่ะ
   ผม : ผมเป็นคนพูดอะไรตรงๆอ่ะครับ ผมเลยบอกเลิกเขาไป
ซึ่งตอนนั้นพวกนักกีฬาเขากำลังซ้อมกันอยู่ครับ พี่คนนั้นเขาแอบชอบนักฟุตบอลอยู่ครับ
   พี่ : เออ พี่ชอบคนๆหนึ่งอ่ะ เห็นมั้ย
เขาชี้ให้ผมดูนักฟุตบอลคนหนึ่ง ซึ่งพูดได้เต็มปากเลยว่า"หล่อ"ครับ ซึ่งถ้าเทียบกับตัวผมแล้ว ฟ้ากับเหวเลยครับ เขาทั้งสูง ขาว เป็นสเป็กของผู้หญิงหลายๆคนเลย ตอนนั้นผมคิดไว้ในใจเลย ว่าครั้งนี้ แห้วแน่นอน ถึงเขาจะโสดแต่เขาก็มีคนที่ชอบแล้ว แต่แล้ว พี่คนนั้นก็พูดบางอย่างออกมา ทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นทีเดียว
   พี่ : พี่ชอบเขามากเลยล่ะ พี่พยายามทำทุกๆอย่างให้เขา แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้คิดอะไรกับพี่เลย พี่เหนื่อยมากแล้วล่ะ
ในใจผมตอนนั้นคิดไว้เลยครับ ว่าจะต้องทำให้เขาชอบเราให้ได้ ซึ่งตอนนี้โอกาสดีของผม ผมจึงปลอบใจเขาและคอยอยู่ข้างๆเขาเสมอ ผมจึงพูดออกไปเลยครับ
   ผม : ถ้าพี่เหนื่อยพี่ก็ควรหยุดนะ การที่เราวิ่งตามคนที่เขาไม่มีใจให้ ยังไงเขาก็ไม่หันมาหรอก พี่ลองหยุดวิ่งแล้วหันมามองข้างหลังพี่สิ อาจจะมีคนกำลังวิ่งตามพี่อยู่ก็ได้นะ
พอผมพูดจบ ผมรู้สึกตัวเบาโหวงเลยครับ ถือเป็นความสำเร็จขั้นแรกเลย ที่ผมได้อยู่ข้างๆกับเขา

   จากวันนั้น ผมก็มีโอกาศได้คุยกับเขา จนวันที่ผมจำได้แม่นเลยครับ คือวันที่ 27 พฤษภาคม 2558 วันที่ผมได้คบกับพี่คนนั้น ผมมีความสุขมากๆเลยครับ ผมได้ไปส่งเขาที่บ้าน ไปหาเขาที่ห้องดนตรีไทยทุกๆวันตอนกลางวัน มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากเลยครับ จนวันนึง ผมเลิกกับพี่เขาครับ ผมร้องไห้ต่อหน้าคนไม่รู้กี่สิบคนที่อยู่กลางสนาม ผมร้องไห้ครับ ผมเดินกอดเพื่อนผมกลับบ้าน สะอื้นตลอดทาง จากวันนั้น ผมบอกกับตัวเองเลยครับ ว่าผมจะไม่ให้อภัยเขาอีก แต่ถึงสมองจะบอกว่าแบบนั้น แต่หัวใจผมกลับตรงกันข้ามครับ ตลอดเวลาเกือบ 1 เดือนที่ผมเลิกกับเขาไป ผมเฝ้ารอเขาตลอด รอว่าซักวันเขาจะกลับมา กลับมาหาผม และแล้ววันที่ผมเฝ้ารอก็มาถึง
   วันที่ 15 มิถุนายน 2558 วันนั้นผมก็นั่งเล่นเฟซบุ๊คตามปกติ จนกระทั่งแชทของผมเด้งขึ้นมา เป็นแชทของพี่คนนั้นครับ ผมตกใจมากเลยครับ ตกใจปนตื่นเต้นที่เขาทักมา เขาส่งเพลงวู่วามมาให้ผมครับ ผมก็เปิดฟังดู ด้วยความที่ผมสงสัย ผมก็ถามเขากลับไป ว่ามันคืออะไร ส่งให้ผมทำไม เขาก็ตอบกลับมาว่า
   พี่ :  ลืมแล้วใช่มั้ย. ไม่รู้สึกอะไรแล้วใช่มั้ย ขอโทดที่ทำแบบนั้นไป มารู้สึกผิดตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วใช่มั้ย แกมีคนอื่นแล้วใช่มั้ย
เขาส่งมาแบบนี้ ผมดีใจมากเลยครับ ผมอยากกลับไปมากเลย แต่ว่า เราเป็นคนโดนบอกเลิกนี่หว่า กลับไปง่ายเดี๋ยวไม่สนุก(อิอิ) ผมก็เล่นเลยตัวสักนิด แกล้งถามนู่นถามนี่นิดหน่อย สุดท้ายผมก็กลับไปคบกับเขา

  ตลอดเวลาเกือบ 4 เดือนที่ผมคบกับเขา ผมมีความสุขมากเลยครับ ผมมีโอกาสได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ผมไม่เคยทำ ได้ไปเที่ยว ได้ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน อาจมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่หนักมาก ส่วนมากผมจะยอมให้เขาชนะซะมากกว่า เพราะผมเถียงไปก็ไม่ชนะอยู่แล้ว ผมสัญญากับตัวเองเลยครับ ว่าผมจะดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่เด็กม.3คนหนึ่งจะทำได้
  
  แต่แล้ว วันนั้นก็มาถึง วันที่ผมไม่อยากให้เกิดมากที่สุด มันมาถึงจนได้ครับ
ผมงอนเขาครับ ที่เขาออนเฟสบุ๊คไว้ แต่ไม่ตอบแชทของผม ผมก็เลย เปลี่ยนรูปโปรที่เป็นรูปคู่กับเขา และวงเล็บที่เป็นชื่อเขา ผมเปลี่ยนเพราะผมอยากให้เขาสนใจผมครับ ซึ่งมันเป็นวิธีที่งี่เง่าและโง่มากเลยครับ ผมยังโกรธตัวเองไม่หายเลยครับ ที่ทำแบบนั้น

  อันที่จริงผมเป็นคนโกรธง่ายหายเร็วครับ ผมแทบจะไม่เคยโกรธเลย ถึงโกรธจริงๆ แค่ขอโทษคำเดียวผมก็หายโกรธแล้วครับ แต่คราวนี้ เขาคงรำคาญที่ผมงี่เง่าและเอาแต่ใจตัวเองไปมั้งครับ เขาก็เลยขอเลิก และผมก็ได้ทำสิ่งที่แย่และงี่เง่าที่สุดในชีวิตผมเลยครับ  ผมชวนเขาทะเลาะครับ ทะเลาะกันแรงมากๆด้วย จนสุดท้าย ผมก็บล็อกเฟสบุ๊คเขา ถือว่าตัดขาดกันไปเลย

  แต่หัวใจผมมันไม่ได้ทำตามที่สมองสั่งครับ ถึงผมจะได้พบกับผู้หญิงคนอื่น แต่ก็ยังแทนที่เขาไม่ได้ ผมยังรักใครไม่ได้ทั้งใจครับ ตราบใดที่ผมยังรักเขาอยู่ ผมไม่อาจลบเขาออกจากหัวใจได้ ผมยังส่องเฟสบุ๊คเขาทุกวัน ยังคิดถึงวันเวลาเก่าๆที่ผมและเขาได้มีร่วมกัน ผมมีความสุขมาก แต่ผมก็ทำมันหายไปด้วยตัวของผมเอง ผมโทษใครไม่ได้ครับนอกจากโทษตัวเอง โทษตัวเองที่ทำแบบนั้นลงไป ผมยังคงรอให้เขากลับมานะครับ แม้ว่ามันจะไม่มีโอกาศ ผมก็จะรอ รอจนกว่าที่สักวันเขาจะกลับมา..

จบแล้วครับ ขอบคุณชาวพันทิปที่ให้โอกาสผมได้บอกเล่าประสบการณ์จากชีวิตของผมนะครับ หากผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับผม ถ้าผมแท็กผิดหมวดก็ขออภัยด้วยครับ ผมพึ่งหัดเล่น
   ปล. ไม่มีแฟนคนไหนรักเราเท่าแฟนพ่อนะครับ ที่ผมผ่านเหตุการณ์ร้ายๆต่างๆมาได้ก็เพราะแม่นี่แหละ ดูแลท่านให้ดีๆในวันที่ยังมีท่านนะครับ
   ปล.2 ถ้าผมใช้คำผิดหรือไม่เหมาะสม หรือทำให้อ่านยากไปหน่อยก็ขอโทษด้วยครับ