นี่เป็นกระทู้แรกของผมเลยคับ ถูกผิดไงขออภัยนะครับ
คือผมพึ่งโดนบอกเลิกเมื่อ 08/08/58 นะครับทั้งๆที่วันที่ 20 นี้จะครบ8ปีแล้ว
ที่ผมต้องมาระบายในนี้เพราะคนในบ้านผมก็รู้จักแล้วรักเธอมากผมเลยไม่กล้าบอกใคร แฟนคนนี้ผมทำไม่ดีกับเค้ามากคับมีนอกใจก็2ครั้งแถมไม่ค่อยเอาใจใส่เธอเลยเพราะเธอคอยตามใจผมตลอด แล้วหลังจากตอนผมนอกใจครั้งที่2ผมขอเธอให้โอกาสเธอก็ให้โอกาสผมจิงๆ หลังจากนั้นผมซื่อสัตย์กับเธอตลอดผมพูดได้เต็มปากว่าคนๆนี้จะเป็นคนที่ผมแต่งงานด้วย แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนนิ่งๆแล้วผมชินกับการได้รับเธอเลยมองว่า ผมไม่เอาใจใส่เธอแล้วจังหวะคือเธอก็มีคนเข้ามาคุยในจังหวะที่เธอรู้สึกขาด เธอทำงานอยู่ต่างประเทศด้วย เธอรู้สึกดีกับคนๆนั้นไปแล้วเธอขอโอกาสไปลองคบกับเค้า ขอให้ผมออกไป แต่ผมยืนยันจะรอคับ เพราะผมทำกับเธอไม่ดีมาตลอดพอเธอบอกเลิกผมนั่งทบทวนตัวเองแล้วรู้ว่าผมบกพร่องไปจิงๆแล้วผมรู้ตัวด้วยว่าผมทำได้ แต่มันสายไปแล้วคับเธอบอกว่าทำได้ก็ดีกับผมเองแต่ปัญหาคือผมอยากกลับไปทำดีกับเธอไม่ใช่คนอื่น เพราะก่อนหน้าผมมีแฟนมา2คนมันก็เป็นความรักเด็กๆอะคับ (ตอนนี้ผมอายุ25) จนผมรู้สึกรักเธอมากๆผมถามเธอว่า "จะทิ้งเราไหม"เธอตอบมาว่า "กว่าเธอจะทำให้ผมรักได้ขนาดนี้เธอไม่ทิ้งไปง่ายๆหรอก" พอผมโดนประโยคนี้คือผมมั่นใจในรักนี่มากเลย ผมพิมพ์ไม่เก่ง งงๆหน่อยนะคับขออภัย ละตอนนี้เธอลบผมหมดทุกทางแล้วคับได้แต่บอกให้ตัดใจ แต่ผมก็บอกเธอไปว่าถ้าเธอหลงทางจิงๆเธอกลับมานะผมจะแก้ไขทุกอย่างให้ดี อารมณ์ผมคือเพลง ทิ้งไว้กลางทาง เลยคับตรงมากๆๆ กับ เพลงไม่เคย
สิ่งที่ผมทำตอนนี้คือ รอกับภาวนา ว่าสักวันผมจะได้ไปเคียงข้างเธออีกแล้วจะรักเธอหมดหัวใจ
คือ ผมทำหน้าที่คนรักได้ไม่ดีจิงๆแต่ผมรักเธอมากเลย แถมอยู่ไกลกันด้วยผมเฝ้ารอเธอตลอดเธอจะกลับไทยมาปลายเดือนนี้แต่หมดเวลาของผมแล้วคับ
ท้อมากคับอกหักจริงๆครั้งแรกก็เกือบแก่แล้ว ฮ่าๆๆ อยากกลับไปแก้มันสายไปทุกอย่างใครมีคนรักอยู่รักษาเค้าไว้ดีๆนะคับอย่าเป็นแบบผมที่รักษาสิ่งดีๆไม่ได้อะไรมันเกิดขึ้นได้จิงๆคับ ใครมีคำแนะนำไรแนะนำได้นะคับ จะแง่คิดหรือ การภาวนา ฮ่าๆๆ
ขอเถอะผมรอวันนั้นจิงๆ
พึ่งเคยจะรักใครจิงๆเป็นแล้วจบด้วยความช้ำ
คือผมพึ่งโดนบอกเลิกเมื่อ 08/08/58 นะครับทั้งๆที่วันที่ 20 นี้จะครบ8ปีแล้ว
ที่ผมต้องมาระบายในนี้เพราะคนในบ้านผมก็รู้จักแล้วรักเธอมากผมเลยไม่กล้าบอกใคร แฟนคนนี้ผมทำไม่ดีกับเค้ามากคับมีนอกใจก็2ครั้งแถมไม่ค่อยเอาใจใส่เธอเลยเพราะเธอคอยตามใจผมตลอด แล้วหลังจากตอนผมนอกใจครั้งที่2ผมขอเธอให้โอกาสเธอก็ให้โอกาสผมจิงๆ หลังจากนั้นผมซื่อสัตย์กับเธอตลอดผมพูดได้เต็มปากว่าคนๆนี้จะเป็นคนที่ผมแต่งงานด้วย แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนนิ่งๆแล้วผมชินกับการได้รับเธอเลยมองว่า ผมไม่เอาใจใส่เธอแล้วจังหวะคือเธอก็มีคนเข้ามาคุยในจังหวะที่เธอรู้สึกขาด เธอทำงานอยู่ต่างประเทศด้วย เธอรู้สึกดีกับคนๆนั้นไปแล้วเธอขอโอกาสไปลองคบกับเค้า ขอให้ผมออกไป แต่ผมยืนยันจะรอคับ เพราะผมทำกับเธอไม่ดีมาตลอดพอเธอบอกเลิกผมนั่งทบทวนตัวเองแล้วรู้ว่าผมบกพร่องไปจิงๆแล้วผมรู้ตัวด้วยว่าผมทำได้ แต่มันสายไปแล้วคับเธอบอกว่าทำได้ก็ดีกับผมเองแต่ปัญหาคือผมอยากกลับไปทำดีกับเธอไม่ใช่คนอื่น เพราะก่อนหน้าผมมีแฟนมา2คนมันก็เป็นความรักเด็กๆอะคับ (ตอนนี้ผมอายุ25) จนผมรู้สึกรักเธอมากๆผมถามเธอว่า "จะทิ้งเราไหม"เธอตอบมาว่า "กว่าเธอจะทำให้ผมรักได้ขนาดนี้เธอไม่ทิ้งไปง่ายๆหรอก" พอผมโดนประโยคนี้คือผมมั่นใจในรักนี่มากเลย ผมพิมพ์ไม่เก่ง งงๆหน่อยนะคับขออภัย ละตอนนี้เธอลบผมหมดทุกทางแล้วคับได้แต่บอกให้ตัดใจ แต่ผมก็บอกเธอไปว่าถ้าเธอหลงทางจิงๆเธอกลับมานะผมจะแก้ไขทุกอย่างให้ดี อารมณ์ผมคือเพลง ทิ้งไว้กลางทาง เลยคับตรงมากๆๆ กับ เพลงไม่เคย
สิ่งที่ผมทำตอนนี้คือ รอกับภาวนา ว่าสักวันผมจะได้ไปเคียงข้างเธออีกแล้วจะรักเธอหมดหัวใจ
คือ ผมทำหน้าที่คนรักได้ไม่ดีจิงๆแต่ผมรักเธอมากเลย แถมอยู่ไกลกันด้วยผมเฝ้ารอเธอตลอดเธอจะกลับไทยมาปลายเดือนนี้แต่หมดเวลาของผมแล้วคับ
ท้อมากคับอกหักจริงๆครั้งแรกก็เกือบแก่แล้ว ฮ่าๆๆ อยากกลับไปแก้มันสายไปทุกอย่างใครมีคนรักอยู่รักษาเค้าไว้ดีๆนะคับอย่าเป็นแบบผมที่รักษาสิ่งดีๆไม่ได้อะไรมันเกิดขึ้นได้จิงๆคับ ใครมีคำแนะนำไรแนะนำได้นะคับ จะแง่คิดหรือ การภาวนา ฮ่าๆๆ
ขอเถอะผมรอวันนั้นจิงๆ