คือจริงๆจะเรียกว่า'เพื่อน'ร่วมงานเลยซะทีเดียวก็คงไม่ถูก อายุก็ห่างกันตั้ง 15 ปี คือพี่ผู้หญิงคนนี้อายุก็ย่างเข้าเลข 4 แล้วล่ะค่ะ แต่ก่อนเราก็ค่อนข้างที่จะสนิทกับพี่เค้านะ พูดคุยและไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แต่พอนานๆไปเราเริ่มรู้สึกแย่ ที่บอกว่ารู้สึกแย่นี่คือมันเป็นหลายๆความรู้สึกรวมกัน(อึดอัด,รำคาญ,เบื่อ,เสียความรู้สึก) ซึ่งในฐานะเพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยโอเคอยู่แล้ว คือพี่แกชอบโยนงานให้คนอื่นทำ จริงๆจะโยนงานให้ เราไม่ว่าเลย เราทำได้ แต่นิสัยฟ้องนายขายเพื่อนนี่แหละค่ะที่ไม่น่าคบเอาซะเลย และประเด็นที่ว่ายุ่งเรื่องส่วนตัวนี่คือ.. ยุ่งตั้งแต่เสื้อผ้าหน้าผมของเราเลยค่ะ เราไม่ชอบอะไรเดิมๆ บางวันก็ปล่อยผม บางวันร้อนก็รวบผม ก็แล้วแต่ตัวเราเอง แต่นางก็แบบว่า นี่จะมัดผมทำไมเพิ่งไปยืดมาไม่ใช่เหรอ ปล่อยผมนี่ไม่ร้อนเหรอ เอิ่มมม..คือแบบก็หัวเราอ่ะเนาะ เรื่องการแต่งตัวของเรา นางก็แบบทำไมใส่เสื้อแบบนี้,ชุดแบบนี้,กางเกงแบบนั่น บลาๆๆ เราก็กล้าที่ใส่ไงคะ พวกเสื้อผ้ารัดรูปไรงี้ เราก็แต่งตัวดูกาลเทศะตลอดนะ พ่อกับแม่เราก็เป็นคนหัวโบราณ ท่านก็ไม่เคยว่าเลยค่ะ เพราะเราก็ดูตัวเองทุกครั้ง คือนางคงคิดว่าตัวเองแต่งตัวดีมากอ่ะเนาะ เสื้อยืดคมกลมตั้วโคร่งๆ+กางเกงยีนส์ขากระบอก กับทุกๆงานค่ะ ย้ำนะคะว่าทุกๆงาน ละพวกเรื่องโทรศัพท์อีกค่ะ เราเป็นคนที่ไม่ค่อยเล่นไลน์ค่ะ ส่วนใหญ่จะใช้ messenger ของ facebook นางก็คงไลน์มาเม้าท์บ้าง ถามเรื่องงานบ้าง แต่เราก็ไม่ได้เปิดอ่าน คือไม่ได้สนใจดูด้วยซ้ำไปว่าใครส่งไลน์ไรมาบ้าง พอเจอหน้ากันนางก็เข้ามาว่าเรา ไลน์ไปนี่ทำไมไม่เห็นตอบเลย เราก็เงิบสิคะ คือถามก่อนมั้ยว่าได้เปิดอ่านรึยัง ละถ้ามีอะไรเร่งด่วนจริงๆก็โทรมาเลยดีกว่า อ่อ.. พูดถึงเรื่องโทรค่ะ หลังๆคือนางก็เปลี่ยนวิธีการโทรค่ะ มีอยู่ครั้งนึงนางโทรมาตอนที่เรากำลังแว๊นมอร์'ไซต์อยู่ค่ะ ก็เนาะ..ไม่สมควรที่จะรับอยู่แล้ว เจอหน้าก็เอาอีกละค่ะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ไม่ได้ยินเสียงเหรอ? ทีหลังก็ตั้งเสียงให้มันดังๆสิ เราก็บอกไปว่าขับรถอยู่ค่ะ ยังมีหน้ามาบอกอีกนะคะว่ารู้ว่ามีสายเข้าแล้วทำไมไม่รับ อ่าวววว.. คือแบบรับตอนที่ขับรถอยู่ละตายโหงมาทำไงล่ะคะ แหมมม..! ละถ้าจะให้จอดรับโทรศัพท์ก็สำคัญตัวเองมากสินะคะ โทรมาแต่ละทีก็คุยเรื่องไร้สาระทั้งนั้น ส่วนเรื่องของ facebook ค่ะ นี่ก็ตัวเมนของปัญหาชีวิตเลยค่ะ โพสต์นุ่นนั่นนี่ นางยุ่งทุกอันค่ะ แบบไปเลี้ยงสายกับพี่ๆน้องๆงี้ไปกินนมกันค่ะ ร้านนมเลยนะคะ อัพรูปไรพร้อม ถามมาได้ไงว่านี่ไม่มีกินเหล้าใช่มั้ย คือแบบคิดได้ไงว่าเค้าไปร้านนมจะให้ไปนั่งกินเหล้า ถ้ากินเหล้าก็คงไม่ร้านเหล้าดีกว่ามั้งคะ ละมาเม้นใต้รูปพวกเราว่า สายนี้อ้วนหน้ากลมกิ๊กกันหมดเลย อ่าวก็แล้วไงล่ะคะ นานๆเค้าจะได้เจอหน้ากันที พี่รหัสพาไปเลี้ยงเนาะ จะให้ไปนั่งกินน้ำเปล่าๆแบบไม่อ้วนๆเหรอคะ และเวลาเม้นคุยไรกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆนางเข้าไปอ่านทุกอันนะคะ ละไปกดไลค์เม้นพวกนั้นด้วย ประหนึ่งว่าเป็น facebook ของนางกันเลยทีเดียวค่ะคุณขาาา.. เพื่อนสนิท(ก็ผู้หญิงด้วยกันนี่ล่ะค่ะ)มาโพสต์หาค่ะแบบว่า..ที่รักจ๊ะ,ที่รักจ๋า,รักนะคะ ไรพวกเนี้ยะ เราก็เม้นตอบคุยกันไปในลักษณะเดียว นางก็มาถามว่าคุยกันแบบนี้มันแปลกๆนะ ไม่กลัวแฟนว่า,หรือคนอื่นเค้าเข้าใจผิดว่าเป็นเลสเหรอ คือไม่มีใครเข้าใจไรผิดทั้งนั้นล่ะค่ะ มีแต่งนางคนเดียวนี่แหละ จริงจังกับชีวิตของคนอื่นเค้ามากเกินไป ตอนนี้บล็อกไม่ให้นางเห็นโพสต์ของเราแล้วค่ะ สบายใจ นางยุ่งกับทุกๆเรื่องของเรา ยุ่งแม้กระทั่งวันหยุดค่ะ วันหยุดเราไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หาอะไรกินอร่อยๆ คือนางโทรมาค่ะ อยู่ไหน,ทำอะไร,ไปทำไมตั้งไกล คือนี่วันหยุดเลยนะคะ ครั้งต่อไปนี่ไม่รับเลยค่ะ อีกหลายๆอย่างค่ะ จนเราไม่รู้จะเล่ายังไงแล้ว คือก็ไม่แน่ใจว่านางมีอาการทางจิตหรือประสาทอะไรรึเปล่า จนเรานี่ไม่อยากเข้าใกล้เลยค่ะ เลี่ยงได้เป็นเลี่ยงค่ะ เราก็ปลีกตัวออกมา อยู่กับพี่อีกที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจมากๆ มีอะไรก็คุยกันได้ทุกอย่าง จริงใจ,นิสัยดี ช่วยกันทำงาน เรารู้สึกโอเคมากๆ นางก็มียุ่งวุ่นวายอยู่เรื่อยๆ พอนางไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวของเรา นางก็ถามจากคนรอบข้าง,จากพี่ที่สนิท นางเป็นคนที่น่าเบื่อเอาซะมากๆเลยค่ะ จริงๆที่บ่นๆมานี่ไม่ใช่อะไรค่ะ อยากระบายจริงๆ อัดอั่นตันใจไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ มีเพื่อนเคยเจออะไรประมาณนี้บ้างมั้ยคะ? แชร์ให้กันฟังได้นะคะ ระบายออกมาบ้างก็คงจะดี ทุกวันนี้จะเป็นประสาทกับนางละค่ะ อาศัยวันหยุดเข้าวัดเข้าวา,ออกกำลังกาย,กินของอร่อยๆ และที่สำคัญคือไม่ให้นางรู้ความเป็นไป .. ขอชีวิตที่สงบๆกลับคืนมาอีกครั้งค่ะ สาธุ
มีเพื่อนร่วมงานยุ่งเรื่องส่วนตัวของเรามากๆแบบนี้บ้างมั้ย?