จขกท. อายุ 26 ปี เป็นมนุษย์เงินเดือนคนนึง บ้านและที่ทำงานอยู่ กทม. เงินเดือนถ้าเทียบกับคนส่วนมากก็แค่ผิวๆเค้า แค่ 21xxx เท่านั้น การใช้ชีวิตแบบประจำ ขอแบ่งเป็นข้อๆตามนี้
- วัฏจักรการทำงาน ตื่นเช้ามา ล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าว อาบน้ำ ไปทำงาน พอเลิกงานก็ตั้งหน้าตั้งตากลับบ้าน ไม่ได้สนโลกภายนอกเท่าไหร่ งานเราถ้าไม่มีธุระติดต่อประสานงานจริงๆ ก็ไม่ค่อยได้คุยกับใคร แล้วก็ไม่มีใครมาคุยด้วยเลยเท่าไหร่ บางทีช่วงเย็นวันไหนเลิกเร็ว ก็ไปเดินร้านหนังสือในห้างหาอะไรอ่านแก้เซ็งไปพลางๆ
- เป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนแต่เด็ก เนื่องจากตอนเด็กๆเป็นบุคลิกท่าทางอ่อนแอ เล่นกีฬาไม่ค่อยเก่งเหมือนผู้ชายคนอื่นเค้า ยอมรับว่าโดนล้อบ่อยมาก เวลาเข้าแถว ถ้ามีผู้ชาย 10 คน เรายืนคนที่ 3 นับจากคนตัวเตี้ยสุดมา ก้อเลยไม่ค่อยออกไปเล่นกับคนอื่นๆ เพราะกลัวโดนล้อบ้างอะไรบ้าง เลยกลายเป็นเด็กเงียบๆไป แต่เรื่องการเรียนก้อธรรมดา สอบได้แค่ที่ 5-6 ของห้อง จาก 30 คน ตลอด ไม่เคยขึ้นถึงที่ 1-2 นิสัยนี้ก็ติดมาจนโตเรียนมัธยม แต่ดีหน่อยตรงสมัยมัธยมเรียนเก่ง ได้ที่ 1 ของโรงเรียน แต่พอมามหาลัย เลือกคณะที่ไม่ค่อยถนัด เลยเรียนค่อนข้างอ่อน จบ วิศวะ มาเกรด 2.3 นิดๆ ใครชวนเล่นกีฬาก็ปฏิเสธ ไม่อยากโชว์ทักษะอันน้อยนิดให้เค้าขำกันจนเกินไป ทุกวันนี้ออกไปไหนมาไหนคนเดียวหลักๆ
- วันหยุด ส่วนมากอยู่ติดบ้าน ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนเท่าไหร่ ตื่นเช้ามาดูการ์ตูนช่องเก้าพวกคุโรโกะ, โทริโกะ จนจบ จากนั้นซักผ้าทำงานบ้านจนเสร็จ ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร บางทีเล่นคอมอยู่บ้าน เล่นเน็ต เล่นเกม หางานใหม่ทำพลางๆ ดูหนังผู้ใหญ่(มีบ้าง) จนบางครั้งเบื่อจริงๆ ก็ออกไปเดินผ้างตากแอร์เดินดูพวกคอม โทรศัพท์ ร้านหนังสือคนเดียว
- ถ้าถามเรื่องแฟนนิ โสดสนิทครับ เพราะว่าไปชอบคนไหนทีไรเค้าก็มีเจ้าของหมดทุกคน แบบจีบ 100 คน มีแฟนอยู่แล้วสัก 95 คนประมาณ เป็นคนที่ไม่ค่อยโฟกัสหน้าตาผู้หญิงเท่าไหร่ ขอแค่พอดูได้ นิสัยดี ก็พอ แต่ก็ยังมิวาย หรืออาจจะเป็นเพราะสูงแค่ 166 ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะผู้ชายที่จะมีแฟนได้ส่วนมากสูง 170 ขึ้นไปทั้งนั้น เป็นค่อนข้างมีแผลกับเรื่องนี้พอดู แต่บางครั้งก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมไม่เข็ดกับการตามหาใครสักคน แต่จากประสบการณ์ถ้าไม่ตามหาไม่มีคนคุยด้วย มันจะเศร้าซึม ไม่มีความสุขอ่ะ ไม่รู้ทำไม
ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเราใช้ชีวิตแบบนี้ผิดปกติมากมั้ยครับ บางครั้งก็อยากมีสังคมนะครับ แต่บางครั้งก็คิดว่าอยากอยู่คนเดียวดีกว่า อยากขอความเห็นครับ
ใช้ชีวิตแบบนี้ถือว่าผิดปกติหรือเปล่าครับ
- วัฏจักรการทำงาน ตื่นเช้ามา ล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าว อาบน้ำ ไปทำงาน พอเลิกงานก็ตั้งหน้าตั้งตากลับบ้าน ไม่ได้สนโลกภายนอกเท่าไหร่ งานเราถ้าไม่มีธุระติดต่อประสานงานจริงๆ ก็ไม่ค่อยได้คุยกับใคร แล้วก็ไม่มีใครมาคุยด้วยเลยเท่าไหร่ บางทีช่วงเย็นวันไหนเลิกเร็ว ก็ไปเดินร้านหนังสือในห้างหาอะไรอ่านแก้เซ็งไปพลางๆ
- เป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนแต่เด็ก เนื่องจากตอนเด็กๆเป็นบุคลิกท่าทางอ่อนแอ เล่นกีฬาไม่ค่อยเก่งเหมือนผู้ชายคนอื่นเค้า ยอมรับว่าโดนล้อบ่อยมาก เวลาเข้าแถว ถ้ามีผู้ชาย 10 คน เรายืนคนที่ 3 นับจากคนตัวเตี้ยสุดมา ก้อเลยไม่ค่อยออกไปเล่นกับคนอื่นๆ เพราะกลัวโดนล้อบ้างอะไรบ้าง เลยกลายเป็นเด็กเงียบๆไป แต่เรื่องการเรียนก้อธรรมดา สอบได้แค่ที่ 5-6 ของห้อง จาก 30 คน ตลอด ไม่เคยขึ้นถึงที่ 1-2 นิสัยนี้ก็ติดมาจนโตเรียนมัธยม แต่ดีหน่อยตรงสมัยมัธยมเรียนเก่ง ได้ที่ 1 ของโรงเรียน แต่พอมามหาลัย เลือกคณะที่ไม่ค่อยถนัด เลยเรียนค่อนข้างอ่อน จบ วิศวะ มาเกรด 2.3 นิดๆ ใครชวนเล่นกีฬาก็ปฏิเสธ ไม่อยากโชว์ทักษะอันน้อยนิดให้เค้าขำกันจนเกินไป ทุกวันนี้ออกไปไหนมาไหนคนเดียวหลักๆ
- วันหยุด ส่วนมากอยู่ติดบ้าน ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนเท่าไหร่ ตื่นเช้ามาดูการ์ตูนช่องเก้าพวกคุโรโกะ, โทริโกะ จนจบ จากนั้นซักผ้าทำงานบ้านจนเสร็จ ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร บางทีเล่นคอมอยู่บ้าน เล่นเน็ต เล่นเกม หางานใหม่ทำพลางๆ ดูหนังผู้ใหญ่(มีบ้าง) จนบางครั้งเบื่อจริงๆ ก็ออกไปเดินผ้างตากแอร์เดินดูพวกคอม โทรศัพท์ ร้านหนังสือคนเดียว
- ถ้าถามเรื่องแฟนนิ โสดสนิทครับ เพราะว่าไปชอบคนไหนทีไรเค้าก็มีเจ้าของหมดทุกคน แบบจีบ 100 คน มีแฟนอยู่แล้วสัก 95 คนประมาณ เป็นคนที่ไม่ค่อยโฟกัสหน้าตาผู้หญิงเท่าไหร่ ขอแค่พอดูได้ นิสัยดี ก็พอ แต่ก็ยังมิวาย หรืออาจจะเป็นเพราะสูงแค่ 166 ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะผู้ชายที่จะมีแฟนได้ส่วนมากสูง 170 ขึ้นไปทั้งนั้น เป็นค่อนข้างมีแผลกับเรื่องนี้พอดู แต่บางครั้งก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมไม่เข็ดกับการตามหาใครสักคน แต่จากประสบการณ์ถ้าไม่ตามหาไม่มีคนคุยด้วย มันจะเศร้าซึม ไม่มีความสุขอ่ะ ไม่รู้ทำไม
ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเราใช้ชีวิตแบบนี้ผิดปกติมากมั้ยครับ บางครั้งก็อยากมีสังคมนะครับ แต่บางครั้งก็คิดว่าอยากอยู่คนเดียวดีกว่า อยากขอความเห็นครับ